Soldan Atak

Vamos Bien'le İlk Maç..

2011-10-04T06:40:00.000-07:00

Kalem Leman'da..

"Geçmişime dair hatırladığım en belirgin ve en yoğun duygu acı.. Adı; gencecik yaşında toprakla tanışan İzzet dayımdı...

Babamdan annemden çok onun kokusunu, sesini ve sevgisini bildim. Konuşmaya ilk başladığımda ilk soylediğim isim "iddet" olarak çıkmış ağzımdan. Ben onun "it karı, deli karı, it karı" diye kucağında büyüttüğü "lemmuşesiydim!"...

Çocukları yoktu henüz, onunla tanıstığımda... Bütün sevgisi ve ilgisi benimdi! Yengem bile aramizda ki aşkı uzaktan izler, dayım olan İzzet'ten arta kalan zamanlarında yaşardı kocasını. Fatih’in en yakışıklısıydı, bıçkındı, adam gibi adamdı... Sevmeyeni yok, tanımadığı bile gıyabında fikir sahibiydi. Taksicilik yaptığından, girip çıkmadığı, bilmediği fare deliği yoktu koca İstanbul’da.. Ne severse kayıtsız şartsız sevdim onunla daha çok zaman geçirebilmek için... Bu yüzdendi Fenerbahçeli olma sebebim! İlk marşım, ilk atkım, ilk formam; hep dayımın hediyesiydi... Çocukları dünyaya gelene dek koca ailede onca Galatasaraylının içinde, halktan iki sestik evde seyredilen derbi maçlarında. Kaldırımların, sokakların ve bütün mutluluğu Fenerbahçeli olanların yanındaydık..

Ben 4 yaşıma kadar dayımın omzunda izledim maçları. O zaman dayım stadta bira içer, ben omzunda bana ögrettiği kadarını ve duyduğumu çocuk sesimle gürültüye katardım! Maç sonucunda yendiysek ya boza leblebiye ya da dondurmaya giderdik mevsime göre.. Yenildiysek dayım üzüldü diye Pollyanna olmayı ögretilmeden oynardım; ”olsun dayı, haftaya 5 atarız!” dediğimde çocuk yüzümden alırdı o hafta ki dondurmasını.. Yine beni kucaklar çocukluğunu yaşardı, bende en büyük sevdamı..

Sonra ilk oğlu “Ertugrul” geldi dünyaya, büyüdü, Galatasaraylı oldu.. Üzülmedi dayım, 'büyüsün anlar' dedi..

İkinci oğlu "Orhan" ise Beşiktaşlı oldu, üzülmedi; 'o da büyüyünce anlar' dedi.. Çocuklarını maça götürmemişti dayım. O yüzden üzülmedi.. Görmemişlerdi benim bugün bile hatırladığım Müjdat’ı, Pesic’i, Rıdvan’ı, Oğuz’u, Aykut’u, Schumacher’i.. Tribunleri dinlememişler, havayı ciğerlerine yüklememişlerdi.. Neyse ki büyüdüler, ikisi de Fenerbahçe’yi gittikleri ilk maçta elleri yüzleri dondurma içindeyken tanıdı..

Yıllar yılları bu hikayelerle kovaladı.. Evimizin stada yakın olmasından ötürü her hafta sonu dayımla stadta geçer oldu.. Bugün boynumda taşımakta olduğum atkımı aldığımız son maçımızdı dayımla izlediğimiz.. İstanbulspor - Fenerbahce! Sene 95 ve biz maçı 2-0 yenmiştik.. Dayım yine bira içiyor, ben ve çocukları havayı, sesi yine minik bedenlerimize hapsediyorduk! Uche, Aykut ve Oğuz için tezahüratlar ezberlemiş, bilenlere bilmeyenlere bağıra bağıra ögretiyordu..

Son maçımızdı, kırmızı kramponlu Atakan, bardakta bira, yün atkım ve Uche.. Aklımda kalanlar..
Sonrası dayımla erken vedalaşmamız ve öksüz kalan maçlar!

Her maçı, her şampıyonluğu dayıma gönderdim bugüne dek... Onun için dört gözümle izledim, onun omuzlarında şahlandım, birasının kokusunu yudumladım.. İçimden her köşe vuruşunda, her penaltıda, her atakta dayımı çağırdım.. Galibiyetlerin sonucunda dondurmayı da, bozayı da gözyaşlarıma katık ettim..

Fenerbahçe benim için dayımdı, dayım kokardı tribünler, dayımın sesiydi tezahüratlar! Kayıp ertesi bulamadım onun sevgisini dolduracak ne bir omuz, ne de bira kokusu..

Ta ki Giray’ında aynı masum duyguları, aynı aşkı, aynı tutkuyu, aynı hiddeti hissettiğini gözlüklerinin ardından görene dek!
Tereddütsüz buldum eski sevdiğimi, sorgusuz bağırdım eski günlerimi, kayıtsız içtim bira kokusunu.. Dayım yanımızda, ben hep onun omzunda.. Vamos Bien ile ilk maç sonrası evde en suskun anımda döküldüm.. Dayımla son maçımızdaki atkıma sarılıp ağladım..

Onca haksızlığa ve kahpeliğe rağmen, orada olan herkesin bır hikayesi, bir sebebi vardı.. Haykırdıkları sesin çocukluktan ergenliğe geçiş dönemi vardı, bıyıkları ilk içtikleri bira ile ıslanmış, üzerlerinde ki formanın aldığı ter kokusunun bile tarihi bir nedeni vardı...

Bende varım, dayımla, sizinle, omuz omuza!"

"Bu Abluka Dağılacak!"

2011-07-06T13:45:00.000-07:00

Kara Deryalarda Bir Fenersin!

Desteklediği takımın üvey taraftarları çekilsin kenara.. Tatlısu sempatizanlarla pek mesaimiz yok şu sıra.. Bizim işimiz var!

Emniyet, cemaat, hükümet; artık ne ise -belki garip gelebilir realist düşününce- ancak hiç birisi Fenerbahçe’den büyük değil! Çünkü saydığım bu üç olgunun yandaşları bizler kadar içten pazarlıksız, masumane ve çıkarsız sevmedi, böyle sahip çıkmadı.. 73 yaşında ki Ogün Altıparmak “annem babam öldüğünde böyle üzülmedim” diye giriyorsa söze, şunu iyi idrak etmek gerekir; bu tehlikeli bir sevda!

Sorulması gereken sorular yok değil, operasyonun tarihini kim belirledi? Neden liglerin başlamasına az bir zaman kala oldu bu mesela? Konu şike ise neden tek bir hakem yok gözaltına alınanlar içerisinde? Neden seçimlerden sonra peyda oldu bu lanet mevzu? Endişeniz Fenerbahçe’nin zamanında yaptığı gibi seçimlere etki etmesi miydi? Söylemiştik, tekrar edelim, “Fenerbahçe iktidarı eleştirmez, hükümeti indirir!” diye..

Doğal bir telaş içerisindeyiz, belirsizlik can sıkıcı safhada ancak biraz silkelenmek, biraz nefes alabilmek lazımdır diye düşünürken ciğerim Aykut Kocaman çıktı karşıma.. Anlattı durumu ‘sahadaki gözüyle’ ve tek endişesi “Söylediklerim samimi duygularımdır. Hayatım boyunca, her alanda objektif olmayı düstur edinmiş olan ben, şuan söylediklerim belki bir taraftar gözüyle subjektif algılanabilir ancak bunun değerlendirmesi iyi yapılmalı” oldu ve devam etti; (şimdi iki nokta koyduğum için cümlelerin tümünü yazacak değilim, meraklısı okusun, sadece birkaç alıntı ile meramımı anlatmak niyetindeyim)

Diyor ki ciğerim Aykut Kocaman, “Kimin nerelerde olduğu, bulundukları yerlere nasıl geldiği, futboldan anlayan dürüst insanların söz sahibi olamadığı, gerçek aktör olan futbolcuların aslında tamamen piyon olduğu bir ülkede ter akıtarak mücadele vermeye çalışıyoruz”..

Bir eylem planı içine girmeden önce, özellikle telaşlanmadan tepki vermek için önce bir şeylere inanmamız gerekiyor.. Bu süreçte benim aklımı kurcalayan durum, soru işaretleri değil, Fenerbahçe’nin selametidir.. Kısaca, girişte belirttiğim üzere tatlısu taraftarları şöyle bir kenarda bekleyedursun, bizim işimiz “takımın küme düştüğü gün kombine alacağım” diyen adamlara, daha doğrusu bu özveriyi gösterecek, bu duyguyu yaşayan kişilere ihtiyacımız olduğudur! İçim o kadar rahat ki, endişeli de değilim.. Çünkü –ihtimalden bahsedecek olursak eğer- Chelsea yerine Tavşanlı Linyitspor’la mücadele edecek olmak beni zerre ilgilendirmiyor.. Yüreğim yetiyor benim bunları yaşamaya, sevdam doruklarda çünkü, ne gelirse gelsin!

Demedik mi daha önce, Fenerbahçe sokakta maç yapsa, kaldırımda tribün yaparız diye!

O zaman ona göre hareket edilecek..

Fenerbahçe; baba ise ona göre itaat edilecek.. Anne ise o şefkat gösterilecek.. Eğer çocuksa, ensesinden tutup, çıkarılacak bataklıktan!

Eğer olumsuz sonuç çıkarsa; kulüp lekelenmez, bizler acısını içimize gömer, gözümüzü kapatır, dişimizi sıkar, daha çok yanında oluruz, daha fazla sahip çıkarız..

Eğer suçlamalardan aklanırsak; gerisini siz düşünün! Bu hırsı yarattınız, sonuçlarına katlanacaksınız; yüreğiniz yeterse!

ve bundan dolayı
biz unuttuk bağışlamayı...

Varılacak yere
kan içinde varılacaktır.

Ve zafer
          artık hiçbir şeyi affetmeyecek kadar
                                                   tırnakla sökülüp
                                                                  koparılacaktır...

Nazım Hikmet Ran

Üstadım İslam Çupi'nin 94'te söylediği üzere; "bu abluka dağılacak!"

Bir Norveçlinin Fenerbahçe Deplasmanı Hikayesi

2011-06-26T12:02:00.000-07:00

Vamos Bien (Fenerbahçe) & Kanari-Fansen (Lillestrom) dostluğundan doğan güzel diyalogların sonucunda Kanari-Fansen'in tribün lideri Morten ile olan dostluğumuza müteakip yazdığı Sivas deplasman yazısı aşağıda.. Sözü fazla uzatmaya gerek yok, bu defa kalem Morten'de..

3 yıldır bir Norveçli Fenerli olarak, sonunda benim lanetimin bittiğini söyleyebilirim. Ünvan kıtlığı bitti, ve ben sonunda güçlü kanaryalarla pozitif bir sezon sonu deneyimi yaşadım.

Şöyle özetleyeyim: Fenerbahçe taraftarı olduğum dönemde klüp tek bir kupa bile kazanamadı, 2009daki sözde Süper Kupa dışında. 2009/10 sezonunun son iki maçına bile geldim -beklentilerle- Kadıköy'de birinci elden şampiyonluk deneyimini yaşamak amacıyla. Bunun nasıl sonlandığını hepimiz biliyoruz... (Tek olumlu yanı arkadaşım Kim'in, biz yanan stadyumdan kaçmaya çalışırken türk polisinin copunu tatması oldu.)

Mesele değil. Bu yılın başlarında benim sevdiğim (ve bazen çokça nefret ettiğim) şehrim Oslo'yu ziyaret eden Vamos Bien'den ünlü Emin'le tanışacak kadar şanslıydım. Bu zaman Fenerbahçe - Kasımpaşa maçına 13 Kanari-Fansen Lillestrøm üyesini Kadıköy'e getirmemden sadece üç hafta önceydi. Eminle benim kanlarımız uyuştu ve gruplarımızı o gün bir araya getirmeye karar verdik.

Çoğunuz bu hikayenin nasıl ilerlediğini biliyorsunuz - Vamos Bien ve Kanari-Fansen'in birlikteliği büyük bir başarı oldu ve dünyanın bu soğuk tarafından gelen arkadaşlarım ömür boyu unutamayacakları anılar edindiler. Benim açımdansa Sezgin'in tavsiyesini dinleyip sezonun son maçına gelmeye karar vermek büyük bi deneyimdi, karşılayacak param olmasa bile. Nasıl olduğunu bilirsiniz... bazen iyi bişeyden uzak durmanız mümkün değildir.

Sezgin ve Sedef'le sezonun son maçından önceki cumartesi buluştuk. Hediyeler alıp verdik (aldığından çok daha fazlasını verdi, ben genelde bu şekil takılırım), ve grubun meşhur kapşonlularından birini hediye olarak alacak kadar da şanslıydım. Bikaç bira içtik, biraz pro evolution soccer oynadık ve stadın yanındaki otoparka doğru ilerledik, otobüs buradan hareket edecekti. İyi bir gündü!

...ama yaklaşan gece ve ertesi günün klaslığının yanına bile yaklaşamazdı. Daha otoparkın orada bile, herkes beni karşıladıkça evimde hissettim. İngilizce bilip bilmemelerinin önemi yoktu, benimle ilgileniyorlardı. Haluk, Sedar, Hatice, Emin, herkes - otobüsü beklerken hepsi beni yanlarına çağırıp bira ikram edip sohbet ediyorlardı. Misafirperverliği kimse Vamos Bien gibi uygulayamaz, bunu bilir bunu söylerim.

Otobüse bindik ve işte gidiyoruz. Sezgin, Şükrü, Emre ve Evren arka koltuğu ele geçirdiler ve aynen Norveç'teki arka koltuk tayfası gibi davranmaya başladılar - grup elemanlarını ve yolcuları taciz eden şarkılar söylerken sert içkiler içmek! Çok sevecenler, bunu söylemeliyim. Votka, tekila... Kutu efeslerim yüzünden kendimi biraz kadınsı hissetmeme bile sebep oldular. "Tam bir gösterişli avrupalısın" dediler. Ama bütün bunlar ilk molamızda değişti. Otobüsteki herkes inip benzincinin tuvaletine giderken ben "gösterişli" imajımdan kurtulmaya karar verdim ve tuvaletin girişinin yan tarafına, dışarıya, işemeye karar verdim. Ben, "gösterişli" ha? Öyle bişey yok...

İçiş devam ediyor ve Ankara'yı geçmemiz çok sürmüyor. "Bu yolculuk hemen bitecek" diye sessizce düşünmeye dalmışken arkadaki tayfa son 20 yılın (kabaca bir tahmin, şarkıları biliyor olma ihtimalim yok) her türk pop hitini seslendirmeye devam ediyor. Benim zirve anım ise "Mor Menekşe"yi söylemeye başladığım an oluyor. Hesapta Türkçe bilmeyen bu herif de kim şimdi? Kafayı yemişin teki! Arka tayfa uykuya dalıyor ve "bu yolculuk hemen bitecek" düşüncesi en az üç sonsuzluk gibi bir yolculuğa dönüşüyor. Gereksizce uzun olduğum için bir otobüs koltuğunda uyuyamıyorum, yani sıçtım. Sedar'a ve Haluk'a dönüyorum bi süre ama ne kadar nazik olsalar da erken saatlerdeki parti hissi şimdi buralarda değil.

Sezgin ve tayfa uykuya daldıktan sonra onların derin bir komada olduklarını ve Sivas'a varana kadar kendilerine gelmeyeceklerini düşünüyorum. Dostum, yanılmışım... Otobüs duruyor ve birden hepsi dışarıya çıkıyor. "Morten, biraz çorba içicez" diyorlar. Bu da neydi şimdi?! Saat sabahın 6sı ve iki saat önce hepinizin kafası beton gibiydi. Çorba mı?! Yolculuğun geriye kalanının özeti bu şekilde. Her iki saatte bir otobüs duruyor ve hemen hemen bir öncekinin tamamen aynısı olan bir yere bi iki kase çorba ve tabi ki çay içmek koşturuyor bütün otobüs. Bu noktaya kadar kültürel farklar tamamen görünmezdi ama şimdi herşey tuhaflaştı.

Bu bi süre daha devam ediyor ve Sivas şehir sınırına ulaşıyoruz. Ve tabi ki burada bizi bi tabur polis bekliyor. Herkes otobüsten iniyor ve aramaya başlıyorlar. Otobüs tıka basa alkol doluydu ama polisler otobüste bi kaç dakika geçirip bizi yolladılar. Ne bulmayı umduklarını tanrı bilir ama kimin umurunda, Sivas'tayız ve yakında şampiyon olucaz!

"Kimse gruptan kopmasın" diyor Haluk Başkan eve dönmeden önce son kez otobüsten inerken. Onun lafı buralarda kanun gibi, ve bu Vamos kapşonlusu giyen 50 kişinin bütün gün Sivas sokaklarında dolaşmasıyla sonuç buluyor. Şehrin her yerine stickerlar yapıştırılıyor, kongre binası gibi tarihi yerleri görme fırsatı buluyorum ve kısa bi süre sonra yemek yiyebileceğimiz bi yer buluyoruz. Maç günü Sivas'ta 50 kişiye nasıl masa bulursun? Vamos Bien'e sor.

Sadece restoran bulmakla kalmadık, Sivas'ın belediye başkanıyla tanışma imkanı da bulduk. Merhaba demeye gelmiş nedense - sanırım bizim bu radikaller düşündüğümden daha sıkı bağlara sahip. Ve yemek için anlaştığımız fiyat süperdi. Çorba, sivas köftesi ve "içebildiğin kadar içecek" sadece 10 lira. Yemek miktarı çok fazlaydı. Norveç'te bu fiyata döner dürüm bulursan şanslısın, ve bunu abartmıyorum.

Maç zamanı! Stada doğru yürüyoruz, arada devasa bayrağı bana veriyorlar. Benim için çok gurur verici bi an, tabi ki. Ama Kanari-Fansen pankartını belime sarıp stada sokmayı başardığım an daha gurur vericiydi. Ama Şükrü'nün çitlere tırmanıp Vamos Bien pankartının yanına Kanari-Fansen pankartını astığı zaman duyduğu gururun yanına bile yaklaşamam. Buna Kanaryan Kardeşliği diyesim geliyor ama burada iğrenç bir yan anlam var, bilmem anlatabiliyor muyum. (anti'nin notu: Kan"aryan", aryan, saf kan kelimesinin iğrenç çağrışımından bahsediyor) Herneyse: Haydiiiii!

1-0! Santos. 1-1. Siktir. 2-1!!! Selçuk?! 3-1! KESİNLİKLE ŞİMDİ! Alex, bu arada. 3-2. Lanet olsun... 4-2! Yobo, bazen seni seviyorum! Kıyamet! Heryerde meşaleler, neler oluyor? Laylaylaylay ŞAMPİYON! Sonra Erman bi gol daha atıyor, 4-3. Haydaaaa, her şey tekrar cehenneme geri mi dönüyor? Mümkün değil. Son düdük çalıyor. Şampiyon Fener! İnanamıyorum, resmen inanamıyorum. Bir yıl önce oradaydım. Hayal kırıklığına tanık oldum ve onu hissettim, isyan deneyimini yaşadım. Biber gazı yedim ve dibe vurdum. Ve şimdi tekrar buradayım. Şampiyonuz. Şampiyonluk gerçekten geliyordu. EVET! Sahaya giriyoruz, dans ediyoruz, gülüyoruz, sarılıyoruz, resimler çekiliyoruz ve hayatımızın anını yaşıyoruz.

Eve dönüş pek de pürüzsüz olmuyor, şöför bile kesinlikle manyaktı ve bariz bi şekilde %100 ayık değildi. Ama bi yandan da, kim ayıktı ki? Son bi kaç saati benim bariz heyecanımdan dolayı Lillestrøm şarkıları söyleyerek geçiyoruz, ve her şeyin üstüne, Sezgin 1996 şampiyonluğunda onlarla olan bayrağı bana uzatıyor. "Bu artık senin" diyor ve şaka yapmadığı kesin. Ne diyeceğimi bilemiyorum, çok fazla gibi geliyor ama biliyorum ki o ve diğerleri bunu istiyor, bu yüzden ona iyi bakacağıma söz veriyorum ve güzelce katlıyorum. Şimdi o bayrak Åråsen stadında Kanari-Fansen'in merkezinde, ve bu sezon boyunca kilit maçlarda sahne alacak!

Büyüleyici yolculuğum bi kaç saat sonra son buluyor. Otelde belki ancak 30 dakika uyuyabiliyorum ve ihtiyacım olan duşu alıyorum. Yoğurtçu Parkı'nda buluşuyoruz ve şampiyonluk kutlamları için stada gidiyoruz. Daha fazla tebessüm, daha fazla sarılma, daha fazla meşale, daha fazla saha işgali - kısaca, daha fazla Fenerbahçe tutkusunun alameti farikası! Parka geri dönüş, bi kaç bira daha ve sabah erkenden uçağım olduğu için vedalaşmalar.

Bunu eve varışımdan üç hafta sonra yazdım ama zihnimde Kadıköy'ü asla terketmedim. Şampiyonlar Liginde görüşürüz!

Morten

Bir Beşiktaşlının Gözünden; Alex de Souza!

2011-06-04T18:54:00.000-07:00

Futbol, üzerine yazılası bir çok konuyu içinde bulunduran, asıl başarıyı sadelik ile yakalıyabileceğin
ender şovlardan biridir. Bu şovu karanlık gökyüzünde aydınlığı temsil eden 'yıldız' sıfatı ile
taçlandırdığımız futbolcular yerine getirmektedir ya da getirmeye çalışmaktadır. Peki günümüz Türk
futbolunda asırları devirmiş futbol şirketlerinin her transfer ettiği futbolcu için 'yıldız' sıfatı kullanılması
hiç mi rahatsız etmiyor biz futbol severleri? Ulusal düzeyde olası rakiplerinin takımında istemediği
oyuncular bir başka takım için nasıl 'yıldız' sıfatı ile süslenebilir?

Benim futbol anlayışıma göre 'yıldız' sıfatı, bir çoğunun içinde en çok parlamayı başarabilenlere, farkını istikrarlı parlayışı ile gösteren önünü kapatan kısakançlık ve kibir bulutlarının arasından bile ben burdayım diyebilene yakışır. Şüphesiz aklıma gelen ,fikrimi destekleyen, gözlerim ile her bir adımını ve her bir bakışını takip ettiğim, futbolu bilmeyenlerin bile ismi söylendiğinde sadece oradan buradan duydukları ile portresini zihninde resmedebilceği kişi Alexsandro de Souza’dır.

Hangi takımın oyuncusu olduğu, hangi renkteki formayı terinin son damlasına kadar ıslattığı ya da sonuna kadar hak ettiği ücretinin, hangi şirket tarafından karşılandığı umrumda olmadan sevdim ben Alex’i. Saygı duyulası ciddiliği ile sahada olduğu herbir saniye biraz daha kamaştı gözümde. Umutsuzluğun yeri olmayan mücadele meydanlarında beynindeki her bir hamleyi cesurca sergiledi ayakları, umut verdi oynadığı takımın izinden giden binlerce insana. Mutlu etti kendini, eşini, sevenlerini. Hiç yarı yolda bırakmadı.Yıllarca hep alternatifleri düşünüldü, karşılaştırıldı... Emsalleri Arap ülkelerinde isimlerini bir yıllığına satarken, o tarihe altın harfler ile yazdırmaya devam etmeyi seçti.

İnsanların anlamadığı bir nokta var. Zirve ulaşılası birşeydir, tamam. Erişilebilirliği hırs verir, azim verir, kabul. Her yükseltinin en yüksek yeri en sivri olduğu noktadır ve onun üzerine ne koyarsanız koyun dengeleri bozulur. İşte 'Alex' orasıdır. Çok isterim ki o noktalarda seyir eden bir çok oyuncu kalite katsın ligimize. Malasef gerçek şudur ki Türkiye Futbol Ligleri Alex gibi bir oyuncu görmemiştir. Alex gibi bir kişilik barındırmamıştır!

Şimdi üzülüyorum gelecek nesiller için. Endüstriyel futbolun yeni yıldızları malasef onun gibi değil. Belki de oynadığı bölgenin en iyisi olarak anılacak yıllarca ama izlenemiyecek çıplak gözle... Şimdi üzülüyorum kendim için, 2004 yılından önce ne halt yiyordum ki bilmiyordum adını izlemiyordum zekice futbolunu.

Ne olursa olsun ben şanslı hissediyorum kendimi, egolarımı yıkıp gerçek bir futbolcuya hayranlık besliyorum. Gerçek bir kişiliğe saygı duyuyorum. İşte bu neden ile teşekkür ediyorum Fenerbahçe'ye, teşekkür ediyorum Alexsandro De Souza’ya...

Saygılarımla;
Göktuğ GÜRE

Haber ve Bir Fırça..

2011-05-27T17:29:00.000-07:00

28 Mayıs, saat şuan 03:29, Ahmet Giritli aradı..

Blog'u kontrol etmiş; takım şampiyon oldu, yazmışımdır birşeyler, belki bir makale, şiir, film replikleri, yok tabi, yazamadım.. Rakı içiyor şuan, yanına meze olsun okunacaklar diye düşünmüş..

Birşey göremedi haliyle..

Fırça yedim, kapattık telefonu..

Aşağıdaki şiiri gönderdi az önce, bir kaç cümle iliştirerek..

HABER

Onlardan haber geldi.
Oradan
onlardan.
Gömlekleri kirli değil
çatık değilmiş kaşları.
Yalnız biraz
uzamış tıraşları.
"Yandık!"
dememişler.
Dayanmışlar biliyorum.
"Dayandık!"
dememişler.
Gözleri gülerek
bakıyorlarmış adama.
Şakaklarında taze bir yara varmış ama,
çatık değilmiş kaşları.
Yalnız biraz
uzamış tıraşları....

Nazım Hikmet

Fazla söze ne hacet...

Bu şiirin kimler için ve ne zaman yazıldığının bilgisini yazana Nazım’ın bir şiir kitabı armağan edilecektir…

Bakalım kim ne kadar Nazım aşığı ve kim ne kadar Nazım takipçisidir...

Ahmet Giritli

Fenerbahçe'ye 'Kennet'lenmek..

2011-04-23T06:21:00.000-07:00

Pbox'ın tüm hikayesi, Musa Anter'den Gökay Iravul'a

Futbola tutkun olduğumu söylemeliyim. Bu bir tür bağımlılık. Ama biri gelip bana hangi takımı desteklediğimi sorsa, daha çok oyunun kendisini, bütün tiyatroyu, maçları, ligleri, taraftarları, stadyumları ve oluşan atmosferi desteklediğimi söylerim; tüm bunlar oyunu daha cazip hale getiriyor. Her yıl canlı futbol izleyebilmek için birçok yeri dolaşıyorum, gerek Glasgow’da Old Firm’ü, gerek Şampiyonlar Ligi’nde pek önemli olmayan grup maçlarını, gerek Bundesliga 2’de Millerntor-Stadion’da bir St Pauli maçını, gerekse kirli hava ve yoğun yağış altında bir Belçika 3. lig maçını. Nerede iyi futbol varsa, ben de oradayım.

Yarım düzine kadar uluslararası iyi ve pek iyi olmayan takım takip ediyorum, ama herhangi bir takım için bağlanmış değilim; herhangi biriyle “biz” moduna girmiyorum. Artık değil. Stockholm’de yaşarken, yıllar boyu aktif bir Hammarby IF taraftarıydım, ama herşey 2001 yılında değişti. İlk olarak takım, bir Amerikan “eğlence şirketi” ne satıldı. Sonra ben Oslo’ya kalıcı olarak yerleştim, ve işler birden tersine döndü. Daha sonra Hammarby, görkemli yenilgilerle dolu 112 yılın ardından İsveç şampiyonu oldu ve takım ‘koftan’, başarı meraklısı taraftarları kendine çeker oldu, ve bunlar her zaman rüzgara karşı yürümüş eski cefakar taraftarları silip atmaya zorladı. Şimdi takımı tabii ki takip ediyorum, ama biraz uzaktan, her iki anlamda da.

Peki benim Fenerbahçe hikayem nedir? Öncelikle söylemeliyim ki Fenerbahçe ile ilgili herhangi bir yerel veya alışılmış bir ilişkim yok. Demek istediğim, takımla ilişkim herkes tarafından bilinen rastgele olaylara tabi (Bilirsiniz, bir çocuk 7. yaşgününde bir Stoke forması alır, diğeri mavi rengi sever ve Chelsea’ye tutulur, Norveç’te yaşayan bir diğer Türk çocuğu Bursaspor’u destelemek ister çünkü ailesi oradandır, ama babası onun Galatasaray’ı tutması için baskı yapar... vb). Ayrıca eklemem gerekir ki, Türk futboluyla ilgili merakım oldukça yeni. 90’ların ortasından önce, Türk futbolu hakkında hemen hiçbirşey bilmiyordum. Sanırım ilk farkındalığım, Türk futbolunun uluslararası bir patlama yaptığı zamandı. Milli takım başarılı olmaya başladı, ve Hakan Şükür birden şöhretlendi. Bundan önce, açıksözlülükle söylemek gerekirse, Fenerbahçe’yi Ferencvaros’dan ayıramazdım. Ve Beşiktaş mı? Portekiz takımıydı değil mi? Ya da Brezilya? Hehe.


Musa Anter

Nasıl bir Fenerbahçe taraftarı olduğumun hikayesi aslında bir dizi şans eseri rastlantıya bağlı. Hikayem eskiden yaşadığım Eskilstuna’dan başlıyor, Stockholm’e 1 saat uzaklıkta küçük bir kasaba. Aynı zamanda yerel pizzacı Anter Anter’i (Kürt şair ve aktivist Musa Anter’in en büyük oğlu) kapsıyor, ve tabii ki kasabanın futbol kahramanı Kennet Andersson’u, ve futbol oynamayı öğrendiği klüp IFK Eskilstuna’yı, ki bu klüp benim de çocukken futbol oynadığım klüptü.

Bildiğim hikaye, 1945 doğan ve belli bir dönem Kadıköy’de büyüyüp okuyan Anter Anter’in, ilk olarak Fenerbahçe’de genç takımında ve daha sonra 2. Lig’de Kasımpaşa forması altında profesyonel futbol oynadığı. 1969’da Türkiye’den İsveç’e yerleşmiş, ilk olarak Uppsala’ya, daha sonra da 1981’de Eskilstuna’ya. Burada, popüler bir pizza restoranı açıp aynı zamanda bir dönem teknik direktörlük yaptığı IFK Eskilstuna genç takımının bir parçası olmuş. Bu, 1982’de Kennet Andersson ile ilk kez tanışmasına vesile olan bağlantı. Daha sonra bu ikili iyi arkadaş olmuşlar. Kennet sadece uzun bir adam değil, aynı zamanda bir pizza canavarı... Ve, Anter Anter’in kendisine göre, yaptığı pizzalar Kuzey Avrupa’nın en iyileri!

Kennet, gittiği takımlarda giydiği ilk formayı Anter’e hediye edermiş. Bu formalar Anter’in restoranını süslüyor. Anter de yaptığı pizzalara Kennet’in oynadığı klüplerin adını koyuyor. Restoranında bir Mechelen, bir Bari, bir Bologna ve tabii ki... kariyerinin sonlarında bulunduğu bir Fenerbahçe sipariş edebilirsiniz. Eskilstuna’daki söylenti şudur ki, Anter Fenerbahçe’yle anlaşması için Kennet ile konuşan anahtar kişidir. Başlangıçta Kennet, Fenerbahçe’nin teklifini reddetmekte pek emindir, ama Anter fikrini değiştirmesini sağlar. Diğer bir söylenti de, Anter’in bütün bu olayın arkasındaki adam olduğu. Bunu onun kendisine sormak istedim ama, oğlundan öğrendiğime göre artık emekli olmuş ve 2011 Şubat’ta Kuzey Irak’a yerleşmiş.

Bu söylentiler ne kadar doğru bilinmez ama, Kennet Andersson’un Fenerbahçe’de oynamaya başlamasıyla birlikte, klübe olan ilgim yavaş yavaş oluşmaya başladı. Onu ve takımın sonuçlarını her haftasonu takip etmeye başladım, tıpkı Kennet Bologna ve Mechelen’de oynarken yaptığım gibi. Onun bir röportajını okuduğumda, bir nokta çok ilgimi çekmişti: sadece Fenerbahçe Klübü’nü değil, İstanbul’u da çok övüyordu; şehri, yaşadığı en ilginç yer olarak tanımlıyordu. Aynı zamanda klüpteki tecrübesinin ve şehrin onu insan olarak nasıl büyüttüğünü, ve hatta bunun futboluna olan etkiden daha fazla olduğunu söylüyordu. Bu onun profesyonel olarak son 2 yılıydı. İlk sezonu olan 2000-01’de Türkiye Şampiyonluğu’nu yaşamıştı.

Bugün, 10 yıl sonra, Fenerbahçe bir başka şampiyonluk için yarışırken, takıma olan ilgim, Vamos Bien sağolsun, yoğunlaştı. Futbolun yanı sıra, aynı zamanda politik aktivistliğe de bir ‘bağımlılığım’ var. Bu, hemen hemen futbol tutkum kadar eski. Aslında futbol ve aktivizmin karışımına daha çok bağımlıyım: futbol stadyumunda politik tezahüratlar yapmak, gösterilerde futbolvari tezahüratlar haykırmak; politik kültür ve tribün kültürünün karışımı. Partigiani Livornesi Scandinavia (İskandinav Livorno Partisanları)’nın bir üyesiyim. Fenerbahche hakkında, ilk defa PLS’nin websitesinden haberdar olmuştum. İki sene önce İstanbul’a gelme planı yaparken grubun isminin Vamos Bien olarak değiştiğini öğrendim – bunu da aslında İngilizce Wikipedia’nın Fenerbahçe başlığında görmüştüm.

Vamos Bien ile olan ilk temasım harikaydı. Forumda okuduğum çeşitli manifestolar ve görüşler ilham vericiydi. Çoğu sol ultras grubunun yaptığı gibi Daire İçinde A, yanına bir ACAB, ve muhtemelen tepeye de bir Che resmi yerleştirmekten öte, şimdi, bu alışılmış sembollerin ötesinde gerçekten ciddi birşeyler söyleyen bir grupla karşılaşmıştım. Ve yine, birçok ultras grup ırkçılık ve faşizmle mücadelede gerçekten iyi işler yapıyor, özellikle Livorno-Celtic-St Pauli ekseninde. Ama Vamos Bien, diğer sol grupların bazen hedefi kaçırdığı seksizm, homofobi ve milliyetçilik konusunda da görüşler sunuyordu. Aynı zamanda “Irkçı doğulmaz/Irkçı olunur” pankartı, “Kara Deryalarda Bir Fenersin” bağlantısı, Youtube’daki neşeli videolar hoşuma gitmişti, ve çoğu Vamos Bienli’nin orta yaşlı olması, tıpkı benim gibi, hehe.

Vamos Bien’in uluslararası aktivitelerde daha çok tanıtılmasını istiyorum, Mondiali Antirazzisti gibi. Geçen sene, içimizden birkaçımız oraya giderek küçük bir tanıtım yaptık, yani kapı artık açık. Birkaç senedir PLS-Klanen(Valeranga Oslo taraftar grubu)-Copenhagen ve Livorno’dan tayfayla oraya gitmek istemenin üzerine, orada olmak harikaydı. Eğer progresif işçi sınıfı sporuyla, genel anlamda ultras tribün kültürü ve politik aktivizimle -bira ve müziği de dahil edip- ilgileniyorsanız, gerçekten sıradışı bir deneyim. Kaçırılmaması gerek. Sadece İtalya’da.

Bu arada, yakında, 1 Mayıs’ta İstanbul’da olmayı dört gözle bekliyorum. Taksimde bir milyon insan ve Vamos Bien’le tıklım tıklım bir Şükrü Saraçoğlu Stadyumu... Tıpkı Mondiali Antirazzisti gibi, sol ultrasın cennetinde olmak gibi birşey. Anter Anter’i de 1 Mayıs’ta orada görmek isterdim, ama uzun yıllardır üzücü bir şekilde Türkiye’ye girmesine izin verilmiyor; ne arkadaşlarıyla görüşmesine, ne babasının mezarını görmesine, ne de en sevdiği futbol takımını izlemesine. Belki onunla başka güzel bir günde buluşuruz.

Toparlamak için, birkaç kelime de Fenerbahçe’yi Oslo’dan takip etmek üzerine: Maçları Ocean adında bir Türk futbol pub’ında izliyorum. Ocean’da yaklaşık 50 maç izledim, yani takımı artık iyi tanıyorum, hatta ufak Gökay Iravul’u bile! Pub Mustafa ve Mehmet isminde iki kardeş tarafından işletiliyor. Aileleri Karadenizli. Mustafa Trabzonspor’u tutuyor, Kadıköy geçmişi olan Mehmet ise Fenerbahçe’yi. Bu durum bu günlerde oldukça gerilmiş durumda...

Her maçı 5-20 kişi arası bir kalabalık olarak izliyoruz, genelde derbi ve final maçlarında kalabalık oluyor tabii ki. Oslo’daki Fener taraftarları oldukça muhafazakar, ve izlenimime göre hiçbiri İstanbul’dan değil. Oslo’da tanıdığım İstanbullu Türk solcular, Fenerbahçe’yi tutmuyor; daha çok diğer İstanbul takımlarını tutuyorlar. Fenerbahçe’yi aktivist arkadaşlarıma aşılamak için oldukça dil döktüm, özellikle Klanen’deki tayfaya. Çoğu, tanınan antifa-aktivistleri ve mükemmel bir futbol anlayışları var, ama bir Kennet ve Anter hikayeleri yok; yani Fenerbahçe üzerine bir ilgi oluşturmaları oldukça zor. Hayat çok çetin, kim Fenerbahçe’ye ‘Kennet’lenmenin karışık olmayan bir durum olduğunu söyledi ki?

Sevgiler,
Pbox

Bu arada, Anter Anter hakkında doldurdukları boşluklar için Partigiani Livornesi Scandinavia’dan Ekim Çağlar ile kardeşim Iya Karna’ya, ve çevirmenim Emin Karabal’a teşekkürler!

Bloguma Dokunma!

2011-04-23T05:55:00.000-07:00

Galatasaray'ın 315 metrelik Pankartı

2011-02-07T15:37:00.000-08:00

"106 senelik tarihi‚ kimsenin yanına bile yaklaşamadığı sayısız başarıları‚ müzesinde rakiplerinin iki katı kupası olan ilk ve teklerin takımı‚ var olduğundan beri Türk olmayan takımları en çok yenen Türk takımı‚ ülkesinin medarı iftiharı‚ UEFA ve Süper Kupa sahibi‚ dünyanın en büyük taraftar oluşumu Ultraslan´ın gururu‚ 1481´den beri kültürün simgesi‚ 1905´ten beri sporun beşiği‚ anlı şanlı Galatasaray"

Tebrik ederim; tribüne dair yapılan her işe saygı duyduğum gibi bu verilen emeğe de saygı duydum.. Lakin neden kolpa iş peşinde olursunuz hiç anlamam.. Pankart olarak yazılacak söz var, yazılmayacak söz var.. Örneğin "müzesinde rakiplerinin iki katı kupası olan" nedir? İstatistik bilgi verebilecek bir mercan var mı aranızda? Peki "dünyanın en büyük taraftar oluşumu Ultraslan" sözünün altını doldurabilecek bir babayiğit var mı oralarda?

Tamamen "yaptık" diyebilmek için yapışmış bir iş bu ve keşke bu emeğe yazık etmeyip daha dokunaklı bir iş çıkarsaydınız.. Kolpa, yalan, sahtekarlık gibi işlerin peşinde olmasaydınız mesela, ciddi anlamda yürekten tebrik ederdim..

Üç beş pankartı birleştirip "en uzun" sıfatına nail olmak neyi değiştirecek? Averajınızı eksilerden artıya mı taşıyacak mesela? Takımı ateşlemesi durumu? Sanmıyorum..

Demem o ki canlar, biraz delikanlılık cilde iyi gelir..

Müze, kupa, en büyük spor kulübü filan demek?

Sadece Fenerbahçe - Galatasaray arasında ki 'tüm' branş galibiyetlerinde skor elde eden oyuncularımızın baş harfini yazarsak kaç metrelik pankart olur? Tamam kabul ediyorum komik tabi ama en azından 'gerçek' olur, 'harbi' olur, 'uzun' olur en önemlisi 'kalın' olur, 'işlevli' olur filan.. TOKİ mi yaptırıyor bu pankartları size anlamıyorum ki..

Hadi bakalım şimdi boş işlerle uğraşmayı bırakın, magazin işlerle yormayın kafanızı da takımınızla ilgilenin..
Bakın ilgi bekliyor sizden takım..
Hadi abicim, hadi..

Geldiğimizde evde olun, işimiz var sizinle..

O Captain My Captain!

2011-01-12T15:46:00.000-08:00

"Genelde maçlara nasıl hazırlandığını sorarlar bana.. İnanın ki bunu çok iyi bilmiyorum.. Şunu söyleyebilirim ki; hemen hemen her maç öncesi sakız eksik olmaz ağzından ve stresli görünür hep.. Santra yuvarlağının önünde eğildiğinde ise şakak damarları şişmiştir artık ve o an.. Evet işte o anda maçı bitirmiştir kafasında.. Başka herhangi birşeye konsantre olması imkansıza yakındır.. O sahanın yeşiline doğru bıraktığı uzun bakışları, birazdan çarpışacağı rakibine neler yapacağını planladığından dolayı istemdışı gelişir.. Maç başlamadan, maçı yaşar o.."

Bu yukarıdaki sözler, her Fenerbahçelinin ciğeri sızlamadan 'yenge' diye hitap edebildiği Coritiba kulüp başkanının kızı "Daiane de Souza'ya" aittir.. İkinci çocuğunu İstanbul'da dünyaya getirmeye karar vermiş ve Antonia isminde karar kılmışlar, fakat bizler Anadolu anlamına gelen "Anatolia" isminde hükmetmişiz mevzuya.. O kadar bizden ki bu insanlar, Alex hakkında futbolvari istatistiki bilgiler verip şu yukarıdaki cümleleri kırmak istemem.. Yoksa Daiane belki Edip Cansever'in hayali kadınlarındandır, kim bilir; "mesela çok sevdiğin bir deniz bile yanımda / o deniz ki aramızda hiç kımıldamadan / erkeğini iyi tanıyan bir kadın gibi yorgun"

Noel ve çeşitli özel günlerde çil yavrusu gibi dağılan yabancı sporcuların aksine, hemen hemen tüm bu munhasır gecelerde İstanbul'daki evlerinde olmayı tercih eden bu güzel insanlar, bu güzel kaptan, bu güzel anne ve bu güzel baba, uzatılan mikrofona "İstanbul'u ve Fenerbahçe'yi çok seviyoruz.. Henüz yönetim tarafından bir teklif gelmedi, sanırım düşünmüyorlar.. Fakat gitmek gibi bir planımız yok.. Ancak aksi bir durumda başka çaremiz de yok" gibi içimizi çizen 'çaresiz' açıklamalar yapmışlardır..

***

Alex, sene sonu şampiyonluğuna göre kalmasında karar verilecek bir oyuncu değildir..
Özeldir, farkına varıp yaşatmamız gerekir.. Çıplak gözle yaşayan efsane seyrediyoruz..
İki binli yıllarda başımıza gelmiş en güzel şeydir Alex..
Tut şu takımı ensesinden, yapman gerekeni yap!
Ondan sonra başımızı eğip susmak yerine, kaldırıp dil çıkartırız hep birlikte..

17 maç..
Herkes işini yapsın..
En fazla tribündekiler.. En fazla..
"Vira!" der, işimize bakarız biz de..

Ama olur da..
Ölü Ozanlar Derneği filmin en çarpıcı sahnesindeki gibi; okuldan ayrılan öğretmenleri Mr. Keating'in arkasından yaptıkları gibi hani.. Çıkarız tek tek masanın üstüne, yaşlı gözlerle bağırırız;

"o captain my captain!"

Kutup Yıldızı Çeşitlemeleri

2011-01-11T14:12:00.000-08:00

I.
biliyor musunuz, aslında
her gece zamanda yolculuk yapıyorum ben
baktığımda kutup yıldızına.
hade siz de yapın bu yolculuğu bir gece
kaldırın başınızı gökyüzüne
ve kutup yıldızına bakın / yerini biliyorsanız
                                                [ne yazık... eğer bilmiyorsanız]
gördüğünüz, 1.036 yıl öncesidir
onun ışıkları bize ancak
                                                [yanlış hesaplamadıysam eğer]
1.036 yılda gelir.

II.
hesabım doğruysa eğer
kutup yıldızı söndüğünde
1.036 yıl sonra farkedebileceğiz ancak
ayrıldığını aramızdan ve bu evrenden
ve şaşırarak,
“ aaaa... nereye gitti...” diye
şaşırarak bakacağız
ondan kalan koskoca boşluğa.

III.
ya yarın ölüverirsek...
aha!
göremeyeceğiz, o koskoca boşluğu...

ne çıkar...
giden gitmiştir zaten
kalanlara kalsın ışıltısı , öteki yıldızların.

IV.
sustuğu zaman kutup yıldızı
soğuyacak ellerin bilmem neden...
kutuplar soğuk diye mi yalnız kalacak, soğumuş yürekler
yoksa soğuduğu için mi yürekler, yalnız kalacak kutuplar
sana kalsın yanıtı
yanıtsızdır bildim bileli zaten
denizcilerin dostu kutup yıldızı .

8’ ocak’ 11
Ahmet Giritli

*Bir Ceviz Ağacı olamadım Gülhane Parkında. Olan ustam, olmuştu zaten ve ben epeyce gecikmiştim her açıdan. Ben de Kutup Yıldızı olmayı seçtim, Gülhane Parkının üstündeki gökkubbede, Ustamın hoşgörüsüne sığınarak ve haddim değilken...

Potansiyel Gergin Manyaklar..

2011-01-10T08:51:00.000-08:00

Güzel insan ciğerim Neyzen Tevfik demiş ki vaktinde; "bizim millet çok gariptir / ibne dersin kızar da / s.kersin aldırmaz" diye.. Bu sosyolojik gariplikten yola çıkarak hep karşılaştığımız birşeydir "ne bakıyorsun lan" cümlesinden 30 kişilik mahalle kavgaları.. Sebepsizdir.. Trafikte yaşananlara girmiyorum bile.. Örneğin Deli Yürek dizisini seyrettikten sonra ortaokul öğrencileri babalarının ceketlerini sırtına takıp mahalle turu yapıyolardı zamanında, sonra ortalık toz duman..

Şimdi yurttaşım zaten 'potansiyel gergin' bildiğimiz gibi..
Etrafta bir dolu manyak var üstelik..
Çeşitli yollarla, çeşitli 'manyakları' muntazaman dürtmek neden?
Ne diye aklımızda olmayanı aklımıza sokuyoruz ki?

Şöyle ki efendim; ara dönem çalışmaları sırasında Trabzonspor başkanı Sadri Şener (ki kendisini genel olarak takdir ederim) bulunduğu otelin lobisinde şöyle bir konuşma içerisine girmiş taraftarla..

-başkanım bu sene şampiyon olalım, kaçırmayalım bu fırsatı..
-herşey oluda, olacağız.. merak etme..

-bana düşen bir görev var mı başkanım?

-ne gibi?

-ne gerekiyorsa yapmaya hazırım başkanım.. alex'i indir de, indireyim.. başka bir futbolcuyu da indireyim!?

-yok yok sen zahmet etme.. indirmeye gerek yok.. biz sahada puanları toplayarak gerekenleri yapıyoruz zaten.

Herhangi bir ülkedeki futbol kulübünün başkanı ile, taraftarının arasındaki konuşma.. Ve yine o ülkenin herhangi bir medya grubu, ilgili bu haberi "taraftar sevgisi" olarak lanse etmektedir.. Hiç kasmadan, zorlamadan 'manyak'lıkta son nokta olarak algılanabilir birşey bu..

Neresinden tutarsam kanlar içinde elimde kalacak bir konu bu..
Herkes tarafından takdir edilen Alex'in huzursuz olup performans problemi yaşama ihtimalini mi düşünelim..
Bu konuşmayı Aziz Yıldırım ile herhangi bir Fenerbahçe taraftarı yaşasaydı tepkiler ne olacaktı senaryosunu mu düşünelim..
Yoksa bu haberi 'başkan sevgisi' olarak yayınlayan medya mensuplarının mı alnından öpelim..
Ya da başkanlarının bu sözünü emir telakki edip uygulamaya dökmeye çalışacak birinden mi bahsedelim..

Her fırsatta 'erdem'den bahseden Sadri Başkan; bir kısım bordo mavili taraftarların aklındaki bu Deli Yürek dizisini seyredip, babalarının ceketlerini sırtına takıp, bileklerine tespih takarak sokaklarda dolaşıp birbirleriyle kavga eden yeni yetme düşüncesini kır, en azından uğraş, aradaki fark neyse ben öderim..

Ayrıca indirme/kaldırma mevzularına hevesli olan vatandaşa Niang'kini tavsiye ediyorum.. Sürekli ereksiyon halinde dolaştığını duyduk, indirmek artık sana düşer gençoğlan..

Hadi eyvallah..

Para mı? Evet, Para ve Bir Öğretmen!

2011-01-09T02:36:00.000-08:00

Birgün bir delikanlı yaklaştı yanıma... “baba” dedi; “söyle bana... nedir ahvali hayatın”... “nedir bu paraya karşı öfke... neden bu kadar öfkelisin paraya..”

Yerli Malı Haftalarını bilir misiniz... ben bilirim.

1968-1969 yılları. Yerli Mal Haftaları’nın(*) en coşkulu kutlandığı yıllar. İlkokul bir ya da ikinci sınıf öğrencisiyim. Ama inanın, ne Yerli Mal Hafta’larının suçu var bu işte ne de babamın. Suç kimde siz karar verin.

Şimdi bile hatırlamam, o zamanlar hangi tarihte kutlanırı o hafta. Ama hatırladığım şu ki “yumruğu
toros kayası”, memur maaşlı ve maaşından başka şanı olmayan, babaların babası babam, bize Yerli Malı Haftaları’nda 'gazete kağıdından' yapılmış külahlara “Çorum” leblebisi, “Karadeniz” fındığı , ”Antep” fıstığı, “Trakya” ayçekirdeği doldururdu.

Peki biz bundan hoşnut olur muyduk... Biz diyorsam, ablam ve ben.
Asla... asla memnun olmaz ve itiraz ederdik.
Neden mi.
Basit.

Anlatayım. Yerli Malı Haftası denen günün başlangıcı ya da ortasında sınıflardaki manzara şu
olurdu... Pazarlarda asla satılmayan, sadece manavlarda satılan -o zamanlar sadece zenginlerin, ama şimdi bir çok kişinin alışveriş ettiği manavlardan- portakal ve muzların satın alındığı sofralar kurulurdu ilkokul öğrencilerinin sınıflarında.

Şimdilerde bu yazıyı okuyan genç arkadaşlarımın, bu muz ve portakalı düşleyemeyeceğini biliyorum. Çünkü artık bunun dışında bir biçim var. Örneğin şimdi muz ya da o 'kocaman' portakalları almak için 'çok para' gerekmiyor, nüfusun büyük bölümü için. O zaman, şöyle bir not koyalım... 1960’lı yıllarda muz ya da “washington” -tercihen vaşington- portakal alabilmek için 'zengin' olmak gerekirdi.

Bugün için şaşırtıcı olsa da o günlerde böyleydi.
Manzaraya devam.
O zamanların sevgili öğretmenleri, “Yerli Malı Haftası” sanki sadece bu muzlardan ya da vaşington portakallarından ibaretmiş gibi o meyvaları süslü masalara dizer, onlar getiren öğrenci ve velilerle birlikte o masaların başına dizilirler, aslında şimdilerde çok anlamlı olduğunu daha fazla anladığım günleri, “Yerli Malı
kullanmayı” özendirmesi gereken günleri, böyle bir tavırla ziyan ederlerdi.

Elbet, bizim gazete kağıtlarından külahlarımızın içindeki 'Çorum' leblebileri hiç açılmazdı.

Akşam olurdu ve eve dönerdik. Tahmin edersiniz... o aşağılanmış, gazete kağıdına sarılmakla, çocuk gözümde daha da değersiz görünen leblebi, fındık ve ayçekirdeklerini, hiç açamamış olmanın hüznünü aşağılanmışlıklarıma ekleyerek geri getirirdim eve... ve ben babama... ve “o koca adama” gazete kağıdından yapılmış külahları göstererek serzenişte bulunduğumda, canım babam bana şu gerekçeyi sunardı, ben çocuk aklımla kabul etmesem de... “oğlum... eğer yerli malıysa, yerli malı bunlar... onlar yerli malı değil ki...”

Ben anlar mıyım sanırsınız... elbet o çocuk yaşta anlamam... babamı suçlardım. Çünkü ben 'öteki'ydim, muzlar ve vaşington portakallar arasında.

Şimdi anlıyorum. O zamanlar haklı olan babamdı...
Ama hala ben de bir konuda haklıyım.

Haklı olan babamın, çaresiz açıklamalarını ancak şimdi anladığım için, parayı hiç sevmiyorum... hala sevmiyorum.... sevmeyeceğim.

Peki ne yapmalıyım şimdi, bir öğretmen olarak...
Biliyorum...

Kendini 'öteki' gibi hissettirmemeliyim öğrencilerimi... hem de hiçbir noktada...

Ahmet Giritli

(*) Yerli Malı Haftası, 12-18 Aralık tarihleri arasında Türkiye'de tüm okullarda kutlanan özel haftadır. Resmi ismiyle “Tutum, Yatırım ve Türk Malları Haftası” olarak kutlanmaktadır. Hedefi, yerli (**) tüketiminin artmasıdır. Bu hafta süresince tutumlu olmanın, yatırım yapmanın ve yerli malı kullanmanın önemi anlatılır. İnsanların parasını , malın eşyaların , zamanın ve sağlığın gerektirdiği gibi korumak ve kullanmasına tutumlu olmak denir. Okullarda yapılan etkinliklerle tüm gençleri yerli malına teşvik eder II. Dünya Savaşı sonrası oluşan ekonomik darboğazın ardından yabancı ülkelere para akışının önünün kesilmesi ve toplumsal tutum bilincinin oluşmaı amaçlanmıştır. 1946 yılından itibaren Yerli Malı Haftası olarak kutlanmaktadır. 1983 yılında adı Tutum, yatırım ve Türk malları haftası olarak değiştirilmiştir.

Türkiye, Cumhuriyet döneminde yeni savaştan çıkmış bir ülke idi. Ellerinde bir şeyleri kalmayan halk yoksulluk içerisinde yaşıyordu. Atatürk, 1923 yılında korunması, yerli mallar üretilmesi ve kullanılmasını kararlaştırıldı . Dönemin başbakanı İsmet İnönü 12 Aralık 1929 tarihinde T.B.M.M.’de bir konuşma yaptı. Konuşmasında ulusal ekonomi, yerli maı ve tutumlu olma konularını anlattı.
Okullarda 12 – 18 Aralık tarihleri arasında kutlanan bu haftada tutum, yatırım ve Türk malları hakkında bilgi verilir, şiirler okunur, konuşmalar yapılır, skeçler ve oyunlar oynanır.
[kaynak vikipedia.org]

Mesut Özil’e Mektup ya da “si amigos!”

2011-01-08T08:02:00.000-08:00

1960’larda acı vatan Alamanya’ya göç ederken DÇM “Dövize
Çevrilebilir Mevduat” olarak görülen ve sadece “yurda” döviz
gönderip, geri bırakılmış bir ülkenin döviz deposu olarak görülen
bir neslin, terkedilmiş vatan toprağı evlatlarının, canım Anadolu
insanının kaderini acımasız bir iktisadi araç olarak gördükten
sonra, 2. 3. kuşaktan çocuklarının bu kez MTKGÇ -Milli Takıma
Kazandırılması Gereken Çocukları- olarak görülüp

bir tercih nedeniyle

ıslaklanmasına gönlü elvermeyen bir dinozorun serzenişidir...

susar bir gece güneş...
zamanlardan,
karanlık bir zaman.
susar,
futbol denen bir oynuna öfkelenerek
ve
-kesinlikle- acı acı susar...

“ay doğar, bedir bedir” (*)
acı vatan alamanya'nın
unutulan bir yeniyetmesinde...

kim koşuşturacak güneşi bir daha
kırk yıl sonra
yeniyetmeler ve babalar adına

ve doğuşundan utanmaması için

kim hüzünlenecek ayın “bedir bedir” doğuşuna...

yalansa, yalan -deyin-
biz süpürmedik mi o acı vatan caddelerini...
kıvranırken vatan 1970 - 80’lerde
DÇM’lerin banka hesabına...
söyleyin
kim vardı mesut’un babasının süpürgesinde
süpürürken acı vatan caddelerini

bugün ıslıklayanların geçmişinden?
söyleyeyim...
hiç kimse!
ama
rüya bir bahar gelince bir gün

barnebau’nun yeşil çimlerinde
bulundu suçlu
milli takım tercihlerinde...

alamanya acı vatan evet...
ama

bir topun peşinden ağlamaksa vatan

ağlamanın sebebi ilan edilmek de
ıslıklanmak da yalan.
“si amigos”
ya-lan!

(*) Ruhi Su; “Almanya Acı Vatan”

Ahmet Giritli
12’ 10’ 2010

4. Koğuşta Yatan Mahkumu Tanıyorum!

2011-01-03T02:04:00.000-08:00

Yılmaz Özdil'in 3 Ocak tarihli yazısı, az önce okuyabildim.. Sizlerde okuyun..
Ben tanıyorum 4. Koğuşta yatmış olan Fenerbahçeliyi..

**Cemil!**

Büyük Ada'nın Delikanlısı!

2011-01-02T11:01:00.000-08:00

Gitmeden önce tablo, poster benzeri birşeyler yaptıralım dedik.. Kararlaştırdığımız gün içerisinde izinli olduğum için bana düştü hastane odasına asmak için yapılacak hediye tablo işi.. Ortak bir kararla Büyük Ada ziyaretine gittiğimizde açılan O'na istinaden açılan bir pankart ve o pankartı tutan güzel insanlar topluluğunun bir fotoğrafı.. Zaman bol olduğu için tembelliğe vurdum işi, haftaiçi bir gün olduğundan insanlar işten çıkıp gelecekler tabi.. Ben de buluşmadan 2 saat önce çıksam yeter diye düşündüm.. Kadıköy Yazıcıoğlu'nda büyük bir Ozalit'e uğradım önce, tıpkı banka gibi işliyor.. Vize dönemi herhalde, çözemedim tam mevzuyu, içersi öğrenci kaynıyor.. Banka dememin sebebi sıra numarası filan alıyorsun, bekledikten sonra senin numaran yanarsa -ki ne kadar sürer bilinmez- işini halledip paşa paşa gidiyorsun.. Halbuki benim damardan muhabbete girecek bir adama ihtiyacım var, onlar beni makineye yönlendirdiler.. Olmaz öyle.. Sıra numarası aldım yine de, ne olur ne olmaz hesabı.. Çıktım dışarı sigara içmeye..

Ateş isteyen elemana sordum, var mıdır buralarda yakın bir ozalit diye.. Hemen paralel sokakta olduğunu söyledi, hafiften indim ben de o paralele doğru.. Aynı ayarda bir dükkan, fakat az önceki kadar yoğun değil.. Buyrun diyen adama istem dışı elimi uzattım ki ilk selamlaşmadan sonra o damardan muhabbete gireyim istedim.. Önce meramımı teknik olmayan bir dille "usta bir fotoğraf var, onu çıkartıp çerçeveye koymamız gerek, burada halledebilir miyiz" diye sordum, "tabi yaparız" gibi kestirip atan bir cevap aldım haliyle.. Biri boynumda, diğeri elimde olan iki atkı dikkatini çekti konuştuğum personelin, "hangi takımlısın" diye sordum ki bu benim planladığım sohbetin bir parçası, az önceki dükkanda yapamazdım, makine cevap veremezdi galiba.. Fenerbahçe der demez "hocam bak, Vamos Bien'i bilir misin" diye sordum ikinci cümleyi planlayamadan, 'bilmez miyim, biliyorum abi' dedi de rahatladım.. "Hehh işte, Vamos'tan bir kaç arkadaşımla usta Lefter'i ziyarete gideceğiz şimdi, senden çıkartmanı istediğim o fotoğraf onunla alakalı, göreceksin zaten.. Nasıl bir çerçeve yaparız şimdi, bir göstersene.. Hastane odasında kalacak, bak senin yaptığın iş sonuçta, sana da güzel anı olur" diyerek inceden akmaya devam ediyorum.. "O zaman güzel birşey yapmak gerek kardeşim, bi dakka" dedi ve uzaklaştı, sanırım dükkan sahibinin yanına gitti.. Duvarda arkadan ışıklandırılmış, kalın kağıtlı ama tablo gibi duran, çerçevesiz ama oldukça pahalı gibi duran bir örneği göstereren "bundan yapalım mı" dedi, ben de coşmuştum artık, "yapalım" dedim, onlar fiyat konuşurken darlandım, bir sigara molası daha.. 90-100 liraya kadar patlar diye düşünürken hesap makinesinde 68 rakamını gördüm, dükkan sahibi kendi kendine konuşarak ordan kesti burdan kesti, son rakamı görmedim ama şunu duydum "hiç almasak çocuğa ayıp olur" dedi fısıldayarak ve bana dönerek kararlı bir ses tonuyla "15 lira delikanlı" dedi "ama babanın ellerinden öpün bizler içinde!" diye bitirerek..

Müthiş gurur duydum adamla, 'güzel Fenerbahçeli' sıfatına erişmiş.. Aldığı 15 liranın nereye gittiğini de sonradan anladık yanıma gelen Sezgin'le; çerçevesini (kasnak) bize hemen teslim edebilmek için başka bir yere yaptırdı ve muhtemelen onun maliyeti.. O kadar güzel bir adamdı.. Son derece mahçup ve gururlu bir şekilde içten teşekkürlerimizi sunup ayrıldık.. Elimizde koca poşetle metrobüse bindik, toplandık hastanenin önünde..

8 kişi kadardık ve Lefter'in torunu arkadaşımız Özlem'in bizi karşılamasıyla içeri girdik.. Tabi asansörden çıkmadan önce ciğerim Kerim'in "kurumsallığın gözünü seveyim, otel gibi hastene lan" gibi bir cümlesi kıkırdamamıza sebep oldu.. Yukarı çıkarken durumun pek farkında değildik, ya da hissettirmiyorduk ama, titremeye başlamıştık artık.. Çocuk gibiydik hepimiz, odaya girmeden "hastanedeyiz, sessiz olalım, gözgöze gelirsek güleriz, aman ha" gibi uyarılarla kata ulaştık nihayet ve indik asansörden.. İndiğimiz anda sanki başka bir dünyadaymışız gibi, odaya vardık, Lefter'in güzel yüzlü eşinin elini öptük, yorgunluk vardı gözlerinde.. Kızı ve torunu Özlem.. Üçü de yanıbaşındaydı babamızın.. Önce biraz onlarla sohbet ettik, ama aklımız içerde.. Camın arkasından görüyoruz, e farkındayız herkes orayı kesiyor gözucuyla.. Baba televizyon izliyor, galiba haberler vardı.. Sonra Özlem içeri girip "dede arkadaşlar seni görmeye geldiler, hani Ada'ya da geliyorlar ya hep" diye kısa bir hatırlatmadan sonra "gelsinler tabi" diyerek desturu verdi ve girdik içeri.. O halsizlikle bile hafiften doğrulmaya çalışması bile çizdi içimizi.. Elinden öptük.. Çöktük hemen yanıbaşına, bir güzel süzdü bizi.. Kerim çok uzun boylu olduğu için "maşallah hepiniz cıva gibi delikanlısınız" dedi ve "sağlam durun çocuklar, yenilmeyin tamam mı" dedi, sonra televizyonda Fb Tv açık olduğunu farkederek, U17 maçındaki kahpeliğe üzüldüğünü farzettik.. Haberleri dinlemiş belli ki baba.. Ve bizlere diyordu ki "sağlığınıza dikkat edin, hiç yenilmeyin, hep dik durun" ağzımız açık dinliyorduk, keşke onu yormak gibi bir kaygımız olmasa da sabaha kadar dinlesek..

Haluk abi güzel bir cümleyle "baba iyi görünüyorsun, Ada'ya geçtiğinde oraya geliriz" dedi, zaten hemen başucunda Büyük Ada'nın fotoğrafı vardı.. Reşit abi ise "Ada'ya geldiğimizde balıkları bu sefer biz yaparız baba" dedi, güldü biraz, tebessüm etti.. Evren, Lefter'in elini öperken kendi babasının balıkçı teknesinden bahsetti kısaca, "Şevket'in oğluyum ben" dedi, Lefter ise "sen oğlu musun onun, ben çok severim Şevket'i, çok selamımı söyle olur mu" dedi, hepimiz derin bir nefes aldık içimiz titrerken..

Sonra biraz daha durduk, yüzüne baktık uzun uzun.. Çok yormak istemediğimizden ayrılalım, çıkalım dedik.. Ada'da görüşeceğimize dair sözleştik, eşine kızına ve torunu Özlem'e teşekkürlerimizi sunarak ayrıldık..

Gözgöze gelemiyorduk hala.. O başka dünyadan çıkmış garip mahluklar gibiydik.. Asansörde benim yanlış tuşa basmamla yine eski havamızı yakaladık tabi.. Zemindir diye düşünerek Z harfine bastım ve eksi bilmemkaçıncı kata inmişiz, meğerse Lobi'nin "L"sine basılacakmış.. Tam inecekken Kerim'in "bak burası işte, ışıl ışıl görmüyor musun, sermaye burda dönüyor abi, bildiğin lobi işte" demesi kendimize getirdi bizi..

Sonra..
Sonrası iyilik sağlık..
Lefter iyi, merak etmeyin.. Gerçekten iyi, laf olsun diye yazmıyorum..
Biraz sinirliymiş, haftaya taburcu edilmesi planlanıyor, Ada'ya geçecek çıktığında ve eminim ki Ada'ya gittiğinde zıpkın gibi ayakta olacak.. Sinirli dedim, bazen serumlardan sıkılabiliyor haliyle, fakat sarı-lacivert bilekliği hep sol bileğinde..

Hikayenin başında bahsettiğim biri boynumda, diğeri elimde olan atkıların ikisi de Lefter'deydi bir ara.. Birini boynuna takmak istedi, diğerini koltuğunun başına koyduk.. Üzerinde kendi resmi olan Lefter atkısı onda kaldı kendi isteğiyle, üzerine "tribünler bağırdı binlerce kere / ver Leftere, yaz deftere / bitti kalem, doldu defter / bu alemde kral Lefter" yazıyordu.. "Kara Deryalarda Bir Fenersin" yazan Vamos Bien atkısını ise eliyle geri verdi.. Duracaktı kalbim..

Buraya kadar okudunuz, sağolun dostlar, ince detaylarla belki sıkmış olabilirim.. Unutmayın öğütlerini! "Dik durun, yenilmeyin, sağlam olun gençler" diyordu, çıkmasın aklınızdan..
Fakat herşeyden öte tek cümle benim için çok şeye bedel;

Lefter'in elini öptüm, tamam ama, ben babanın sol ayağına dokundum!

Hesap Sorar, Pişman Ederlerdi, Fener'e Hakaret Edenleri!

2010-12-27T07:46:00.000-08:00

Zaman makinesi olsa da 1985-1994 tribün adamları, o eski halleri ile bugüne gelseler.. Kasımpaşa'nın, Bostancı'nın, Kadıköy'ün, Okmeydanı'nın, Gaziosmanpaşa'nın, caddenin o efsane çocukları bugüne bir gelseler.. Mümkün değil, kimi rahmetli oldu, kimi elini eteğini herşeyden çekti, kimi taşındı buralardan gitti, kimi de tek başına gelip maç seyredip gidiyor.. Saçlar beyazladı, döküldü, hayat yükü omuzlarda.. Ben onların bugünkü halini değil, o zaman ki hali gelse diyorum..

Fenerbahçe'nin adından bile korkulduğu zamanlardı onlar, deplasman şehirleri olağan üstü hal ilan ederlerdi, bugün burada olsalar, Galatasaraylılar bırakın böyle yaygara yapmayı, kaçacak delik ararlardı..

Eğer gelebilselerdi bu zamana, ne olursa olsun onlar bu yıl Sami Yen'de ki G.Saray maçına girerlerdi, bedeli ne olursa olsun.. Üstelik kapalıyı alırlardı.. Korkak Tavuk Ortega yazdıranları bulur ellerini kollarını kırarlardı, interneti gösterirdik onlara.. Sanal alem delikanlılarını anlamazlardı ama anti-fenerbahçe, infaz team vs vs sayfalarında bize her türlü küfrü edenlerin yemin ediyorum kulaklarını keserlerdi, bulurlardı onları, yedirirlerdi yazdıklarını, kan alırlardı.. Bilen bilir, sadece Fenerbahçe'ye kötülük yapan bir sürü adam İstanbul'dan kaçıp gitmek zorunda kaldı zamanında.. İnanmazlardı bir basket maçında Galatasaray'ın sayıca fazla olabileceğine, çıldırırlardı caddede dolaşan bir sürü sarı-kırmızı, siyah beyaz atkı görünce.. Polis tribünden adam alamazdı öyle yaka paça dışarı.. Herkesi karşısına almak zorundaydı polis, bir kişi için bile.. Gece maçlarında vücutlara bıçaktan korusun diye naylon sarar, boğaza atkı takar çıkarlardı.. Kalamış'a, Yoğurtçu Parkı'na ya da Dolmabahçe'ye veya Mecideyeköy'e Galatasaraylılar maça girebilmek için Beşiktaş'tan yardım isterlerdi yine..

Galatasaray'da Beşiktaşlılara yardım ederdi bizle maçlarından önce.. Dost olurdu gene Beşiktaş ile Galatasaray, bilirlerdi çünkü Fenerbahçe ile başa çıkamayacaklarını.. Kanal D'nin, Star'ın arabaları camiadan çıkıp özür dilemedikçe, gelemezlerdi stada, gelirlerse parçalanırdı çünkü arabaları. Fatih Altaylı'nın çoktan canına okunmuştu.. Diğer takımların taraftarları birbirlerine Fenerbahçe dökülüyor sahada, ama abi Fener taraftarından uzak durmak lazım, hasta bu adamlar derlerdi. Denizli maçında Rüştüye vurmaya çaılışan salağa polisten önce onlar müdahale ederlerdi.

Ama o karşılıksız, kelimenin tam anlamıyla ölümüne seven insanlar yok artık..
Şimdi şiddete hayır, canım küfür etsinler ne olur biz onlara uymayalım, polis istemiyor samiyen'e gitmeyelim, bizim taraftar arasındada çok çapulcu var, ya ne işim var deplasmanda diyen Fenerbahçeliler çoğunlukta. Hele burada.

Neyse siz bana bakmayın, eski resimleri karıştırıken efkarlandım biraz, ben Fener taraftarının adından bile korkulduğu dönemlerin genci, bugünün orta yaşlı bir adamıyım.

Galiba bu dönemin gençlerinin kaybedecek çok şeyi var.. Bu da iyi bir şey aslında ama farkında değil misiniz Fenerbahçemize o kadar çok hakaret ediliyor, bize o kadar çok saldırı yapılıyor ki; hiç bir şeye cevap veremiyormuşuz gibi geliyor bana.. Dedim ya bu akşam biraz kafayı kastım, eski gazete küpürlerine bakıyordum, sonra bu yazı geldi.. Hiç bir amacım yada mesajım yok sadece boş boş yazdım.. Bilmeniz gereken tekşey eskiden biz eşsizdik.
Sonuç olarak; Hesap sorar, pişman ederlerdi, Fener'e hakaret edenleri!

2003'te sevgili Güneşhan'ın darlandığı bir gecede antu.com'a yazdığı yazıdır bu yukarıdakiler..
Tam yeri, tam zamanı..

IQ't Nezdinde Hedef Şaşması..

2010-12-21T16:21:00.000-08:00

Aziz Yıldırım’a;

Ne işin var başkanım senin çorbacıda? Bayan Voleybol takımın uzak topraklarda, Katar’da kulüp için ter dökerken, Kulüp tarihindeki en anlamlı kupalardan birini getirmişken, ne diye malzeme ediyorsun kendini orada sokak ağzıyla konuşarak ve ‘hiçbir kulüp başkanının katılmadığı’ açılışa giderek? Helal olsun başkanım..

Takımı Islıklayan Güruha;

Hacı iyi mi böyle? Palamut formanı da almışsındır sen, paşalar gibi gitmişsindir maça.. Hatta ağzından “her maça geliyoz lan, top oynayın biraz!” filan gibi cümleler çıkmıştır.. Baktın olmuyor, bastın kalayı, e yanında üç beş kişi de destek verince ortalık gül gülistan oldu değil mi? Takdir ediyorum bireysel örgütlenmenizi ve fakat bu eylemin hiçbir şeye yaramadığını tarihten örnekler verip açıklayarak bünyemi zorlamak istemiyorum.. Lakin devam edin, sizlerle mücadele edenler de çıkar elbet.. Üzerinde çubuklu olanı ıslıklamak.. Harikasınız.. Helal olsun..

Stadı Boş Bırakanlara;

Sen önce maç seç, hafta içi “yorgunum abi, evde izlerim, nasılsa şifresiz” diyerek avut kendini, sonra ekran başında yol saçlarını.. Fakat “sevgi eylem gerektirir” diye pankart yapıldığı zaman, fiyaka olsun diye bütün sitelerde paylaş, “biz yaptık” de, sana da helal olsun be..

Futbolcu Kardeşlerimin Tümüne;

Merhaba, iyisiniz inşallah?
Bizler de iyiyiz, sağolun..

Aykut Kocaman’a;

“tükür yüzüne celladın

fırsatçının, fesatçının, hayının

dayan kitap ile,

dayan iş ile,

tırnak ile, diş ile,

umut ile, sevda ile, düş ile

dayan, rüsva etme beni..

Aykut Kocaman’a Acımasızca Davranan Tüm Kurum, Kuruluş ve Kişilere;

Başka tekere çomak sokmalısın ahbap! Yüreğin yetiyorsa kafaya oyna, tepeye çık..
Bu defa masumlar ödemesin bu işin bedelini mesela, yıllardır zulmedenlerden hesap sorsana!

Okurlara, Sevenlere, Takip Edenlere;

Taraftarın ‘resmi’ sitesinde bu kadar çok argo kullandığım için affedin beni.. İçki sofrasındaki muhabbete döndü mevzu, lakin sinirimi-agresifliğimi mazur görün.. Resmi bir şey yok bende, kurumsallaşamadım henüz..

Yaşasın annemin ördüğü sarı lacivert atkı..
Kahrolsun futbolu bize endüstriyel biçimde enjekte edenlerin tümü!

Bilimum sevgi saygı / artık bünyemde ne kadar kaldıysa..

Armanın Gururu Sarı Melekler!

2010-12-21T07:51:00.000-08:00

FIVB Dünya Kulüpler Şampiyonası Final Karşılaşmasında, turnuvanın favorilerinden olan Sollys Osasco'yu, set vermeden kazanan Bayan Voleybol takımımız Fenerbahçe Acıbadem, Dünya Şampiyonu oldu..

Bu yukarıdakiler herhangi bir televizyon kanalında rastlayabileceğiniz, haber yazma teknikleriyle dolu, tek bir cümlede ciddi özet geçebilme yeteneğine sahip bir cümleciktir bildiğiniz üzere..

Aşağıdakilerse bana ve herhangi bir yüreği sarı lacivert kan pompalayan sevdalılara ait;
"Dünyanın en büyük spor kulübü Fenerbahçe"

Hani söylemeden de geçemem belli ki, içim kıpır kıpır çünkü.. Yukarıda ki mevzubahis pankart, Kayseri maçında açıldı ve aşağıda göremeyenlerden doğan arbede sırasında 14 arkadaşımızı gözaltına alındı hatırlarsanız.. Hehh işte, o pankart halen daha elimizde ve rulo yapıp dik bir şekilde bekletmeyi düşünüyorum.. Belki üstüne oturduğunda gözleri açılanlar olur, tekliflere açığım.. Bu pankart özel, bu pankartın hikayesi var, bu pankarta bedeller ödendi..

Güzel oldu, çok güzel oldu..

Desteğini esirgemeyen, yüreği bizlerle atan bütün kardeşlerimize selamlar olsun, eyvallah..

Okur Yorumu

2010-12-16T09:11:00.000-08:00

Giray Bey merhabalar,

Benim adım Tufan, Ankara'da müfettiş olarak olarak görev yapıyorum Farklı bir sitedeki yazınızı okudum.. Tek kelimeyle muhteşem, Basri abinin bende yeri ayrıdır, çünkü benim doğum günüm olan 17 eylül 1979'tan tam 20 sene sonra aynı gün vefat etmiştir.. Ve bu değerlere sahip çıkarak böyle güzel yazılar kaleme alan sizlere bizzat teşekkür etmek istedim.. Endüstriyel futbol zırvalamasının acımasız dişlileri içinde gerçek Fenerbahçeliliğin ne demek olduğunu unutturmak isteyen populist düzene başkaldırınızı yürekten alkışlıyorum.. Fenerbahçelilik bir yürek sızlamasıdır, bir hüzündür, kaybedilen değerler kuşağında.. Bir başkaldırıdır haksızlıklar karşısında.. Yağan yağmurun, karın altında ayak uçlarını hissetmeden, donarak maç izlemektir.. Güneşin altında bütün gün kavrularak maçın başlamasını bekmelek, kokoreç kokuları arasında yeşil sahada süzülen çubukuluları görmek için sabırsızlanmak.. Eminönü'nden kalkan vapurda formalı ve kaşkollu birilerini gördükçe, tanıdık bir gülümseme ile selamlaşmaktır tanımadık yolcularla..

Ben de Ankaragücü maçını, üstelik de Ankaragüçlülerin arasında, Fenerbahçemize yapılan hakaretlerin kulak çarpmaları arasında izledim.. Ruh ikizi "takımdaşları" ve "taraftardaşlarını" bulmanın manasız mutluluğu ve saçma sapan gururu içinde, laciverte kaçan mavileri, solmuş sarıları, kirlenmiş beyazları ve koyuluğu bozlaşmış yeşilleri arasında kopuk bir taraftarlığın temsilcilerine güzel bir ders vermesini bekliyordum Fenerbahçemizin... Her Fenerbahçe maçında ellerini avuşturarak "yolacak kaz" bekleyen onur-sus yöneticlere, kutsal(!) ittifakçılara, temiz-lig(k)çilere.. Küfürbazlara, goygoyculara, işbilmezlere, büyüklük nedir bilmezlere; bir büyüklük, bir efendilik dersi vermesini bekliyordum Fenerbehçemizden.. Öyle ki o tribünün yarısı da benim gibi bekliyordu, bir gol atsa de Fenerimiz, içimizden haykırsak, sessizce.. İşte buradayız diye.. Ki bu durum karşı takım(cıklar)ın gol attığı zaman tribünün çoğunun sevinmemesinden anlaşılıyordu.. Ama olmadı.. Olsun.. Siz yazdınız ya Basri abiyi.. Yazdınız ya "iyi gidenler"i.. O soğuğa sadece bu renkler için katlanan; normal insanların değil, sadece "çubuklu" delilerinin anlayacağı bir frekansta aşklarını yaşayan tüm kardeşlerimin donan ellerinden öptüm ya.. 19 Mayıs stadının üstünden yağan karın Basri Dirmlilerin ruhunu taşıyan yürek savaşçılarının saflığını ve cesaretini gösterdiğini anladım ya..

Ayak parmaklarımın ucu başuna donmamış, değmiş.. Şanlı sarı, onurlu lacivert, efsane çubuklu destanı devam ediyormuş, değmiş.. Yenmeye, yenilmeye değil, Basrilere, Lefterlere, Sporellere gönül kaptıranlar hala varmış, yaşıyorlarmış, değmiş.. Sadece gökte değil, yerde de nefes alıyormuş bunlar, değmiş.. İşte biz buradayız diye haykırabiliyorum şimdi, değmiş.. Kadıköy sahilinde çay içerek çubuklularını görmek için sabırsızlanan herkese selamlar..

Yüreğinize, emeğinize, kaleminize sağlık..

Yürek var vuruşmaya, soluk var harcanmaya, canlar var verilmeye; Fenerbahçe'ye..

-Tufan-

Basri ağbi, Topa Burun Vuruyorlar!

2010-12-13T16:37:00.000-08:00

Basri ağbi merhaba..
Umarım rahatın yerindedir, huzurlusundur orada.. On seneyi geçti sen gökyüzüne çıkalı.. Aramızda 'uzak kuşak' farkı olduğu için "hikayelerinde büyüdük" diyemiyorum, sadece 'efsane' olduğun bilinir bu eşrafta.. Unutulmadın, her fırsatta muhabbetimize düşüyorsun, hiç merak etme, aklımızdasın.. Çok şey bilmem hakkında, ama derler ki başın kanlar içindeyken hava topuna yükseldiğinde yankılanan "şaap" sesi, tribünden duyulurmuş.. Ne güzel adammışsın sen Basri abi..

Bu hafta sana futbolla alakalı pek birşey anlatabileceğimi sanmıyorum.. Hiç girmiyorum o konuya zaten.. Senin, çubuklu için ter döktüğün yıllarda daha yeni yetme olan çömezin Aykut Kocaman, hoca oldu başımıza, ne de iyi oldu.. Görsen, nasıl yakışıyor aslında.. Şimdilik değerini bilemiyoruz pek, sonra anlaşılacaktır elbet.. Basri ağbi, laf aramızda burada bir Lugano var, sorma gitsin.. Sana benzetiyorlar biraz..

Konu dağılmasın ağbi, bir derdim var benim.. Hani tamam, sizlerin zamanıyla kıyaslanamaz 21. Yüzyıl futbolu, endüstriyele kapıldık gidiyoruz, eşleştirmek ağır demogoji olacak, farkındayım.. Sizin zamanınızda çaput bağlarlarmış, ama şimdi kırmızı kramponlu lejyonerler var demek olmaz, farkındayım.. Fakat, günümüzle kıyasladığımızda bile haddinden fazla çelişkiler barındırıyor bünyesinde bu futbol sektörü denilen meret.. Sektör oldu Basri ağbi, görsen ne paralar dönüyor piyasada.. Ankaragücü ile oynadık bu hafta, takımın maşallahı var, ilk yarı iyiydik ama olmadı işte, iki gol yedik, gitti üç puan.. Deplasmana gidecektik, 135 lira dediler bilete Basri ağbi.. İdrak edebilmen için asgari ücretin 570 lira olduğunu belirtmem gerek.. Sizin dönemle kıyaslarsak hata yaparız dedim ya, ona mahsuben bu gereksiz bilgi.. Çok kişi gidemedi deplasmana Basri ağbi, çok pahalıydı.. Gidenlere de helal olsun tabi, seninle aynı fikirdeyim..

Fakat bir topluluk vardı ağbi orda..

O soğukta gittiler Ankara’ya, bir bildiri hazırlamışlar, onu okudular, protesto ettiler bilet fiyatlarını, tribüne girmeden geri döndüler.. Bu bahsettiğim kişiler kendilerine Vamos Bien diyorlar, anlamı “iyi gidiyoruz” demek.. Her gittikleri yere ‘iyi gidiyorlar’ ağbi.. Hani bizim büyüklerimiz zamanında bizlerin daha iyi şartlarda yaşaması için mücadele etmişler ya, onların derdi de aynı gibi aslında.. Giderek yozlaşan bu futbol kültürünü ensesinden tutup çamurdan çıkarmaya çalışıyorlar.. Uğraşmaları bile güzel değil mi Basri ağbi? Hem bak ne söyleyeceğim sana, protesto ettikleri esnada takım otobüsü geldi, durdurdular aracı anlattığım insanlar.. Onların neden orada olduklarını bilen oyuncular alkışladılar biliyor musun Basri ağbi? İçi ısınmaz mı insanın o soğukta? Senin çömezin, bizim güzel hocamız Aykut Kocaman alkışladı önce otobüsün içinde.. Sonra toplanıp döndüler geri.. Maçı da Ankara çıkışında bir köy kahvesinde izlediler.. Dönüş yolunda uyudu ağbi hepsi.. Malum ertesi gün iş günü.. Çalışıyorlar haliyle, öğrenciler ve işsizlerde var aralarında.. Ama bu pis düzenin içinde, bu pahalı sevdanın içinde para kazanmaları gerek diğer ‘aşkiyalar’ gibi, deplasmana gidebilmek için.. Kadıköy'e varabilmeleri için..

Basri ağbi bunları neden sana anlattım, inan bilemiyorum.. Huzurunu kaçırmadım umarım.. Eski bir çınara tutunmak istedim belki, kimse dinlemiyor çünkü.. Burda değişti ağbi herşey, bize anlatıldığı gibi yaşanmıyor sevdalar artık.. Aşile tendona giriyorlar Basri ağbi.. Kendi mahallemizde çevirelim artık topu, yukarı mahallede burun vuruyorlar!

İmdat, Polis Var!

2010-12-10T09:15:00.000-08:00

"Yapma! Hamileyim!" dedim, karnıma vurdu..

Merhaba,
Uzatmadan direkt konuya girmek ve düşüncemi sunmak istiyorum; son yaşanan "bebek katli" ile ilgili gelişmeler ve köşe yazıları çerçevesinde oluşan kamuoyu önümüzde. Geçmişten bugüne kadar, bütün sürece baktığımızda da gittikçe baskı altına giren bir toplum yaratıldı, malumunuz.. İki darbe arasında -ya da hemen ardından- çocuklarını doğuran, onları sokağa salarken "aman dikkat et" diye tembihleyen, sokakların tekin olmadığını ve otoritenin bütün yanlışlarına boyun eğmek gerektiğini canımızdan endişe ederek tembihleyen ebevenylerin nesliyiz.. Kaybolduğumuzda polis amcalara gitmemiz gerektiği söylendi üstelik.. Ve o nesil artık yavaş yavaş devlet, kamu ve özel idarelerde söz sahibi olmaya başlıyor, başlayacak.

Ama nasıl?

Şimdilerde bile, yaşı 40'ı geçkin köşe yazarları "hamile kadının orada işi ne" diyebiliyor. Cahil mantığıyla bakınca doğru; "kendini ifade etme, tepki hakkını yok et, çünkü sen hamilesin ve cop yiyebilirsin!" Evet, tehlikeli bir şeydi mağdur yurttaşımızın yaptığı, riskliydi. Kendi karım olsa, belki onu kelepçeleyip gitmesine engel olurdum. Ama bir yanım çok acırdı, utanırdım. Ve ben o utancı şimdi daha büyük yaşıyorum. Çünkü en az beslenme ve nefes almak kadar "ifade ihtiyacı" da insanı, insanca yaşatan bir ihtiyaçtır, biliyoruz.
Hamile kadınlar, her çeşit engelli insanlar, yaşı 18'i geçmemişler; her bireyin ifade sahası bulması gerekli, daha adam gibi sokaklar için... Daha korkusuz yürünebilen caddeler için. Daha güvenilir devlet üniformaları için...

Az önce aklıma gelen bir fikir şu ki; -kamuoyu bu olayı soğutmadan- 18 ya da 25 Aralık Cumartesi günlerinden birinde Taksim'de bir eylem düzenlemeye, organize etmeye uğraşıyorum.. Şu anki kamuoyu baskısı ve utanç verici tablonun karşısında hiçbir güç böyle bir eyleme kılını kıpırdatamaz. Ve insanların "biz varız! konuşabiliriz!" demesi için bence bu büyük bir fırsattır. "Hoşlanmıyoruz" denilecek bir gün varsa en uygunu şu günlerdir. Çünkü artık mide bulandırıcı bir bataklıkta herkes, gırtlağına kadar. O tekmeleri vuran polisin arkadaşları da; çünkü onlar da çocuktular, çünkü onların anneleri hamileydi..

Bu doğrultuda yola çıkıp ifade özgürlüğünün tekmelenmesini asıl tekmelemek gerekiyor bence. Ve bunun için, başladığım üzere, elimden gelenden fazlasını yapacağım.
Açık söylemek gerekirse, derneklere inancım hiçbir zaman tam olmadı. Fakat bugün bu yazıyı sizlere aktarırken kendime bir şans veriyorum; 'bu ülke ve bu dünya güzel olabilir', diyorum.

Umarım sizler de bana ve kendinize, hatta doğacak herkese bu şansı verip bu fikir-projemin arkasında olur, organizasyon ve koordinasyon açısından sağlam olan bilgileriniz ve eylem tecrübenizle bu işe sahip çıkarsınız..

İlgili kurum ve kuruluşlara bu yazı acilen ulaştırılıp bir 'eylem' haline dönüşebilir.

Oturduğumuz sandalyelerden 'uygunadım' sanal tepki vermektense, sokağa çıkıp 'eylemadım' yürümeyi tercih ediyorum..

Siz?

Kaan Koç - T.Giray Tayyar

bir değil,
beş değil,
yüz milyonlarlasın maalesef..
koyun gibisin kardeşim,
gocuklu celep kaldırınca sopasını,
sürüye katılıverirsin hemen..
ve âdeta mağrur, koşarsın salhaneye..
dünyanın en tuhaf mahlukusun yani,
hani şu derya içre olup,
deryayı bilmiyen balıktan da tuhaf..
ve bu dünyada, bu zulüm
senin sayende..
ve açsak, yorgunsak, alkan içindeysek eğer,
ve hâlâ şarabımızı vermek için üzüm gibi eziliyorsak,
kabahat senin,
demeğe de dilim varmıyor ama
kabahatın çoğu senin, canım kardeşim..

Dersimspor İstanbul'da..

2010-12-08T09:18:00.000-08:00

2009 yılında kurulan ve ciddi sıkıntılar içerisinde futbola tutunmaya çalışan Dersimspor, 13 yıl önce 3. ligden, amatör kümeye düşen Tuncelispor'un devamı gibi gözüksede, günümüz şartlarınca çok daha farklı bir misyona sahip olan yeni bir futbol kulübüdür.. Gerek ismindeki isyan, gerek herhangi bir futbol ekibinin nefes alabilmesi için 'en başından' başlaması olsun, herşeyi ile takdiri hakediyor.. Bölgesindeki tek futbol takımı zira..

Mavi-Beyaz renklere sahip güzelim Dersimspor için çok güzel bir haber olmasına rağmen, şahsi olarak biraz kararsız duygular yaşadığım bir haberdir bu; Beşiktaş, Dersimspor'la, İstanbul'da bir hazırlık maçı organize etti, üstelik tüm geliri Dersimspor'a kalacak.. Tam tarihi belli değil sanıyorum.. Yakında açıklanır..

"Keşke Fenerbahçem yapsaydı bunu" diye iç konuşmalarımı bir kenara bırakarak Beşiktaş'ı yürekten kutluyorum.. Üstelik bununla da kalmamış olup, Dersim'e futbol okulları açarak destek projelerini devam ettireceklermiş.. Bana, "helal olsun arkadaşlar" demek düşüyor, ciğerim sızlamadan hemde.. Beşiktaşlı taraftar ve futbolseverler umarım gereken ilgiyi gösterir bu maça..

Dersimspor'a sadece başarılar dilemek çok yavan kalacak gibi, münferitin afişi gibi olacak ama, şimdilik bu kadar..

"Başarılar Dersimspor"
Futbol hayatın boyunca..

Taraftarı Bitirme Operasyonu

2010-12-08T03:14:00.000-08:00

Geçtiğimiz pazar günü oynanan Beşiktaş-Bursaspor maçından önce klasik tabirle ''istenmeyen olaylar''ın meydana geldiğine tanık olduk. Bu iki kulüp taraftarı arasında uzun yıllara yayılan husumet futbol dünyasında bilinen bir gerçeklikti. İki takım arasında gerçekleşen müsabakalara rakip taraftar alınmamasına yönelik uygulamaya uzun bir süre sonra son verildi fakat olayların yaşanmasına mani olunamadı. Yaşananların hemen ertesinde medya, TFF ve emniyet teşkilatı gibi kurumlar ağızbirliği etmişcesine gündeme 5149 sayılı ''sporda şiddet yasası''nı soktular. Bu süreçte, deplasman taraftarının maçlara alınmasının yasaklanmasından, emniyetin taraftar üzerinde uyguladığı şiddet dozunun arttırılmasına kadar uzanan pek çok tuhaf önlemin tartışılıyor olmasını şaşkınlıkla izliyoruz. Yaşanan şiddet eylemlerini ve başvurulan ırkçı nitelikteki kışkırtmaları tasvip etmemiz mümkün değildir; fakat bununla birlikte bu olayların yaşanacağını çocukların bile öngörebildiği bir ortamda şunu sormak istiyoruz:

Emniyet kuvvetleri gerekli gördüğü durumlarda yol, meydan, köprü demeden her yeri kapatır, hesap vermeksizin her türlü önlemi alma gücünü kendinde görürken bu iki taraftar grubu nasıl olmuş da yanyana getirilmiştir? Olayların yaşanmasına neden olan başlıca etken çatışmayı önleyecek güvenlik uygulamalarına başvurulmamış olmasıdır. Alınmamış bu önlemlerden kastımız taraftara daha sert yaptırımlar getirilmesi değildir kesinlikle. Şiddet şiddeti doğurur. Önlem, adı üzerinde, olayların önüne henüz gerçekleşmeden geçmektir. İki tarafın karşı karşıya gelmiş olması öncelikli olarak güvenlik uygulamalarında yaşanan zaaftan kaynaklanmıştır.

Medya ve TFF hemen bu olayların gelişim sürecinde kendi oynadıkları rolün üzerini örtmeye girişmiş ve askıda tutulan yasa taslağına sarılmıştır. Konuşulanlar bize geçmişteki ‘Okullar olmadan Milli Eğitimi kolay yönetme’ mantığını anımsatmaktadır. Yasakçı bir zihniyetin ürünü olan talepler, bir taraftarın en doğal hakkı olan takımının maçını stadta seyretmesinden, tribünlere takımını destekleyen pankartları asmasına kadar pek çok şeye karışmak ve engellemek istemektedir. Beşiktaş - Bursaspor maçından bir gün önce protesto yapmak isteyen öğrenciler üzerinde uygulanmış olan akıldışı şiddetin futbol taraftarlarına da uygulanması yönündeki talepler medyamızın samimiyetini ve sahip olduğu düşünce yapısını göstermesi açısından önemlidir. Şiddet ne taraftara ne de sokakta demokratik hakkını kullanana uygulanmalıdır.

Henüz taslak halinde bulunan Sporda Şiddet Yasası en hafif tabirle taraftarı ve tribün kültürünü yok sayan, eksiklerle dolu, baskıcı bir yasadır. Bu yasa ile pek çok kuruma taraftarı yargılama gücü tanınırken biz taraftarlara söz söyleme ve savunma yapma hakkı bile tanınmamaktadır. Tekrar etmekte fayda var, yaşanan olaylar vahimdir ve tasvip edilemez. Ama herkes biliyor ki, olanlar önlenemez değildi. Şiddete başvuranlar kadar bunun zeminini hazırlayanlar da suça ortaktır.

Süreç gün be gün taraftarlık değerlerini endüstriyelleşmeye endeksleyerek tribün emekçilerini sahanın dışına atmaya doğru evrilmektedir.

Vamos Bien

Tebrikler Genç Fenerbahçeliler

2010-12-07T05:21:00.000-08:00

Kişisel olarak genel tutumlarını sıklıkla eleştirdiğim Genç Fenerbahçeliler'in çok güzel bir işe imza atarak hepimizi gururlandırdığını belirtmek istiyorum.. Küçükyalı Çocuk Yuvasının güzel yüzlü ufak mensuplarını kucakladıkları gibi Kadıköy yollarına düşen Genç Fenerbahçeliler, onlarca çocuğa unutamayacakları bir gece yaşattılar..

"Kimsesiz Değiller, Genç Fenerliler" tezahüratı gevrek bir tat bıraktı ağızlarda.. Güzeldi herşey..
Şahsım adına teşekkür ediyorum bu işi organize eden arkadaşlara ve böyle güzel eylemlerin devamının gelmesini diliyorum..

Var olasınız..

Herkesin Comandante'si Kendine

2010-12-07T03:35:00.000-08:00

bir sır daha var, çözdüklerimizden başka!
bir ışık daha var, bu ışıklardan başka..
hiçbir yaptığınla yetinme, geç öteye,
bir şey daha var bütün yaptıklarından başka..

-Ömer Hayyam-

Okul Açık münferitlerinin ürettiği pankart olan "Comandante Alex"i eleştirmişler, biz yapmıştık onu Hagi'ye demiş liseliler, Gs-store'de t-shirt'ü bilem var demişler, üstelik 40 liret.. Ne ara komutan ilan ettiniz Hagi'yi yahu? Tamam ama Karpatların Maradona'sına ne oldu? Peki hocasının hitap ettiği "Giga"?

"İmparator" lakabını yıllarca efendi gibi taşıyan Oğuz Çetin'den utanmadan, ünvanı alıp Fatih Terim'e mâl eden Galatasaray taraftarı değil midir? Kral Aykut'un namı ne oldu, sizi Torino'ya tercih eden Şaban'a hibe ettiniz.. Şimdi tutturmuş taraftarına hırsız demiş olan kumandanınızı yüceltmek için bile Alex'i kullanıyorsunuz..

Hâlen daha resmi sitesi bile çalıntı olan liselilerin (http://www.manutd.com/en.aspx
http://www.galatasaray.org/en/index.php) bu iki kulaçlık karalama stratejisi komik ötesi geliyor bana..

Hagi'nin komutanlığı Kaniçici Çavuşesku'nun Albayı konumunda olduğu döneme tekabül eder, ötesi yoktur..

Herkesin Comandante'si kendine,
Gerçek olanı; Ernesto Che Guevara'dır..
Adamı kızdıracaksınız şimdi, dağılın başka şeyler tartışın lan..
S.ktirin gidin averajınızı filan düzeltin..
La yürü!

Unutulmaz Replikler / 10

2010-12-02T02:59:00.000-08:00

köpekler bizi, içimizde kemik olduğu için mi ısırırlar anne?

-Korkuyorum Anne-

-hastayım sana

-geçmiş olsun

-Ağır Roman-

insanların hayatlarını, birşeylerden vazgeçmeden değiştiremezsin..

-Kelebek Etkisi-

konu duygular olduğunda büyük kahramanlar bile aptalca davranabilirler..

-Kaplan-

her gece kalbimi boşaltıyorum ama sabah yeniden doluyor..

-İngiliz Hasta-

şimdi ne yapmam gerektiğini bilmiyorum.. nefes almaya devam edeceğim.. yarın yine güneş doğacak çünkü, ama zamanın neler getireceğini kestiremiyorum..

-Cast Away-

her yasak, kendi isyancısını yaratır..

-Kağıt-

güzellik beni ilgilendirmiyor, maystro.. zevk sahibi bir kadını yalnızca yetenek cezbeder.

-Amadeus-

sen hiç kalp gördün mü? kalp, bir delikanlı için üzeri kanla kaplı yumruk gibidir..

-Daha Yaklaş-

-yazarım sana..
-yazma.. o zaman bekliyor insan.. ee buraya çok az insan geliyor, çok insan gidiyor.. kalanda bekliyor, ama bazen çok uzun bekliyor.. yani, hani, mesala zannediyorsun ki, bir yoldan birisi gelecek, boş, uzun bir yol, devamlı ona bakıyorsun ve sonra kimse gelmiyor.. yazma, boşver..

-Vizontele Tuuba-

Tarihin En Kötü Formaları..

2010-12-01T09:14:00.000-08:00

Galatasaray'ın mor veya pembe formasıyla alakalı çok goygoy yapmıştık zamanında.. Daha kötülerini buldu Sezgin (anti) kardeşim, onu kaynak göstererek bu kepaze formaları sergilemekten onur duyarım efendim..

Crystal Palace

England Goalkeeper (David Seaman!)

Jorge Campos'un giydiği her şey..

N.County

Norwich

York City

Atletico Bilbao, nasıl da mutlular..

N.County

Clydebank

Püsküllü, Colorado

Yukarıda ki Colarado Kuzey Amerika liginde Denver'da kurulmuş bir takım, 1978'de ligde sadece bir sene yer alıp yok olmuş bu klüp.. Bir sezonda 22 mağlubiyet almışlar ve bütün bunların sebebi de bu forma olmalı..

Colorado takım formasının maçta giyileceğine inanmayanlar için yukarıdaki 4 nümerolu abimiz sizler için topu sürüyor.. Şimdi bunları ekledik ya, 2011-2012 sezon forması için fikir oluşmasın sakın Galatasaraylı modacıların aklında..

Lan?

Jose Mourinho ve Josep Guardiola Önem Derecesi..

2010-12-01T05:31:00.000-08:00

Şu sıralar kişisel gündemim; Jose Mario dos Santos Mourinho Felix, hani şu bizim fenomen herif..

Porto, Chelsea, İnter ve Real Madrid gibi bir tırmanış sürecinde teknik direktörlerin 'yıldız' olabileceğini ispat etmiştir futbolseverlere.. Onun hakkında yazarken Nazım Hikmet'in bir şiiri düşer aklıma hep, fakat utanırdım yazmaya, şimdi hiç tutmayın beni eklemem şart;

insan ya hayrandır sana

ya düşman

ya hiç yokmuş gibi

unutulursun

ya da bir dakka bile
çıkmazsın akıldan

Barcelona düşmanı olarak lanse edilen Mourinho'nun Katalan eşrafında pek sevilmediği bir gerçek.. Hatta alay konusudur, ciddiye almazlar.. En son Barcelona - Real Madrid maçında "ben tek siz hepiniz" diye bağırdıktan sonra şamar oğlanı olan mahalle abilerine döndü tabi.. Josep Guardiola'yı pek önemsemez.. Halbuki Jose Mourinho Barcelona'da tercümanlık görevini sürdürürken, Guardiola takımın kıdemli oyuncusuydu..

Guardiola yedek kulubesinde, Jose'yi takan yok..

Jose Mourinho'nun Barca zamanında pek fazla önemsenmemesinin kanıtı olarak 1999 yılında Jimmy Burns'nin yazdığı "Barca" kitabındaki fotoğraf karelerinde bariz bir şekilde görünmesine rağmen, açıklama olarak ismi yazmıyor..

"Otoriteye veya 'tartışılmaza' saldırarak prim yapma" cümlesi ile suçlanan Jose Mourinho, bu özelliği ile ya seviliyor, ya nefret ediliyor..

Yine de, Jose candır der, geçerim..

Ukala adam sevdiğimdendir belki..

Josep Guardiola ise, tüm zamanların ilkini başararak bir sezonda, bir kulübün alabileceği tüm kupaları alarak (6) Barcelona tarihine adını yazdırdı ve Mourinho, Barca'nın bu hegemonyasına son vermek için belki de Real Madrid ile dirsek teması sonucu o koltuğa oturdu.. Zenginlerin kulübü Chelsea neyse, fakat Kral'ın takımında (Barnebeu) olması da eleştirildi.. İnter'de kazandığı Şampiyonlar Ligi Kupası ise, üstelik Barca'yı o parlak yılında kupadan saf dışı etmesi Mourinho'nun kariyerinde en parlak günlerini yaşamasına sebep oldu..

Gözler "iki başlı" İspanya La Liga'sında bu sene.. "Berabere kalan takım şampiyonluğu kaybeder" cümlesi bile iki takımın kaybetmesinin çok zor olduğunun göstergesi.. Valencia'nın güzel çıkışı futbolseverleri umutlandırmıştı halbuki ama, ne kadar dayanabilirlerdi ki?

Xavi & Guardiola

El-classico futbolun zirvesidir..
Boca-River, Fenerbahçe-Galatasaray, Celtic-Glasgow tamam ama, biraz ayık olmakta fayda var..

Futbol, iyi oynayanlarla değil..
Futbol, 'daima' iyi oynayanlarla seyredilmesi daha keyifli bir hale dönüşebilir..

Tribünden ziyade, uzun zaman sonra ilk defa bir maçı keyifle izledim..
Teşekkür ederim lan, valla..

Charlie Chaplin; "Makineleşmek"

2010-11-30T12:24:00.000-08:00

Charlie Chaplin

Hayatın bize çizdiği yol, özgürlük ve güzelliklerle dolu olabilir, ama biz bu yolu yitirdik.. Hırs, insanların ruhunu zehirledi.. Dünyayı bir nefret çemberine aldı.. Hepimizi kaz adımlarıyla sefaletin ve savaşların içine sürükledi.. Hızımızı artırdık, ama bunun tutsağı olduk.. Bolluk getiren makineleşme, bizi yoksul kıldı.. Edindiğimiz bilgiler bizi çıkarcı yaptı, zekamızı da katı ve acımasız.. Çok düşünüyoruz, ama az hissediyoruz.. Makineleşmeden çok insanlığa, zekadan çok iyilik ve anlayışa gereksinmemiz var.. İnsancıl değerlerimizi koruyamazsak hayat korkunç olur, hep yitiririz..

Siz insanlar güçlüsünüz.. Makineleri yapacak güç sizdedir.. Bu hayatı olağanüstü bir mutluluk serüvenine çevirecek olan yine sizlersiniz.. Öyleyse, insanlık ve demokrasi adına bu gücü kullanalım ve milliyetçilik hastalığına karşı birleştirelim..

Din, dil, ulus ayrımcılığı olmayan yeni bir dünya yaratalım!

-Charlie-

Aykut Kocaman'ı Anlayabilmek..

2010-11-24T22:14:00.000-08:00

Ali Bilgin, Deivid, Deniz Barış ve Önder Turacı gibi sadece zaman aşımından dolayı bir şekilde içimize sindirdiğimiz, fakat gönderildiğinde çoğunluğumuzun zerre üzülmediği oyuncuları “ben futbol oynatmaya geldim” diyerek uzaklaştıran Aykut Kocaman’ın derdini en başta anlamalıydık zaten..

Kocaman’ın takıma kazandırdığı 89 doğumlu Stoch ve 87 doğumlu Dia ise tamamen ‘proje’ isimler ve ne güzel incelikli topçular.. Niang ise geldiğinde ilk akla gelen eleştiri “32 yaşındaki adama o kadar para verilir mi” oldu hatırlarsanız.. Fakat, verilen milyon dolarlar Niang’a değil, Fenerbahçe’nin yıllardır en büyük yarasına çözüm amaçlı verildi.. Böyle bakıldığında az bile.. Bu takım hücum hattını 5 senedir Kezman ve Güiza’ya bıraktı ve çok taraftar kel kaldı.. Nasıl da özlemişiz Niang gibi bir gol makinasını.. Üstelik Semih’i küstürmeden oynatabilen bir adam, ince bir ayrıntıdır..

Kısaca Aykut Kocaman’ın yapmak istediklerini biraz ince düşündüğümüzde fazlaca umutlu olabiliyorum.. Okan Alkan’ın Alex’e yaptığı asisti görebilmek çok güzel.. Gökay Iravul’un çat diye 11’de oynamasını ve o tedirginliğini görmek, heyecanını yaşamak ama hatasız oynamasına şahit olmak çok güzel..

Makyavelist bir düşünce tarzı ile koca Fenerbahçe’ye sahip çıkılamaz.. Onun için zafere giden her yol mübah olmamalı bizler için.. İyi futbol sonucu gelen galibiyetler yakışıyor çubukluya.. Daum zamanında keyifsiz kazanılan, 1-0’a yatan bir takım olmaktansa, Aykut’un yönettiği ve skoru önemli olmayan Fenerbahçe’yi tercih ederim her daim..

Garip bir istatistik;

Şu meşhur 89 senesindeki 103 gollü şampiyonluk hani..
13 haftada 28 gol atmışız..
Bu senenin 13. Haftasında ise 35 gol..

Ve Aykut Kocaman’ın takımı, ligde aldığı tüm galibiyetlerde rakip filelere ‘en az’ 3 gol bırakmış..

Söylediği sözü tekrar hatırlatmak gerek Kocaman Aykut`un;
"Ne Avrupa`da bir takımı çalıştırmak istiyorum, ne de milli takım teknik direktörlüğünü düşünüyorum. Benim için zirve Fenerbahçe’dir."

Alex'le Sonsuza..

2010-11-23T10:29:00.000-08:00

Matias Delgado; 89 maç, 21 gol, 17 asist..
Cassio Lincoln; 67 maç, 16 gol, 31 asist..
Ricardinho; 33 maç, 6 gol, 4 asist..
Elano Blumer; 38 maç, 6 gol, 7 asist..
Marcelinho; 10 maç, 0 gol, 0 asist..
Sasa İlic; 50 maç, 15 gol, 7 asist..
R.Tabata; 24 maç 3 gol, 4 asist..

G. Hagi; 132 maç, 59 gol, 51 asist..

Toplam; 408 maç, 126 gol, 121 asist..

Alex de Souza; 268 maç, 125 gol, 119 asist..

Ne demiştik; "Dahi anlamında ki 'de' ayrı yazılır.. Alex 'de' Souza.."

Unutulmaz Replikler / 9

2010-11-22T03:13:00.000-08:00

tanışmasaydık, geceleri yatarken dünyada senin gibi biri olduğunu bilmeden uyuyabilirdim..

-Good Will Hunting-

ölecekmiş ölmesin dedim bi can kurtulsun dedim,
bütün hayatımda ofsayt dediler bişeye yaramaz sümsük dediler,
varsın gene desinler dedim,
hayatımnda bi defacık bi kız sevdim, onu da kaybedeyim dediim,
hayatımda bi kerecik bişey kazanacak oldum, onu da kaybedeyim dedim,
tek bi can kurtulsun dedim
çocuğu kurtaracak kadarını aldım üst tarafına el sürmedim, fena mı oldu?
sizler hepiniz, hepiniz, hepiniz hakem olun abiler..
ya bu maç be tıpkı bi maç, ama böyle hayat sahasında oynanıyo..
oyuncuları bizleriz,
topumuzda namusumuz, vicdanımız, insanlığımız..
ben, ben osman, ofsayt osman,
söyleyin be,
allah rızası için söyleyin be
gene mi atamadım golü ha?
bu da mı gol değil be?

-Ofsayt Osman-

ormanda yol ikiye ayrılıyordu, ben az kullanılanı seçtim..

-Ölü Ozanlar Derneği-

sen sesleri çizebilir misin?

evet, ama onları konuşamam.

-The 13th Warrior-

dün gece neredeydin?

-çok uzun zaman geçti, hatırlamıyorum..

bu akşam seni görebilecek miyim?

-o kadar uzun süreli planlar yapmıyorum..

-Casablanca-

bir fikir uğruna bir insan öldürmek; fikri savunmak değil, bir insan öldürmektir..

-Notre Musique-

kuşlar bugün niye mektup getirmediler inci?

-Uçurtmayı Vurmasınlar-

deli emin: evlerin çoğusunda vizontele yoktur biliyorsun.. millet olan evlere gidiyor, ev sahipleride surat ediyor.. geçen gün oduncu fahri milleti evden kovmuş..

reis bey: sebep?
deli emin: lucy yüzünden.. ee bunlar böyle dallas'a bakarken bitanesi demis ki; demiş ee "ula bu lucy çok hoştur, keşke bi insan bunla sevişse filan".. yani böyle terbiyesizce konuşmuş.. ondan sonra fahri kızmış, demiş "vizontele de benimdir, lucy de, siktiri çekmiş" yani o da terbiyesizce konuşmuş..

reis bey: tamam emin uzatma..
deli emin: afedersin hocam, işte oduncu fahri..

-Vizontele-

Barış Kuyucu; "Ağzımdan Kaçtı"

2010-11-15T10:30:00.000-08:00

Marmara Üniversitesi İletişim Fakültesi Mezunu ve aynı zamanda şu sıralar CNN Türk Spor Servisi Yöneticiliği yapan Barış Kuyucu'da şu sanal alemde rüştünü ispatladı..

Görevini ve okulunu yazdım, çünkü bu muhteremin tarih bilgisi yok denecek kadar az.. Birileri bu adama tatlısu milliyetçiliği yapmadan önce Senegal ile savaş yapılmadığını veya herhangi bir husumetimizin olmadığını anlatmalı.. Ayrıca tebrik ediyorum Kuyucu Barış'ı, bir iki cümle ile Fenerbahçe Spor Kulübü ve Gaziantepspor'la, ayrıca Issiar Dia ve Niang'la davalık olma kabiliyeti göstermiş ve ilkokul seviyesindeki tarih bilgisi ile komik duruma düşmüştür..

Özür dilerken bile iki kelimeyi bir araya getiremeyen bu adam, yazdığı kelimelerin gafletine düşünce canlı yayında "ağzımdan kaçtı" gibi birşey söyledi.. Ben acıdım bu gencoğlana..

Biz yine yıllardır tekrar eden kelamımızı eksik etmeyelim;

"Hesap sorar, pişman ederlerdi, Fener'e hakaret edenleri.."

Aykut Kocaman'ın Zirvesi?

2010-11-09T22:51:00.000-08:00

"Ne Avrupa'da bir takımı çalıştırmak istiyorum, ne de milli takım teknik direktörlüğünü düşünüyorum. Benim için zirve Fenerbahçe’dir."

New York'ta 5 Minare, Paris'te 2 Cenaze..

2010-11-09T04:10:00.000-08:00

Yer; İstanbul

Tarih; 11 Şubat 1999

Magazin Gazetecileri Derneği Gecesi

Sabah Gazetesi yazarlarından Sevilay Yükselir tarafından yıllar sonra kaleme alınan o rezalet gece diyaloglarına istinaden, olayların görüntülerini Rasim Ozan Kütahyalı ile birlikte tekrar seyrettiğinde takıldığı detayı hatırlatmak istiyorum..

Geceyi özet geçmeye gerek görmüyorum.. Ahmet Kaya'ya verilen "yılın en iyi sanatçısı" ödülünü almak üzere sahneye çıktığında, söylediklerinden ötürü ağır bir tepkiyle karşılaşmıştı.. Şenay Düdek, Sertaç Ortaç, Erdal Acar, Reha Muhtar gibi ciğersizlerin yanında olayları inceden takip eden, müdahil olmayan birisi belirir ekranda..

Bu güruh Ahmet Kaya'nın üzerine yürüyerek birşeyler atarken, Şenay Düdek "sünnetsiz pezevenk" diye bağırır, Erdal Acar tehditler savurur, Sertaç Ortaç sahnede aragazı verir.. Ciğerim Ahmet Kaya hepsine bakar, güler.. Sonra gözleri birine takılır, yanından geçer gider, çıkar dışarı.. Yanından geçtiği adam, onların arkasından bağıranları, çatal bıçak fırlatanları alkışlamakla meşguldür..

Ellerin kırılsın Mahsun Kırmızıgül..
Zamanında aynı dava uğruna bedeller ödeyen Ahmet Kaya, Yılmaz Güney gibi canlar, şuan Fransa'da topraksız yatmaktalar.. Sen, aynı davanın ekmeğini yemekle yoğunsun piyasada..

Ulan, ciğersiz herif, en taşaklı yönetmen olsan kime ne?
Şerefin eksik senin..

New York'ta 5 Minare, Paris'te 2 Cenaze..

***

İki çift laf edeyim Hıncal Uluç'a; demiş ki zat-ı muhterem; Mahsun Kırmızıgül bu ülkenin Charlie Chaplin'idir.. Çünkü filmlerini kendisi yazıyor, kendisi yönetiyor, müziklerini yaptıktan sonra kendisi oynuyor.. Yani sinema devrimcisi Şarlo ile kıyaslanıyor..

Vay be..

Bana göre bu ülkenin Ferdi Tayfur'udur o herif..

Zira Ferdi Tayfur çeşitli senelerde; 6 filmin yönetmenliğini yapmış, 5 filmin senaryosunu yazmış, 3 filmin müziklerini yapmış ve 41 filmde başrol oynamıştır..

Hıncal Uluç kriterlerine uyan filmlerden bazıları; (1986) Affet Allahım - (1985) Haram Oldu - (1988) Bu Talihimin Canına Okuyacağım - (1986) İçimde Bir His Var..

Selametle gözüm..

Bir Acayip Adam..

2010-11-07T11:27:00.000-08:00

İki kelimeyi bir araya getiremeyenlerin dünyası olan futbolun, kimliği ve kişiliğiyle "mahallemizin adamı" diye telaffuz edilen güzel ve incelikli sıfata erişmiş bir oyuncusudur o.. Varsın daha bir hafta önce Fenerbahçe'ye giydirmiş olsun bir gol, olsun..

Daha 20 yaşında Juventus'a transfer olacak kadar futbolcu olan bu adam, yıllardır oynadığı takım olan Basel'den ayrılışını şu şekilde açıklıyor; "Sıkılmıştım artık. Futbolu gelişmemiş bir yerde her sene Uefa veya Şampiyonlar Liginde oynamak çok keyifli bir iş değil benim için" dediğinde "kim lan bu herif" dedik.. Daha sonra biraz araştırıldığında futbol hayatı boyunca hiç kırmızı kart cezası almamış olması ve bunu da "Marksist kişiliğimin sahaya yansıması" sözleriyle açıklayan bu adam daha çok araştırmayı hak ediyor..

Sakat olduğu için oynayamadığı bir hafta Basel taraftarı ile trenle deplasmana giden Ivan Ergiç, bir röportajında "alabilecek imkanımın olmasına rağmen hiç bir zaman renkli spor arabaları düşlemedim" diyerek meslektaşlarından bir kaç adım öne çıkıyor.. Bu zamana kadar menejer kabul etmeyen Ergiç, ikinci el araç kullandığını ifade ediyor her mevzu açıldığında..

İsviçre'de gerçekleşen bir televizyon programında futbolcuların kazandığı paralardan şikayet edebilecek kadar açık yürekli bir adam olmasının yanında, Bursaspor'un Manchester United ile oynadığı ve 3-0 kaybettiği maç sonrası yapılan röportajda (bu ülkede bir yılını henüz doldurmuş olmasına rağmen Türkçe verilmiş bir röportajdır ve bu topraklarda yıllardır oynayıp iki kelime sökememiş olan ecnebi muhteremlere kapak olsundur) şöyle bir diyalog vardı; muhabir "maçın en iyi isimlerinden birisiydin" dedikten sonra Ergiç gülerek "kim?" diye sorunca (ki burada ses tonunu duymalıydınız) biraz geveledi klişe sahibi muhabirimiz, sonra delikanlı gibi Fletcher'ın attığı golde savunma anlamında ciddi bir hata yaptığını söyleyerek, maç sonunda bile mantıklı konuşulabileceğinin örneğini göstermiş olup, ona buna b.k atma işini görev edinen teknik direktör, yönetici ve futbolcu kardeşlerimizi g.t etme eylemi içinde olduğu için tebrik ederim kendisini..

Balkanlar'ın köklü dergilerinden biri olan Politika'da zaman zaman çeşitli makale ve denemeleri yayınlanan Ergiç, salt olarak meşin yuvarlak için değil, sahaya çıktığı zaman sol'da ter akıtıyor..

Uzaklaşma bu topraklardan ciğerim..

Kusura bakmazsan bir sonraki maç seni Lugano'ya emanet etmeyi planlıyoruz ama..
Aslolan Fenerbahçe'dir çünkü..
Lakin çok güzel adamsın vesselam..

Sağlıcakla kal iki gözüm..

Şiddet Sırf Taraftarın Eseri mi?

2010-11-03T23:57:00.000-07:00

17 Ekim'de Vamos Bien'in böyle bir röportajı çıkmıştı, kayıtlarda bulunsun..

Sporda Şiddeti Önleme Yasası yakında çıkacak. Bu konuda herkesin fikri alınırken, yasanın direk muhattabı olan taraftarlar yok sayılıyor. Şu ana kadar yapılan uygulamalarda, hapis, para ve maça girememe cezalarını sadece taraftarlar aldı. Üstelik çoğu delilsiz, tanıksız. Bu temelsiz cezalar yavaş yavaş mahkemelerde düşüyor. Çünkü mahkemeler İl Güvenlik Kurul`larından görüntü istiyor onlar da veremiyor. Allahtan mahkemeler var da bu hukuksuzluk yavaş yavaş sona eriyor.

Ancak dediğimiz gibi bütün bunlar bu işten zararlı çıkan tek gurubun taraftarlar olduğu gerçeğini değiştirmiyor. Gazeteci köşesinden, yorumcu ekranlardan ağzına geleni söylüyor ancak tık yok. İl Güvenlik Kurul`ları daha ne bir gazeteciye ne de bir yöneticiye ceza verebildi. Ancak iş taraftara gelince vur abalıya.

Bütün bu gelişmeler olurken Cumhuriyet Gazetesi Fenerbahçemizin önemli tribün gruplarından Vamos Bien`in üyesi, aynı zamanda Antu.com yazarlarından Tevfik Giray Tayyar ile bir röportaj yaptı. Deniz Ülkütekin`in yaptığı, Cumhiriyet Gazetesi`nin Pazar Eki`nde yayınlanan röportaj şöyle:

Yakın bir gelecekte çıkması beklenen yasayla birlikte stadların huzura kavuşacağı öngörülüyor. Herkes yasanın içeriği hakkında konuşurken taraftarlara pek söz verilmiyor. Fenerbahçe tribünlerinden Vamos Bien grubu yasayla ilgili taraftar isteklerini duyurmak için bir çalışma başlattı.

ŞİDDET SIRF TARAFTARIN ESERİ Mİ?
Samsun ve Gaziantep`te yaşanan olaylarla birlikte tasarı halinde olan Sporda Şiddet Yasası`nın bir an önce çıkması için baskılar artmaya başladı. Konu hakkında spor camiasından hemen herkes fikir beyan etti. Ancak belki de tek fikri sorulmayanlar yasanın direk muhatabı taraftarlardı. 2006`da Fenerbahçe tribünlerinde faaliyete geçen Vamos Bien grubu, diğer renkdaşlarıyla ortak kareografilerle Şükrü Saraçoğlu Stadı`nda okul tarafı olarak bilinen tribünde takıma destek veriyor. Ancak geçen sezonun son haftasındaki Trabzonspor maçının ardından çıkan olaylar ve verilen cezalar sonrası başlayan süreçte başka bir faaliyet alanı da belirlemişler. Sporda şiddet yasasıyla ilgili taraftarların da beklentilerini ortaya çıkaracak bir atolye çalışması. Grup üyelerinden Tevfik Giray Tayyar, ufak yaşlardan itibaren bakkal harçlıklarından biriktirdiği paralarla gizlice maçlara gitmeye başlamış. Sonrasında babası “hadi gel maça götüreyim” dediğinde, ilk kez maça gitmiş gibi numara yapmak zorunda bile kalmış. Kendisini ve Vamos Bien`i “modern futbola karşı örgütlenmiş grupların en saf örneğiyiz” diyerek tanımlıyor. Ancak birazdan okuyacağınız gibi taraftarlık sırf maça gidip takımı desteklemekten ibaret bir şey değil...

-Sporda şiddet yasasıyla ilgili çalışmaya nasıl başladınız?
Sporda şiddet yasası manifestomuzun karşısında yeralan bir anlayış. Bizler grup olarak tribünde ve yaşamda şiddete karşı insanlarız. Fakat bu yasayla sorumluluğun büyük kısmı taraftarların omuzlarına yıkılarak şiddet ortamının oluşmasında rol alan emniyet, medya, kulüp yöneticileri gözardı ediliyor. Taraftarlar bu ortamın yatarılmasında ne kadar etkiliyse diğer tüm bileşenlerin de o kadar etkisi vardır.

-İnternet üzerinde yapılan açıklamalarda grubunuz baskılardan şikayetçi.
Taraftar grupları üzerinde her zaman bir baskı vardır. Tüm gruplar en nihayetinde taraftarın örgütlü olduğu sivil yapılardır. İçlerinde her tür anlayışın olduğu bu yapılar önce emniyet sonra da kulüpler tarafından hakim olunmak istenmekte. Grup olarak emniyet, kulüp, federasyon, UEFA, medya yani futbolla ilgilenen herkesten gördüğümüz bir baskı var.

-Yasa tasarısında ne gibi değişiklikler yapılmasını istiyorsunuz?
Bu yasa taraftarları stadlardan uzaklaştıracak. Sorunun bir tarafı olarak gösterilirken, muhatap olarak alınmayacağız. Hakkımızda karar alınacak ama bizim söyleyecek sözümüz olmayacak. Öncelikle bizler bu yasayla, temsil edilmek istiyoruz. İl güvenlik kurullarında bir ilin valisinden, medya mensubuna kadar insanı temsil edilirken, bizlere hiçbir şekilde söz hakkı tanınmıyor. Spor için gerçekten uzmanlaşmış ve taraftar psikolojisinden anlayan görevlilerin bu yasayı uygulaması gerekiyor. Gasp masası görevlilerine “spor polisi” diye yelek giydirince sorun çözülmüyor maalesef. Yeni yasada suç farzedilen olay ile verilen ceza arasında bir ölçü olmasını istiyoruz. Sahaya girip teknik direktör bıçaklayan kişiye verilen ceza, bir arbede esnasında polisin rastgele topladığı adamın cezasının iki katıysa adeletten bahsedemezsiniz. Öncelikli hedefimiz kendimizi bu duruma göre yapılandırmak. Zaten 3 grup Vamos Bien, Grup CK, 1907 Ünifeb baştan beri beraber hareket ediyoruz. Diğer Fenerbahçe taraftar gruplarının yaklaşımları da olumlu. Ama bu sürece çok güçlü ve örgütlü girebilmek gerekiyor.

-Tribün terörü denildiğinde hep taraftarların çıkardığı olaylar akla gelir. Oysa polis tarafından uygulanan şiddet pek konu edilmiyor. Bir taraftar grubu olarak polislerin taraftara bakışını ve çıkan olaylardaki rolünü nasıl yorumluyorsunuz?
Emniyetle yapılan bir toplantıda benzer birşey ifade etmiştik. Emniyet taraftarı potansiyel suçlu olarak gördüğü için her daim şiddetle yaklaşıyor ve ufacık olaylar büyüyor. Sonunda ‘tribün terörü’ olarak taraftarlara fatura çıkıyor. Toplantıdaki yetkili de bunun “olmazsa olmaz” olduğunu söylemişti. “Emniyetin bakışına gore herkes potansiyel suçludur” deyince zaten anlattığımız herşey boşa gitmişti. Genel bakış bu olunca tribünler her daim şiddete gebe kalıyor. Güvenlikten sorumlu olanlar çoğu olayda çözücü olmaktan uzak ve bunda da destek bulabiliyorlar. Medya sağolsun suçlu yaratmakda başarılı olduğu ve buna da karşı çıkacak bir makam ya da mecramız olmadığı için zemin zaten hazır.

-Maçlarada görsel amaçlı kullanılan pankart, sopalı pankart ya da konfeti gibi malzemeleri tribüne sokmakta ne kadar sıkıntı yaşıyorsunuz. Bu yasakların ne kadarı sizce anlamlı?
Saydıklarınız, tribündekilerin tıpkı varlıkları, sesleri gibi bu oyuna dahil olma araçlarından biridir. Aslında bunları yasaklamak, sansürlemek oyunun öznelerinden birini pasifize etmek, renksizleştirmektir. 70’ler ve 80’ler herkesin bayrağını kolunun altına alıp maçlara gittiği yıllarmış, şimdi bırakın pankartı, çocuğunuza aldığınız bayrağı bile maça sokamıyorsunuz. Ankara’da misal tribüne pankart asmak imkansızdı. Pek çok stadda gereksiz ve saçma yasaklarla bu tip zararsız görsel malzemeler engelleniyor. Günler geceler boyu emek harcadığımız ve desteğimizi belirten bir pankart, iki dudak hareketiyle çöpe gidebiliyor.Temel amaç bu gruplaşmaları dağıtmak olduğu için bu tip malzemeler de potansiyel olarak suç aletleri olarak algılanabiliyor. Bu anlamda kendini ifade etmeye dönük bu tip araçların yasaklanmasına her daim karşıyız ve elimizden geldiğince bu geleneği sahipleniyoruz.

-2003`ten beri yürütülen bir taraftar gruplarını sindirme operasyonu olduğu açık. Burada nasıl bir süreç işledi?
Bu süreç tamamen emniyet ve kulüplerin işbirliği ile yapılandırıldı. Bir taraftan bu gruplar suç örgütleri olarak lanse edilirken diğer taraftan stadlarda modernizasyon çalışmaları ile taraftarlar stada giremez hale geldi. Yüksek kombine ve bilet fiyatları ile ve sürekli hale gelen cezalar ile bu süreç sonunda içeri girebilen taraftar sayısı oldukça azaldı. Bu sindirme kademe kademe yayılıyor.

Kâh Çıkarım Gökyüzüne, Seyrederim Âlemi..

2010-11-03T05:06:00.000-07:00

* Yolda karşılaşılır, randevuya, tiyatroya filan bir yerlere gecikilmiştir, ama olsundur, ille de ayaküstü şu diyaloglar yapılır; "n'aber", "iyidir senden n'aber?", "n'oolsun iyi işte", "sen hala orda mısın", "yok, şuraya geçtim aslında", "bir ara beni ara be, konuşalım", "olur", "numaramı vereyim", "yok ben bulurum".. Nereden bulacaksın, öküz? Karşında insanevladı işte, konuşsana.. Mutlak suretle yapılacak bu yolüstü eziyetleri.. Birisi "hadi eyvallah" diyene kadar bir sürü "aa, öyle mi, vay be, cıkcık, hadi ya" gibi bir sürü gereksiz hececikler heba olunur, geç kalınır, sıcak gelmez kimseye..

* Ulan Bilica, saklıyordum, bilmeyenler vardır ama söylemem lazım; Bilica isimli muhterem ilk defa bir takımda ikinci yıl üstüste oynuyor.. Evet, o takım Fenerbahçe.. Ayrıca ilk defa bonservisi satın alınarak transfer olmuş.. Evet, o takımda Fenerbahçe.. Yihuu..

* Polar, hırka filan giyemeden direkt kış geldi arkadaş.. Ha, unutmadan; bence kış, erkeğin diğer mevsimlere göre daha iyi giyenebileceği bir hava olayı bence.. Kaşkol, şapka filan.. Yazında hatun kişiler böyle kımıl kımıl giyiniyor, er kişiler kıllı kalıyor haliyle..

* Lan? Sakın Eylül dişi, Ekim erkek gibi olmasın.. Ağustos'ta gay gibi zaten.. Nisan genç kız, çıtı pıtı.. Kasım şişman ve yaşlı, kel, bir de yavşak tipi var.. Mayıs her daim asi ve bıçkın delikanlı.. Ocak, arka göt cebinde eve çikilopla gelen dayı gibi.. Şubat, mahallede ağaçlara dalıp elma toplayan haylaz.. Mart tam bir şerefsiz çocuğu gibi, "hacı bi sakal atsana" diyecek gibi.. Haziran aristokrat gibi, elit gibi..

* Bazen yazar, sıkılır.. İşte bu car cur konumundan.. Yüzünü, hüznünü azıcık dinlendirmek ister.. Bünyeyi bir yerlere, tiz sesini başka yerlere tatile göndermek ister.. Bazen yazar, tadilat dolayısıyla kendi içine kapanmak ister.. Bazen yazar, hep üretmekten sıkılır, zıvanadan çıkar, küplere biner, küfür eder, su kaynatır.. Bu kadar, işte bu kadar ortada olmaktan bıkar.. Beynini, kendisini ve latin harflerini azad buzad etmek ister.. Bazen yazar, azar.. Bazen yazar, buzar ve bazen yazar, yazamaz.. İşte o vakit devreye "özür notları" girer.. Yazar yazamadığı için özür diler de, ya okur? Onu okuyamadığı için özür diler mi hiç? Dilemiyorum lan özür filan, dağılın..

* Pia, hoşgeldin..

* Ben çocukken herkesi Fenerbahçeli zannediyordum..

* Ruh ve Sinir Hastalığı mı? Ruh nedir ki? Demek ki siz insanın ruhunu görebiliyorsunuz? Hastalığı tespit ettiğinize göre.. Çözüm önerileriniz bile var.. Vay benim kardaşlarıma be, ha benim yiğitlerime..

* Bir de reenkarnasyona inanmak, beyni inkar etmektir bence, bence ama!.. Ruh transferi olarak adlandırılıyor ya bu meret.. Bir ruhun başka bir bedende vücut bulması.. E hacıabi, o zaman reenkarne olan kişi, ruh sayesinde mi hatırlıyor geçmişte Rus Çar'ı olduğunu? Hiç orospu olan yok zaten, hep kral, kraliçe.. Hatırlamak, hafızaya almak, gülmek vs. gibi olgular beyinin görevi değil midir keten helvam? Eğer ruhunla hatırladığını iddia ediyorsan, beynini inkar ediyorsun, salak! Ha, reenkarne olmuşumdur, ama hatırlamıyorum de, canımı ye..

* "Neden yazıyorsun?" diye sorarlar ya, ya ben lan neyse bişey demiyorum diyesin gelir ama diyemezsin, onun yerine şöyle olabilir;
-siz neden yazmıyorsunuz, neyiniz eksik?
-arkadaş kurbanıyım.. küçükken bana hep "kitap en iyi arkadaştır" diye kafamı yediler.. o yalancı hülyalar uğruna yazıyorum.. peki siz nasıl düştünüz buraya, neden okuyorsunuz?
-iki kalas, bi yazar işte.. sevdiğim yazarların devamı olmayı hayal ediyorum..

* Ee, şey.. Merhaba canlar.. Ben geldim..

Unutulmaz Replikler / 8

2010-09-25T04:14:00.000-07:00

neden aşkın başladığı zamanı bilemeyiz de, bittiği zamanı biliriz..

-L.A. Story-

o mükemmel değil, sende mükemmel değilsin.. asıl soru, birbiriniz için mükemmel olup olmadığınızdır..

-Can Dostum-

-hacer abla, bugün çarşıda kavga çıktı, sosyal faşitlerle
-kimlerle?
-sosyal faşistlerle
-ne ne anlamadım, kimlerle?
-ya cahitabigillerle!

-Vizontele Tuuba-

ay çiçeğini düşün.. güneşe doğru eğilir.. fazla eğilmiş bir ay çiçeği ölmüş demektir.. servis yaparken şunu aklından çıkarma ki, sen bir köle değilsin.. hizmet büyük bir sanattır, tanrı en büyük hizmetkardır.. insanlara hizmet verir ama insanların kölesi değildir, bunu aklından çıkarma..

-Hayat Güzeldir-

ister mermi kullansın, ister oy pusulası; insan iyi nişan almalı..

kuklayı değil, kuklacıyı vurmalı..

-Malcolm X-

Ona aşığım, çünkü bana ihtiyacı yok..

-Closer-

- senin kız arkadaşın da vardır şimdi üniversitede?
- yoo, yoktur.. bunlar küçük burjuva alışkanlıkları.. hem ben artık devrimci oldum!
- iyi yapmışşın vallahi!

-Beynelmilel-

J: bu da ne? canım sevgilimin avucunda bi şişe! demek ki, zehirdenmiş sevgilimin bu vakitsiz ölümü..
cimri! hepsini içmiş; bir damla bile
bırakmadın demek kavuşabilmem için sana? öyleyse dudaklarından öperim,
orada belki bir parça zehir kalmıştır; bir zamanlar hayat veren dudakların
bu kez son versin hayatıma!

-sıcakmış dudakların hala..

-Romeo and Juliet-

"..5149'u işte!"

2010-09-24T03:03:00.000-07:00

bir yangın ormanından püskürmüş genç fidanlardı..
güneşten ışık yontarlardı, sert adamlardı..
hoyrattı gülüşleri, aydınlığı çalkalardı..
gittiler akşam olmadan, ortalık karardı..

“Sporda Şiddeti Önleme Yasası” olarak bilinen, fakat bizlerin önüne sağlam bir küfür ekledikten sonra alâlade “..5149’u işte” diye telaffuz ettiğimiz şu kanun.. Unutuldu mu bu yasanın bizlere vermiş olduğu zarar? Girişteki cümleyi bu saçmalıklardan zarar gören güzel insanlar topluluğu olan Vamos Bien, Grup Ck ve 1907 Ünifeb’e göndererek devam edelim..

Tribün geleceğine istinaden ahkam kesmek düsturum değildir esasen, fakat güncel tablo çok ekşi tat bırakıyor düşündükçe.. Hele ki Fenerbahçe tribünleri olarak uğruna bedel ödediğimiz bir konu ise, bu dinginlik, unutulmuşluk benim çok fazla canımı sıkıyor..

Genelleme yapmayı pek sevmem ama; gazeteciler, kalem tutan köşe sahipleri neden ısrarla ‘bilinenin’ üzerine gidiyor.. Neden onları okuyan kişilerin aptal olduğu kanısıyla yapıyorlar haberlerini? Yıllardır hepimiz ezberledik artık yılda bir kez çekilen görüntülerle aynı cümlelerin döndüğü ve bizlere ‘haber’ olarak tanıttığınız idmanın görüntülerini "hafif sakatlıkları bulunan hedeyle hödö takımdan ayrı düz koşu yaparlarken ediyle büdü çift kalede etkili göründüler" haberlerini iletirsiniz bizlere.. “futbolcuların antrenmandaki hırsları dikkat çekti" cümlesini es geçip "tecrübeli çalıştırıcı idmanı sık sık keserek futbolcularını uyardı” ifadeleriyle derdimi biraz daha açmak etkili olacaktır.. “Dediği öğrenildi” ve “sızan bilgiler arasında” cümlelerini sadece yer kaplasın diye yazarım, o topa girmem bile..

Tüm bu boş uğraşlar sizlerden istenen mi, yoksa kolay olan mı, onu çözemiyorum işte.. Bir ülkenin önemli sayılabilecek bir gazetesinde, belli bir köşe sahibi olacaksın ve en ciddi tiraj kaynağı olan kulüplerden birinin koskoca tribünlerinde 3 tane önemli grup tribün faaliyetlerini askıya aldıklarını açıklayacak ve bunu çeşitli sebeplere dayandıracak.. Siz bunu “İrlandalı bilim adamlarının araştırmasına göre” diye başlayan saçma haberleriniz boyutunda yer vereceksiniz.. Bakınız efendiler, Marsilya’nın Ultras Amigosu Santos, kolluk kuvvetleri tarafından içeri alındğında tüm ultras taraftar grupları ayağa kalktı, çeşitli yürüyüşler, eylemler yapıldı.. Fransa’da gündem oldu..

Geçmiş sezonun en önemli koreografilerini yapan, emektar Fenerbahçe taraftarının bu ‘haklı’ serzenişinin gerçek sebeplerini öğrenmek isteyen gazetecilerin olmaması komik ve acı geliyor bana..

Buyrun asıl ironi; İlgili maçta ceza alan 14 taraftarımız kişi başı 6 ay hak mahrumiyeti ve 1700 TL küsüratlı para cezasına çarptırıldı.. Samsunspor maçının oynandığı sırada Mersin İdman Yurdu Teknik Direktörü Yüksel Yeşilova’yı iki yerinden bıçaklayan vatandaş ise 1 yıl hak mahrumiyeti ve 2500 TL para cezası..

Ha, ayrıca, -evlerden ırak- Sn. Yüksel Yeşilova bu olay sonucunda son nefesini vermiş olsaydı, “gençliğinin baharında, mesleğininde zirve yapacağı yıllarda sinsice planlanmış bir bıçaklı saldırıyla hayatına son verilmiş olan teknik adam” yazacaktınız değil mi?

Yani, bütün bunlar demek oluyor ki; kolluk kuvvetlerinin tribünde yaşanan bir arbede sırasında keyfi bir şekilde rastgele adam toplaması, 6 ay men cezası vermesi bir olay.. Sonra sahaya girip koca teknik direktörün iki yerinden bıçaklanması daha bir olay ve şöyle özetlenebilir; “hacı sen 1 sene uğrama buralara, 2500 lira ver, tamamdır” de..

“..5149’u işte”

Dün bana gönderilen bir e-mail’i sizlere ileterek bu yazının fikrinin nereden geldiğini ifade etmek isterim;

“Merhaba, ismim Deniz Ülkütekin, Cumhuriyet Gazetesi Pazar Dergi'de çalışıyorum. Yeni spor yasasıyla ilgili yaptıkları çalışma hakkında Vamos Bien grubuyla görüşmek istiyorum, acaba bana yardımcı olabilir misiniz?”

Sn. Ülkütekin’e henüz cevap vermedim..

Fakat iki çift lafım daha var, zira sinirden yerimde duramıyorum;
Bab-ı Âli nostaljileri yaptıktan sonra, dijital boş haber yapmaya devam edecek olan üstad yanılsamasına haiz olmuş yazarlar, sadece Fenerbahçe taraftarının değil, Türk Sporunun en önemli problemi olan “taraftarı yok sayma” zırvalığına dahil olmaktan çıkıp, “taraftara söz hakkı tanıma” yolunda adım atmadığınız sürece, gökyüzünde mavi boşluklarda bir yerlerde; Halit Deringör, Kahraman Bapçum, Namık Sevik ve ciğerim İslam Çupi gibi kalemler, ellerinde yağlı sopayla sizi bekliyor olacak..

21 Eylül Radikal'i

2010-09-21T01:19:00.000-07:00

"Eller kollar, korkutan ifadeler, hırçın ve bezdirici yorumlar tarihe gömülmüş gibi.

Hep böyle olsun artık. Bir de Kanaryam, bir zahmet hatırlasan,-görmesen de- tribünden hatırlamasan da hâlâ kara deryaların Fener’i olduğunu."

Feryal Pere / Radikal

21 Eylül 2010

Her Mahalleye Bir Pota

2010-09-17T03:15:00.000-07:00

Değerli arkadaşım Barış Gerçeker'in Ntv Spor'da yazmış olduğu yazıya istinaden gelen bir yorumu paylaşmak istiyorum.. Barış, kendi blog sayfasında paylaşmış ve "neler yapabiliriz" diye sormuş.. Daha çok kişiye ulaşması açısından, hep birlikte düşünelim diye ekledim buraya.. Gelen yorum;

Türkler uçuyor sevindik, gururlandık ama burada, benim görev yaptığım köy okulumda çocuklar bırakın uçmayı zıplayamıyorlar bile... Burası damsız evler diyarı, köyün ve öğrencilerin durumunu anlatmak istemiyorum aynı bilindik manzaralar... Çocukların spor adına yaptıkları patlak topları, terlikleriyle okul bahçesinde futbol oynamak. Okulumuz, tahtamız, kitabımız var biz de buradayız kısacası eğitimde sorunumuz yok. Fakat biz Hidayet’in üçlüklerine, Semih’in bloklarına, Kerem’in asistlerine özendik biz potaya yani basketbola özendik. Demiyoruz ki bize parlak cilalı parkeli spor salonu yapın bize 2 tane pota yapın yeter, çemberin filesini biz öreriz...

Hadi yapın bi asist biz de uçalım...

Okçu Köyü İ.Ö.O İdil/Şırnak
Öğretmen: Murat ÇAVDAR

"Her Mahalleye Bir Pota" ne güzel olmaz mı..

Televizyonu Açma Vakti

2010-09-16T08:09:00.000-07:00

Herhangi bir temizlik ürünleri reklamlarındaki değişmeyen bakteri/mikrop sesi veya eli gençlerin cebinde olan sermayenin kafa sesi olarak karşımıza çıkan bir insan olarak, reklamlara laf sokuyorsun ya dolaylı yoldan; okan'ım, aybalam, çatalkaram, kapına bakteri mikrop seslendirmesi için dayanan adamlara siktiri çekebildiğin, "konuş geneceterekeceleleli, konuş" diye kulaklarımızı tırmalamaktan vazgeçtiğin gün seni paper street'deki fakirhanemize kabul edeceğiz.. Öyle ellere verir talkını kendi yutar salkımı modu ile olmuyor bu işler.. efendisizim benim..

Yinede hastayım sana..

Saniye kaçırmam, tekrarını izlerim..

Çünkü ruh hastası olmak bunu gerektirir..

Disko Kralı - 25 Eylül

Kral Çıplak - 26 Eylül

Muhabbet Kralı - 27 Eylül

ve yakında;

Münazara Kralı

fak dı sistem okan, ama harbiden fak dı sistem..

Metin Oktay Anısına..

2010-09-13T10:04:00.000-07:00

Henüz ben doğmadan, şuan gönül verdiğim renklere karşı yıllarca mücadele etmişsin, defalarca gol atmışsın, belki sahada benim kaptanımla tartışmışsın.. Herşey olmuştur.. Fakat, anlattılar da, senin ve senin gibilerin hikayelerinde sevdik futbolu be usta.. Senin gibi kral rakipler olsaydı şimdi, böyle futbol kevaşeleri gibi yavşak dolmazdı ortalık..

Hakkı Yeten'i anlattılar mesela bana.. Baba Hakkı'yı.. Öyle ki, sahada Beşiktaşlı bir oyuncu kırmızı kart gördüğünde, gözlerini kaptanına dikerek "çıkayım mı baba" diye sorarmış..

Mahallenin şık abileri vardı böyle eskiden işte..

Okuduklarımdan hatırlarım da, Fenerbahçe'nin ağlarını delmişti attığı bir golde.. Sonra yıllarca konuşuldu.. Övündü tabi Galatasaraylılar bu golle.. Futbolu bıraktıktan sonra bir muhabir sorar ustaya, "o golü anlatsana kral?" diye..

Verdiği cevap aşağıdaki gibidir;

"O seneler futbolda kaliteli malzeme kullanılmazdı.. Ağlar çürük, toplar kafalarımızı yarardı.. Yine maç öncesi yağmur yağmıştı ve hafif sert vurduğum top ağları deldi.. Sonradan ayıp olmasın diye gittim maç sonu, şemsiye açıp koydum deliğin üstüne.. Basit bir gol o.. Zaten rövanşında Fenerbahçe bizi eledi.. Ayrıca, bu golün bu kadar konuşulmasının sebebi, Fenerbahçenin büyüklüğünden kaynaklanır"

Namert dostum olacağına, mert düşmanım olsun..

Metin Oktay'ın aramızdan ayrılışının 19. yılı..

Şad olasın Metin Baba..

Unutulmaz Replikler / 7

2010-09-13T06:39:00.000-07:00

yorum yapmak, yalnızca olayları dışarıdan izleyenlerin lüksüdür..

-Akıl Oyunları-

kendime yalan söylemeye başladığımdan beri, kimseye inanmıyorum..

-Çingeneler Zamanı-

siyasiler gerçeği örtmek için, sanatçılar ise gerçeği göstermek için yalan söylerler..

-V For Vendetta-

soylu olmanın dezavantajlarından biri, arasıra soylu gibi davranmak zorunda kalmaktır..

-Spartacus-

direniş, bir sevdalının hayat intizarıdır.. susarsa çatışma, konuşursa savaş, yazarsa destan, severse devrim olur..

-Yol-

-fikri'nin orospu çocukluğu!
-hop hop, ne biçim konuşuyorsun? bilmiyor musun fikri benim amca oğlum..
-reis bey'de benim amca oğlum..
-tamam, ben ona orospu çocuğu demedim ki..
-diyemezsin, çünkü değildir..
-e fikri orospu çocuğu mu?
-dua et ki, senin amca oğlun.. yoksa ondan büyük orospu çocuğu olmaz..
-heh şöyle düzgün konuş..

-Vizontele-

eğer takım yenilirse, liderlik ruhu ölür.. çünkü liderleri yaratanlar, nasıl liderler yarattıklarına asla dikkat etmiyorlar..

-Scent of a Woman-

Öğretmen'den Sezen Aksu'ya "evet" Mektubu

2010-09-12T03:52:00.000-07:00

Bizler, 68’li ağabeylerimizin, ablalarımızın, yeryüzünde kurulmuş bu müthiş sömürü düzenine karşı açtıkları yolda, 78’li sol/sosyalistler olarak canımızı bile hiçe sayarak adadık kendimizi özgürlük ve demokrasi mücadelesine.. Hani halk denir ya hep, biz halk çocuklarıydık, içinden geliyorduk, ‘bir lokma, bir hırka’ ile büyütülmüştük.. Tıpkı senin gibi öğretmen çocuğuyduk, işçi çocuğuyduk.. Dünyanın en güzel fakat en yoksul bıraktırılmış dağlarında, yaylalarında emekçi ve köylü çocuğuyduk..

Yoksul ama dürüst, onurlu ana babalarımızın, komşularımızın, öğretmenlerimizin, alın terlerinin nasıl da acımasızca harcandığını, yer altı yerüstü kaynaklarımızın nasıl da egemen güçler ve yerli işbirlikçileri tarafından sömürüldüğünü, silah satmak uğruna nasıl da savaşlar çıkarıldığını, sırf kendi güdümlerinde olsun diye çocuklarımızın nasıl da iğrenç bir eğitim düzenine mahkum edildiğini gördük. Yaşadık, ezildik, acı çektik.. Sonra kitaplardan öğrendik ki biz yalnız değildik.. Dünya yanıyordu ve o yangına karşı aldığımız en onurlu saf, devrimci saflardı..

Böyle bir karşı çıkış, böyle bir dik duruş ve bu haklı direnişin hızla yayılması elbette bir takım güçleri harekete geçirdi.. Bir 12 Eylül sabahında ailemden ablamın, kız kardeşimin, öğretmen eşinin, dayımın oğullarının götürülüşleri, başka bir kentte yaşayan benim ve eşimin bir anda işimizi, evimizi terk ederek, 1 yaşındaki çocuğumuzla kaçağa düşmemiz daha dün gibi. Sonra tutuklananlara yapılan işkence haberleri, teyzemin oğlunun vurulduğu haberi, öğrencilerim, öğretmen arkadaşlarım, işçiler, sendikacılar, sanatçılar, aydınlar ve hatta onların anaları, babaları..

Eniştem Enver Karagöz.. falaka ve elektrik yüzünden ayak kemikleri görünürken, boğazına kaynar su döktükleri için gırtlak kanseri oldu, sesini kaybetti.. O bir edebiyat öğretmeni idi ve 25 yıl yurtdışında sessiz kalan sesiyle ölene kadar doğruları anlattı yine de.. Mezarı Almanya’da gurbette..

Dayımın oğlu Ahmet Özdil.. Manisa’da üniversite okurken işkencede beli kırıldı, kötürüm kaldı, 10 yıl annesi temizledi altını… Mezarı memlekette, Artvin’de.. Fatsa’nın dağlarında vurularak öldürülen teyzemin oğlu Özgüç Tuncay.. O gencecik idama giden çocuklar.. Erdal Eren hani yaşı büyütülerek asılan o yavru..

Hani senin onun için yazdığın o şarkı;

"Acı yüzler, kurşun gibi izler,

Son bakıştaki o gözler kaldı aklımızda"

Bir de Deniz Gezmiş için yazdığın ağıt;

"Bir seher vakti sılaya varsam,

Selam versem ah sıradağlarıma"

12 Eylül anayasası ile de ülkenin üzerine bir kara bulut gibi çöktü faşizm.. Daha çok kar, daha çok rant, ‘bırakınız yapsınlar, bırakınız geçsinler’…

Yaralıydım, öğrencilerimden ayrılmak zorunda kalmıştım, kaybettiğim sevdiklerimin acısı yüreğimi bir kor gibi yakıyordu. Bu ülkede bir hesaplaşma yaşanmamıştı. Seni dinliyordum. Günlerce, aylarca, yıllarca..

"Ah ne kahraman, ne cesur,

Ne güzel çocuklardık,

Her yeni günü ümitle,

Nasıl da kucaklardık…

Ah kaldırımlar biliyor,

Bir devir muhteşemdik.

Güz güneşinden hüzünlü,

İlk yazdan şendik.."

İyi ki sen vardın, beni anlatıyordun, bizi anlatıyordun..

‘Akşam vakti dolaştım sokaklarda,

Yırtık bir afiş, seni gördüm duvarda’ diyordun…

Cebinde beş kuruşsuz, sırtında paltosuz, bir duvar yazısından ötürü aranan, afişlenen o çocuğu anlatıyordun.. Eşim, çocuklarım, yakınlarım seni dinliyorduk, o ılık sesin yaralarımıza iyi geliyordu.. Sonra birden yürekten sarsıldık.. Kulaklarımıza inanamadığımız bir tek sözcüktü senden duyduğumuz: ‘Evet’.

Ne için ‘Evet’ Sezen?

-Daha iktidara gelmeden dünyanın lanetlediği Bush’la yaptığı özel görüşmeler için mi?

-İktidara geldiğinden beri dış borçlarımızı misli misli arttırdığı için mi?

-Meclisten savaş tezkeresi çıkartmaya çalıştığı ve çocuklarımızı Irak ateşinin içine atmaya çalıştığı için mi ‘Evet’?

-Hayvancılığı ve tarımı özellikle bitirerek halkımızı ithal ürünlere muhtaç ederken üreticilerimizi bitirdiği için mi?

-Taşeron şirketler kurup, haksız, hukuksuz, ucuz insan çalıştırdığı için mi 'Evet'?

-Üniversitelerini bitirdikten sonra, yeniden sınavlara sokularak kapılarda tayin bekleyenler için mi ’Evet’?

-Sağlık sistemini düzenliyorum, SGK artık özel hastanelerde de geçecek diyerek sonra çıkarılan yüksek faturalar için mi ‘Evet’ ?

-Eğitimi özel dersaneler üzerinden yürütüp, çocuklarımızı birer ruh hastasına çevirdikleri için mi ‘Evet’?

-Son 5 yılda 4000 kadının öldürüldüğü bir ülkede bu sorunun görmezden gelindiği için mi ‘Evet’?

-Milyonlarca sokak çocuğu hiç yokmuş gibi davranıldığı için mi ‘Evet’?

-Hiç utanmadan halkın karşısına geçip, 15-20TL’lik memur-işçi zamlarını böbürlenerek anlattıkları için mi ‘Evet’?

-Dağlarımızın, köylerimizin güzelim sularına HES adı altında el koydukları için mi ‘Evet’?

-Yıllardır dökülen kan için laftan öte hiçbir çözüm üretemedikleri için mi ‘Evet’?

-Diğer maddelerin hepsi mecliste halledilebilecekken, sırf Anayasa mahkemesi ve HSYK’yı kendi güdümlerine almak için referanduma gittikleri için mi ‘Evet’?

Sezen;

Dün günlerden beri ilk kez, eski bir kasetini koydum teybe, balkona çıktım, sardunyalarla bakıştık, gözlerim doldu.. Dönüp kapattım teybi.. Tıpkı bundan böyle kalbimi de sana kapattığım gibi..

Müfide IŞIK

Öğretmen

Unutulmaz Replikler / 6

2010-08-29T07:12:00.000-07:00

"Eğer yanıtlarım seni korkutuyorsa o zaman korkutucu sorular sormaktan vazgeçmelisin.."

-Ucuz Roman-

“Sana kadınları sorsam, neleri sevdikleri hakkında bir sürü şey sayarsın.. Belki birkaç kere yatmışsındır da.. Ama bir kadının yanında uyanmanın ve mutlu olmanın ne demek olduğunu söyleyemezsin.. Sana savaşı sorsam Shakespeare’den bahsedersin değil mi? Ama hiç savaş görmedin.. En yakın dostunun, kafası kucağında son nefesini verirken, sana nasıl baktığını görmedin.. Sana aşkı sorsam sonelerden alıntı yapacaksın.. Ama bir kadının karşısında hiç tamamen savunmasız kalmadın.. Sana gözleriyle hükmedecek birini hiç görmedin.. Tanrı’nın seni cehennemden kurtarması için indirdiği meleğin o olduğunu hiç düşünmedin.. Onun meleği olmak nasıl bir şey, bunu da bilmiyorsun.. Bir aşkı sonsuza dek paylaşmayı da”

-Can Dostum-

“Dünyada özel insanlar vardır.. Özel olmayı biz istemeyiz.. O şekilde dünyaya geliriz.. Her gün yollarda yanınızdan geçer gideriz.. Ve genelde fark edilmeyiz”

-Push-

Stansfield; Fırtınadan öncesindeki şu sessizlik anlarını seviyorum.. Bana Beethoven’ı hatırlatıyor.. Duyabiliyor musun? Sanki kulağını çimenlere dayamışsın da, onların büyüdüğünü duyabiliyormuşsun gibi.. Böcekleri duyabiliyorsun.. Beethoven’ı sever misin?
Malky; Pek sevmem..
Stansfield; (silahı alır) Sana biraz çalayım..

-Leon The Professional-

”En heybetli düşünceler bile çok sık duyuldugunda gülünç olurlar..“

-Postacı-

“Toplumlar, kendi devletlerinden korkmamalı.. Devletler, kendi toplumlarından korkmalı.. Bina nasıl bir sembolse, onu yıkma eylemi de bir semboldür.. Sembollere anlam kazandıran insanlardır.. Tek başlarına semboller anlamsızdır ama yeteri kadar insanla bir binayı havaya uçurmak dünyayı değiştirebilir..”

-V for Ventetta-

”Beni hapiste vurdular ölmedim.. Hastalandım, bi' ciğerimi orda bıraktım, gene ölmedim, çok dövdüler beni, kan kustum ama ölmedim, yaşadım, seni bir kez daha görebilmek için yaşadım.. Şimdi bana dediler ki; kimse sesini duyamıyormuş.. Susmuşsun.. Benimle de konuşmayacak mısın Keje? Sesini duyamayacak mıyım?”

-Eşkiya-

”Bir hayata mâl olan özgürlük, özgürlük değildir.. Bir özgürlüğe mâl olan hayat da, hayat değildir..”

-İçimdeki Deniz-

Fenerbahçe Spor Kulübü Şirketi ve Sonuçları

2010-08-28T04:41:00.000-07:00

Yönetimin vermiş olduğu sözleri tutmamasına istinaden verilen yeni sözler, yeminler, Stoch, Dia, Niang gibi yenilikler, Alex`ın akıbeti hakkındaki sorular, Aykut bilmecesi, takımın kötü gidişatı gibi aslında önemli fakat çözümü zor ve günü kurtarmaya yönelik olgularla vakit kaybetmenin pek birşey değiştireceğini hiç sanmıyorum.. Bugüne kadar söylendiğinde `kötü çocuk` muamelesi gören insanların anlatmak istediğini buradan kısa bir özet geçerek ifade etmek derdim..

4 maçta Avrupa macerası sona erdi.. Yaşanan teknik direktör krizi, istenilen oyuncuların alınamaması, alınan oyuncuların gecikmesi gibi bu süreçte önemli rol oynayan olaylar silsilesinin sorumlusu tabiki Fenerbahçe Spor Kulübü Yönetimidir.. Bu yadsınamaz bir gerçektir, kabul edilmesi gerekendir..

Yıllardır yetersiz futbolcularla büyük hedeflere koşmaya çalışan bir kulüp olarak önümüze sunulanla idare etmeye çalıştık hep.. Ve gözümüz öyle bir boyanmıştı ki, yıldızlar türettik haybeden.. Avrupa`nın dev kulüplerini geçtim, önemli liglerin `kafaya oynayan` takımlarından hangisi, `herhangi bir` oyuncumuza talip oldu? Satışından ciddi para kazanabildiğimiz en son Real Madrid`e verdiğimiz Elvir Balic, sonrasında Ali Şen`in takıma kazandırdığı ve satışından ciddi gelir elde edilen Jay Jay Okocha ve Fenerbahçe`ye pek bir fayda sağlayamayan fakat kariyeri tartışmasız olan Nicolas Anelka`nın Bolton`a satışı..

Severek takip ettiğim Hürriyet yazarlarından Alper Dülgerci`nin bu konudaki cümleleri olmadan bu yazı eksik kalır; "Selçuk`u Newcastle bonservis bedeli ödeyerek alır mı? Villareal gelip birkaç milyon euro önerir mi Baroni`ye? Aziz Yıldırım`ın Mehmet Topuz`a ödediği parayı Wolfsburg verir mi Aziz Yıldırım`a? Eskilerden Tuncay, Manchester United diye çıktı yola, o da Stoke`ta kümede kalmaya oynuyor.. Bir evvelki takımı düşmüştü hatırlarsınız.."

Bu takım yıllardır ikinci sınıf futbolcularla `idare ediliyor`.. İdare etmek tanımı çok yakıştı cümleye, onun için tırnak içine alırken huzur içindeyim.. Yeni değerler çıkmıyor değil, elbette ki çıkıyor ve devam edecek.. Fakat Gökhan Gönül`e milyon eurolar vererek alan kulüp çıkar mı, peki ya Volkan`a, yoksa onlarda mı bonservis bedeli ödenmeden uçacak Kadıköy`den?

12 yıldır 4 şampiyonluk gördük Aziz Yıldırımla.. 24 yaşındayım, 6 şampiyonluk gördüm.. Akranım olan Galatasaraylı bir vatandaş ise 1 Uefa Kupası, 1 Süper Kupa, 9 Lig Şampiyonluğu sevinci yaşamış.. Sportif başarıda amatör branşları öne sürerek kirletmeyelim artık daha fazla.. Barcelona Basketbol Takımı, Euro League`i almamış olsaydı geçen sene, ne kaybedecekti ünvanından, şöhretinden.. Kimse gururumuz olan amatör branşlarımızı öne sürmesin..

12 senede 11 farklı teknik direktörle çalışmak, üstüne bir de basın/medya ilişkileri, dışarıdan sevimsiz gelen bir Fenerbahçe yaratılma süreci, transferlere dökülen milyon eurolar ve en önemlisi kurumsallaşma adına yapılan, futbol takımından ziyade, profesyonel bir şirket yaratan yöneticiler.. Fenerbahçe Spor Kulübü Şirketi`in tabiki taraftarı olamaz, müşterisi olur..

Nasıl ki, sokaklarda milyonlarca Fenerbahçeli çocuktan daha masum değilse parlak krampon giyen şımarık jejyonerlerin Fenerbahçe sevdası, ayıracaksın o zaman müşteri ile tribün sevdasını benimsemiş taraftarını.. Yaralamayacaksın daha fazla onları..

Ve birileri çıksın artık ortaya..
Çok sevdikleri Fenerbahçe`ye zarar vermesinler daha fazla..

Kovulan 11 teknik direktörden başka bu başarısızlığı sahiplenebilme cesareti göstersinler..

Bu defa masumlar ödemesin bu işin bedelini..

Soldan Atak Antu.com'da

2010-08-24T05:31:00.000-07:00

Soldan Atak'ın 100. yazısı güzel bir haber olsun istedim..

2006'dan beri forumlarında cirit attığım, yazdığım, sinirlendiğim, bıraktığım, döndüğüm, çok kişi tanıdığım, çok kişiyle tartıştığım, zamanında ciddi mesai harcadığım antu.com'da, artık anasayfada yazacağım.. Forumlardan gelerek anasayfada yazmaya başlayan ve bu işi çok iyi yapan üstadlar Ziya Aktürer ve Bozkurt K.Yılmaz'la birlikte, nacizane bende artık oradayım..

Selamlar, sevgiler..

Yağmurlu Bir Günde Görmüştüm Seni Karaoğlan..

2010-08-24T04:16:00.000-07:00

Mert Nobre, Tayfun Korkut, Mustafa Doğan, Ali Güneş, Mehmet Yozgatlı, Fahri Tatan, Rüştü Reçber gibi sadece son yıllarda Fenerbahçe'den Beşiktaş'a geçen oyuncular silsilesine bir yenisi daha eklenerek bu şerefe nail olan topçular kervanına, 26.04.2007 yılında oynanan Fenerbahçe-Beşiktaş karşılaşmasında -ki Ali Koç'un aylarca ceza almasına sebep olan maçtır- Şükrü Saraçoğlu koridorlarında Fenerbahçeli Aurelio'nun, Beşiktaşlı Ricardinho'u kovalayarak koridorda sıkıştırdığı, öncesinde kimliği belirlenemeyen şahıslar tarafından tartaklandığı, akabinde son darbe yine Aurelio'dan geldiği, yani kısaca sağlam bir kaç yumruk attığı ve Ricardinho'nun Beşiktaşlı yöneticilerin kolları arasında yere yığılmasına sebep olan olayın kahramanı Aurelio, Beşiktaş'a transfer olmuştur..

Uzun cümle devrik olur, biliyorum.. Sağlıklı bir dil kullanarak kendimi kasmak istemedim.. Konuştuğum gibi yazdım.. Tek cümle yukarıdaki paragraf.. İkinci bir cümlem yok.. Ya da var lan.. Bi dakka..

Beşiktaş forması giyen yuvarlak Emre Aşık'tan parmak yiyerek taciz edildiğini iddia eden ve kameralarla tespit edilen Mert Nobre'nin o takıma kaptan olması..

Sinema işte bunlar..

Asıl merak ettiğim şey;

"yağmurlu bir günde görmüştüm seni, üstünde çubuklu formalar vardı" diye sevgi pıtırcığı şeklinde mırıldanırken, sahada bu karaoğlan'ı gördüklerinde utanacaklar mı, sindirebilecekler mi?

Bence ederler..

Haydi hayrını görün..

Soldan Atak HaberTürk Gazetesinde..

2010-08-19T06:11:00.000-07:00

Alex & Hagi / İyi

2010-08-18T09:53:00.000-07:00

Türkiye'nin en 'iyi' yabancısı kim?

"İyi" ne demek..
"İyi"den kastımız ne bizim..

Çocukları en çok seven mi?
Yoksullara yardım yapan mı?
Şarapçılara çorba parası veren mi?
Otobüste yaşlıya yol veren mi?

Hangisi iyi?
İnsanlık namına pek yorum yapamam ama, Alex futbolu 'iyi' biliyor..

Dağılabilirsiniz..

Semih'e Açık Mektup, Ama Çok Açık..

2010-08-16T06:57:00.000-07:00

Semih, naber?
Çok rahatım hacı, böyle geyik yapar gibi girdim mevzuya.. Bir baskı yok üzerimde, ama bunun sebebi karşımda olmaman, beyaz sayfaya bakıyor olmam, buradan istediğim gibi sallamam veya övgüler düzmem, yani klavye başında olmam sebep değil bu rahatlığa..

Seni artık eskisi gibi önemsemiyorum..
Hem rahatım, hem direkt girdim konuya bak, iyi bence böyle..

Önemsemiyorum Semih kardeşim seni..
Yıllardır bizim Raul'umuz Semih'tir demiştik, hep savunduk seni.. Bizim evin ahalisiydin, mahallemizin evladıydın, kaptanlık verdiler, sadece ona yakışır dedik.. Bizden gibiydin işte, sanki tribünde omuz omuza yapmışız, sonra sen maç başlamadan sahaya inmişsin, top peşinde koşturuyorsun gibiydi..

Fakat ne zaman ki dün 4-0 yendiğimiz Antalyaspor maçında kaptanımız Alex çıktı oyundan, o Zeki Rıza'ların, Lefter'lerin, Can Bartu'ların, Oğuz Çetin'lerin takmış olduğu 'emanet' kaptanlık pazubandını istemedin, götürdün Emre'ye verdin, o anda neler yaptın farkında değilsin..

Bu hareketinle çeşitli sıkıntılarla boğuşan Fenerbahçe'yi ligin ilk maçında muazzam bir skorla ve futbolla kazanmasına karşın yeni bir gündem çıkardın piyasaya.. Dolaylı olarak müthiş zarar vereceksin kulübüne.. Ne dolayı, direkt zarar vereceksin tek bir hareketinle.. Malzeme arayan medya seni yazacak, kulüpte artık kalmak istemediğini yazacak, "Niang gelirse ben giderim" diye yazılanları ama bizlerin inanmadığı o haberlerin üzerine gidilecek.. Aykut'a en çok destek vermesi gereken oyuncuların başında gelmen gerekirken ne bu çelişki..

Ne yaptın Semih?
Haklıyken haksız duruma düştün..

Federasyona Fenerbahçeyi şikayet etmek gibi birşey değil bu.. Kaptanlık pazubandını veremezsin kimseye, kabul edememek gibi bir lüksün yok.. Semih, özür diliyorum ama, birinci kaptanın sana vermişse eşekler gibi yapacaksın o kaptanlığı..

Emre, Fenerbahçe'nin 3. kaptanıdır.. Senin sahada olduğun sürece onu ikinci kaptanlık mertebesine ulaştırmaya yetkin yok senin.. Böyle bir misyonun yok.. Görevin var, yapacaksın..

O pazubanda yakışacak kol bulunur..
Bak çizgi üzerinde senin o komik hallerine eminim ki içten içe gülen bir Gökhan Gönül var..

Semih, seni artık önemsemiyorum..

Ya Ben Lan Tamam Bişey Demiyorum

2010-08-10T06:41:00.001-07:00

Memleketim aydınları Twitter'dan ülkeyi kurtarma girişimleri içerisinde bulunurken, söylenenleri kabul etmeyen fakat konuşmayan, daha doğrusu cevap vermesi gerekirken sesini çıkartmayanlara sitem ederekten, bade süzerekten, büyük yürekli Küçük İskender'e teşekkür ederekten, bilmeyenleri de aydınlatmak amacıyla önce bir özet geçmekte fayda var..

Örnek Kemalist olarak gösterilen, sanatıyla takdir edilesi, benim gergin yurttaşımın saygı göstermediğinde ayıplanması uygun düşen, yani uzun cümle devrik olacak, biliyorum ama, silesim yok pek, işte tüm bunlara sebep olan Fazıl Say, memleketimin aydını, Twit Twit ilerlerken usuldan, çekti okları üzerine..

Nedeni ise Twitter'da yazmış olduğu "Türk halkının arabesk yavşaklığından utanıyorum" cümlesiyle başlayan ve bu yavşaklığın Fazıl'ın taraftarı olduğu sandığı Fenerbahçe'ye bulaşmasıyla devam eden ve literatüründe bu mevzuyu farklı kelimelerle anlatamayan ve arada bir yine Twit'lereyek "çok sinirlendim, afedersiniz" babında mesajlar yazan saçmalıklar silsilesi ile kendisini Nihat Doğan'dan pek farkı olmadığını gösteren, sadece bir 'ünlü' yapan olaylardır O'nu eriten..

Küçük İskender'in; "Fazıl, saçmalayan bir dünyalıdır. Arabesk bu coğrafyanın dillerinden biridir.. Amerika'da blues tarla işçilerinden, caz kerhanelerden, İngiltere'de punk varoşlardan, tamamiyle rock ezilmişlerden doğmuştur. İstisnalar hariç hepsi isyankardır. Arabesk ise Türkiye'de ezilmişlerden doğmuş ama isyan edememiş, kendini geliştirememiştir. Ancak bu, arabeski aşağılamayı, icra edenleri ve dinleyenleri yavşak konumuna getirmez. Ben dinlerken yavşaksam, bana bu hakareti eden rönesans bozuntusu elitist Fazıl da, fazıllar da amcıktır. Elini sürmesin o piyanoya. Kirletiyor.. Siktir git Fazıl. Seni artık Chopin bile sevmiyor.." diyerek, bir kez daha fethetti gönlümü İskender!

Fazıl, tüm bunların üstüne yine Twit'leyerek "Bir haftadır kendimi tutuyorum ama 37 yıldır Fenerbahçeliyim. 3 bin nüfuslu İsviçre köy takımına elenme yavşaklığından utanıyorum!" diyebilme lütfuna erişmiş bir aydındır..

Şimdi, Fazıl;
Uzun uzun yazmaya gücüm yok pek..
Fakat, ve lakin, akabinde ve detayında;
"ya ben lan tamam bişey demiyorum.."

Çaylar İsmet'ten!

2010-08-10T04:00:00.000-07:00

Kısacık bir hikaye bu, güzel insan Rastafari Hakan hocamın kaleminden..

o malum yere,
çatonun yerine gidiyoruz,
günlerden pazar,
ağustosun 17'si,
akıllarda o uğursuz gün var,
sanki bişeyler konuşsak konu dönüp dolaşıp o güne gelecek,
sanki böyle susunca herşey bitmiş,
unutulmuş,
hatta belki de hiç yaşanmamış varsayılacak...
bizim şoför (Nihan) seri kullanıyor arabayı,
kızımla (Deniz Naz) arkadayız,
yavaş sür diyoruz,
sarsma bizi..
hava tarifsiz sıcak,
Deniz Naz'ın albümünü dinliyoruz,
kendi seçti şarkıları,
sırasıyla çalıyor,
4- peynirli pizza, Hepsi söylüyor,
ardından bana bir masal anlat baba Derya Köroğlu,
3 numarada 100 yıl önce doğdu şanlı efsane yer alıyor,
hep birlikte tempo tutuyoruz..
17 ağustosu unuttuk..

Havran - Akçay arasında,
tek gidiş tek geliş şerit olan yoldayız,
yolun sağlı sollu kenarlarında tabelalar var,
ben de tabelaları okuyorum,
birinde şöyle yazıyor,
"organik köy kahvaltısı verilir"
bu ne ki len?
hem organik,
hem köy,
hem kahvaltı,
ulen diyorum kendi kendime,
etkili oluyor herhalde cümlenin başına "organik" kelimesini koymak,
kesin kandırdıkları oluyordur..

derken başında organik olmayan bir tabela görüyoruz,
gözleme ayran..
budur deyip hafif topraklı yola girip şoföre arabayı parkettiriyoruz,
büyük bir çeşme yapmışlar buz gibi su akıyor,
4-5 adet masa var,
masaların üzerinde asmalar tamamen kapamışlar hain güneşin ışınlarını..
en kenardaki masaya oturuyoruz,
derken o geliyor..

hafif kulağıma eğilip sadece benim duyabileceğim tonda soruyor;
"abi feneriumdan mı aldın onu?"

adı İsmet..
12-13 yaşlarında,
merak ettiği küçük bir çanta FB amblemi olan,
Nihan almıştı bikaç yıl önce,
hediye babında..
"evet" dedim,
devam etti ismet,
"2 hafta önce fenerium tırı geçti buradan, ayvalığa gitti, el ettim durmadılar, aslında dursalardı, bi tane güiza forması alacaktım, bir atkı, bir de çanta.."

içimden;
"ah be İsmet onları parayla satıyorlar,
bedava dağıtmazlar ki.." diyecektim,
koynundan küçük bir kese çıkardı,
"tam 100 ytl var abi, bu yaz biriktirdim, dursalardı alacaktım, ama yarın yine geçecekmiş tır, bu kez önüne bile atlarım gerekirse..."

gözlerim ıslandı,
öylece kalakaldım,
hani o an sihirli lambada ki dev olsaydı da,
sorsaydı,
dile benden 3 dilek sahip diye,
1 derdim tırı getir,
2 derdim Güizayı getir formasını imzalasın,
son olarak İsmet'e taraftar kartı, hem de platin olanından..

İsmet yaz boyunca orada çalışıyor haftada 40 ytl alıyormuş,
köyü çalıştığı yerin bir-kaç km uzağında,
okulu eve epey bir uzakmış,
her gün 5-6 km yürüyormuş,
bazen diyor İsmet,
yolun kenarına geliyoruz arkadaşlarla,
okula giderken bizi alıyorlar,
yürümekten kurtuluyoruz,
kışın çok zor oluyor..

3 gözleme 3 ayran ardından 4 çay ısmarlıyoruz,
hiçbirşey konuşmadan,
yiyoruz,
içiyoruz,
Deniz Naz soruyor,
"baba tır neden durmamış?"
"görmemiştir kızım İsmet abiyi" diyorum,
yoksa durma mı?

hesabı istiyorum,
"8 tl versen yeter" diyor ismet,
ben 10 veriyorum hadi üstü senin olsun diyorum,
"sağol abi" diyor,
arkasından bakıyorum,
cebinden biraz bozukluk çıkarıp kasaya veriyor,
bi dakka bi dakka nooldu diye içeri koşuyorum,
ve öğreniyorum,
hesap 11,25 tutmuş,
çayları İsmet ısmarlamış bize..

oradan ayrılıyoruz,
bize okçunun selamını vererek uğurluyor,
biraz eskiydi ama,
çanta İsmet'te..

Şehre Yıldız Yağacak..

2010-08-09T06:40:00.000-07:00

09.08.2010..
Aslında bu tarih çok şey anlatıyor..
Sadece bir hatırlatma yaparak aşağıdaki manşeti okumanızı rica edeceğim..

9 Ağustos, Uefa Ön Eleme maçları için takım listesi verebilmek adına son gün.. Bu gece 23:59'a kadar liste verilmek zorunda.. Yeni transfer filan.. Anlarsın ya..

28.02.2002 / Milliyet Gazetesi

Bir Açıdan Bataklıktır, Kaybeden Olmaktır..

2010-08-09T02:16:00.000-07:00

Taraftarlık üzerine yazılmış onlarca yazının en güzellerinden.. Duygu Hatipoğlu ile M. Berkay Aydın'ın Bastır Ankaragücü isimli kitaplarından.. Şiddetle tavsiye ederim, her 'taraftarın' okuması gereken bir kitaptır..

Taraftar tribünün müdavimidir ve dönem dönem ilişki zayıflasa da ilişkiyi kaybetmeyendir.. Futbolu takip etmenin sadece "topçu hayranlığı" değil, ortak bir şeyler oluşturarak sürece katılmaya çabalamak olduğunu düşünendir.. İçerisinde hiç deplasman kaçırmayana, bol kavga işlerine girenden, deplasmana az gidip, içerideki maçları kaçırmayana, takımının ürününü giymeyi sevenden, "ağır takılıp" ürünsüz gelene kadar çok farklı tipleri vardır..

Önemli ortak özellikleri olarak her an sesin kısılabilme ihtimalinin yüksek olması, maçı ayakta izlemek ve biriktirilmiş anı yığını sayılabilir.. Genelde aidiyetleri sadece kulübe değildir, herhangi bir taraftar grubuna da çeşitli yoğunluklarda bağlı olandır..

İçerisindeki çeşitliliklerden ve anlatmanın zor olduğundan çok çeşitli tanımlamalar yapılabilecek bir tanımdır;
Taraftarlık, deplasman otobüsündeki 'geyiktir'.. Maçı izlemeden gidip gelinen yüzlerce kilometredir.. Taraftarlık hatırlamakta zorlanacak kadar anı biriktirmektir.. Şenliktir.. Taraftarlık kavgadır, abartmadır, bazen yalandır.. Taraftarlık hem sıradan olmak hem aykırı olmaktır.. Dostluktur, sürekli yeni insanlarla tanışmaktır.. Egemen medyaya alternatif oluşturmaktır.. Taraftarlık espridir, ayrıntılara dikkat etmektir.. Hayal kurmaktır, şu acımasız ve ilüzyon dünyasında Behrengi'nin 'küçük siyah balık'ı olmaktır..

Taraftarlık eylemektir, yüksek sesle bağırmak, ses tellerine garezi olmak ve sürekli 'ergen' olma halidir. Aşktır, tutkudur, hesapsızlıktır.. Taraftarlık müziklerden rock'tır, protest olanıdır ve elbette arabesktir; illa klasik batı müziğinden örnek verilirse Beethoven'in Dokuzuncu Senfoni'sidir.. Taraftarlık cop ve biber gazı yeme olasılığının yüksekliğidir.. Kendini Don Kişot
hissetmektir.. Tenefüs zilidir ve tenefüsün kendisidir.. Kimi zaman kurgulanan bir itaattir.. 'Beleş biletle' işi olsun olmasın bu süreci bilendir.. Taraftarlık örgütlü olmaktır.. Kıvılcımlıcı bakışla 'ilkelliktir'. Haylazlıktır, tebessümdür.. 'Sert yapmaktır'.. Her dinlediği müzikte "beste çıkar mı" diye düşünmektir.. Çokça dendiği gibi 'hayata gider yapmaktır'..

Taraftarlık bazen kronikdepresif hal, kimi zaman gülme krizidir.. Sokaktır, gece parkta kalmayı bilmektir.. Kuşak çatışmasıdır, çelişkidir.. Amire, patrona ve yetkiliye bazen içinden bazen kamusal olarak sövmektir.. Ayar vermektir, şakadır.. Yıldızlı gökyüzü, sıkılmış yumruktur.. Bir açıdan bataklıktır, kaybeden olmaktır.. Düğünlerde kesin sahnede olmaktır veya köşede durup
sürekli ters bakmaktır.. Komedi, gerilim, macera ve romantik filmdir.. Çocukluğun Şeker Bayramı anılarıdır.. Havadan ve sudan konuşmaktır.. Efes'in efsane şişesine, sadece bir basit 'şişe' gözüyle bakmamaktır.. Dumandır, sistir, Bob Marley'dir, sokaktır..

Duygudur, tatili sevme halidir, damat Lafargue'nin bahsettiği 'tembellik hakkıdır'.. Getto'dur.. Evde musluktan su içmektir.. Taraftarlık, İtalya'da 'ultras', İngiltere'de 'holigan', Arjantin'de 'barra brava' olmaktır.. Çocuklar gibi tedbirsiz, gezginler gibi tetikte olma halidir..

21065 adet kombine..

2010-08-09T01:04:00.000-07:00

08 Ağustos 2010 istatistiklerine göre;

Ali Sami Yen Stadında satılan kombine sayısı; 7615..

Baba Hakkı'ya saygısızlık yaparak, transferlere istinaden "tarihinin en iyi takımı" yakıştırması yapılan Beşiktaş İnönü Stadında 12876 adet kombine satılmış..

3 senedir şampiyon olamayan, yönetim/taraftar, teknik heyet/yönetim, taraftar/taraftar gibi bir sürü 'ciddi' problemi olan Fenerbahçe Şükrü Saraçoğlu stadı ise 21065 adet kombine satmış..

Unutulmaz Replikler / 5

2010-08-07T10:38:00.000-07:00

"Doğru ya da yanlış diye birşey yok, sadece popüler fikirler var.."

-Twelve Monkeys/12 Maymun-

"İtalya'da 30 yıl boyunca Borjiyalar vardı.. Yani savaş, kıyım, cinayet.. Ama Michelangelo, Leonardo ve Rönesans aynı dönemde var oldular.. Oysa İsviçre'de kardeşlik, 500 yıllık demokrasi ve barış vardı.. Ama ne yaratabildiler? Sadece guguklu saat!"

-Üçüncü Adam-

"Bir insanı diz çöktüren hiçbirşeyden hoşlanmıyorum.."

-King Arthur-

"Bazen senle hiç tanışmamış olmayı diliyorum.. Çünkü tanışmamış olsaydık, geceleri yatarken dünyada senin gibi biri olduğunu bilmeden uyuyabilirdim.."

-Good Will Hunting/Can Dostum-

"Normal bir insana asla güvenemezsiniz, çünkü ne zaman sizi aldatacaklarını asla bilemezsiniz.. Ama bir korsana her zaman güvenebilirsiniz.. Çünkü bir korsan, her zaman korsandır.."

-Karayip Korsanları-

"Eminim ki şu lanet zaman diliminde, bir yerlerde şanslı birisi kalp krizi geçiriyor.."

-The Bucket List-

"Bilinç, korkunç bir lanettir.. Düşünürsün, hissedersin, acı çekersin.."

-John Malkovich Olmak-

"Biriyle tanıştığınızda ilk önce farklılıklarınızı görürsünüz ama zaman geçtikçe benzerlikleri farketmeye başlarsınız.. Sanırım tüm dostluklar böyle başlar.. "

-California-

"Böyle bir takım hatunlar var, iki kişinin yaptığına inanmak mümkün değil.. Sanki yapım aşamasında ekip çalışmış.."

-Son Ders Aşk ve Üniversite-

- O zamanlar kaymakamın bir kızı vardı ya..
- Hıı..
- Leman, saçları taa buralarında.. Rüzgarda yürüdümü sanki pelerin sahibi bir balerin gibi oluyordu.. O gün maça gelmiş, ben devamlı terliyorum.. Daha maç başlamadan haa.. Neyse maç başladı, hemen bir korner oldu, korneri bizim Rıfat atmıştı.. Bi' yükseldim topa, ikinci dakkada köşeye taktım topu.. Alkış kıyamet, bir döndüm bizim Leman ayağa kalkmış alkışlıyor..
- Kaç sene kalmıştı o kız burda?
- İki sene; giderken bana bir mektup bırakmıştı "İzmir'e gelirsen ara" diye bende beş sene sonra gittim..
- Eee, bulabildin mi ?
- Buldum, hatta bir de çay içtik.. Ben, o, bir de kocası.. O ara golü yemişiz de haberimiz yok anlayacağın.. Burası için en güzel lafı Sadık Hoca söylemişti kardeşim..
- Ne demişti?
- Hayal kırıklığının başkenti demişti..

-Vizontele-

Türk Telekom Arena Açılış Maçı

2010-08-01T03:12:00.000-07:00

Türk Telekom Arena diyorlar aslında, lakabı bile var stadın; Peşkeştepe, Seyranttepe gibi.. Büyük olay oldu, kaç yıllık proje.. Halen daha inşaat.. Tıpkı şuan Ali Sami Yen stadının, Şişli Belediyesinin haritasında 'inşaat alanı' olarak gözüktüğü gibi..

Kaç günde biter, bilinmez.. En kral mühendis bile kestiremez sanırım ne kadar sürede biteceğini.. İktidarın bile bu kadar yardımına rağmen, peşkeş çekilmiş olmasına rağmen ve onlarca rağmen sayabilmeme rağmen, henüz bitmedi.. Artık şahsi fikrim; ulan bitse şu stad, siz de kurtulsanız, biz de..

Acaba diyorum, stadı Fenerbahçe maçı ile açmaya yürekleri yeter mi Galatasaraylı muhteremlerin?

Bence yeşillik olur, güzel olur..

Zira şöyle bir durum var;

Tam tarih bilmiyorum fakat Şükrü Saraçoğlu stadının eski halinde yapılan ilk gece maçı için Galatasaray'ı tercih etmiş ve 2-0 yenmiştik.. Sonrasında Okul Açık tribünün açılışında da Galatasaray ile karşılaşmış ve bu defa 2-0 kazanmıştık.. Akabinde ve detayında Maraton tribününün açılışı ise Rapaic'in ayağından gelen ve Mondragon'ın kariyeri boyunca ceza sahası dışından yediği ilk gol olan ve 1-0 kazandığımız, 4 kırmızı kartlı biten maç ile olmuştu..

İşin özü;

Türk Telekom Arena'yı, Fenerbahçe maçı ile açmaya ne dersiniz?

Yüreğiniz yetecek mi mercanlar?

Başlat -> Programlar -> Donatılar -> Eğlence -> Galatasaray

2010-07-22T04:30:00.000-07:00

"dostluk maçı" kisvesi altında yapılan maçta 7 sarı kart, 1 kırmızı kart, sahaya atılan meşaleler, hakemin maç anında soyunma odasına girmesi gibi çeşitli mevzulara sahne oldu.. Meşale dumanları altında yeşil zemini görmek için debelenmek kadar güzel birşey var mı acaba.. Uzak köşede bir top var ama kimin ayağında, ne oluyor, çözemedik.. Hayalgücümüzü kullanarak şöyle bir tespit yaptık; "hacı orada kesin Ortega Ergün'ü maymun ediyordur!"..

Taktiksel anlamda Aykut'un ciddiye aldığı ve bana göre başarılı olduğu bir karşılaşmaydı.. Hazırlık maçı olmasına rağmen oyuncu değişikliklerinden bile durumu ciddiye aldığını çıkartabiliriz.. Oyuna sonradan giren 3 kişi var; Deivid, Gökay ve Semih..

Ve Fenerbahçenin 10 kişi kalmasına rağmen oyun disiplininden kopmaması, Aykut'un takımı diri tutabilmesi çok olumlu gelişmelerdi..

Sonuç olarak ufak bir istatistiki bilgi;
Galatasaray'ın bize karşı övünebileceği tek istatistik olan hazırlık maçlarında tam 30 senedir yenemiyor olmamız.. Şimdi bu -çoğunun haberinin bile olmadığı- istatistik ise ellerinde patladı..

İşin cafcaflı bölümü, sonuç olarak 10 kişi iken öne geçtik ve gol yemedik..

Sonuç olarak;

Clairefontaine Sistemi / Issiar Dia Transferi

2010-07-21T04:27:00.000-07:00

Şu ana kadar yapılan iki yabancı transfer..
Stoch ve Dia..
Birisi 1989 doğumlu, diğeri 87..

İkisi de 1.70'in altında..
İkisi de hücum-kanat..
Pire gibi gençler, kahvesi yok, kumarı yok..
Asist özellikleri var, süratli arkadaşlar..
İki muhterem arkadaşımız da "gelecek vaad eden yıldız adayları" başlığı altında yorumlanıyor Uefa tarafından..

Bu transfer politikası beni ve arkadaşlarımı oldukça heyecanlandırıyor..

Şimdi sıra bu kanat oluşumunu kurduktan sonra, Alex ustamızın önüne leblebi gibi gol atacak topçu alınmasına geldi.. Mevcut kadroda böyle birisi yok.. Semih iyidir, hoştur, ama 'değildir'.. Güiza 'artık bi zahmet gitsindir'.. Gökhan 'hedef sapkınlığıdır' gibi çetrefilli mevzular var..

Dia hakkında az önce dostum 'pagan' sayesinde öğrendiğim bir kaç olay var, heyecanımı iki katına çıkardı..

Öncelikle şöyle birşey var ki, bizim patates tarlalarında yetişen, 20 yaşından sonra keşfedilen topçulardan değil.. Bu muhterem Le Centre Technique National ya da haberlerde söylediği gibi Clairefontaine mezunudur.. Burası bir futbol akademisi.. Fransa'da.. Haftasonları halı saha maçına gider gibi karşılaşmalar olmuyor.. Bu işin 'tam zamanlı' eğitiminin verildiği bir akademi bu.. Taktik, fizik, teknik, mental ve psikolojik eğitimi gibi çeşitli yüklemeler yapılıyor burada..

Bu futbol/spor akademisinden mezun olan diğer muhteremlerin arasında; Thierry Henry, Gallas, Saha, Anelka, Jerome Rothen gibi topçular var..

Pagan'ın da dediği gibi umarım top Dia'nın ayağının altından kaçıp taça çıktığı zaman uğultuların arasında 'topçu musun lan sen' gibi cümleler değilde, "hacı sen nasıl yetiştin oralarda, biraz anlat hele, belki bizde benzer uygulamaları yaparız" diyebilecek insan evlatları çıkar..

Yuh be baba!

2010-07-19T04:39:00.000-07:00

Geçen sene bu vakitler öğrenmiştim, benim valide hanım ile peder bey, aynı gün evlenmişler.. Önce bir yüzümü filan yıkadım, şaşırdım haliyle.. Daha sonra sıkı araştırmalarım sonucu farklı bilgilere ulaştım.. Düğünde yoktum ben, malum.. 1973'ün 19 Temmuz'unda olmuş bizimkilerin nikahı, düğünü filan.. Babamın damatlığı toz içinde, annemin gözleri şiş.. Zira klasik gelin arabasının arkasında gelin ve damadın baş harfleri dalgasında Gülseren ve Saadettin isimlerinin harf oluşumu çok ters bir etki yaratıyor babamda.. Damatlığın toz içinde kalmasının sebebi bütün süsleri, yazıları filan söküp atması, e gelinin gözlerinin ağlamaktan şiş olmasının sebebi de bundan ötürü..

Dünya Fenerbahçeliler gününde evlenmiş bizimkiler.. Uhrevi bir ortamda sorsalar, herhalde gerekçelerimden birisi olarak gösterirdim bu mevzuyu.. Bizimkilerin evlilik yıldönümü 19.07, herhalde ondandır Fenerbahçe dalgası..

Aynı soru futbola olan ilgim karşısında geldiğinde ise anlatacağım mevzu biraz daha çetrefilli olacak sanırım.. Valide bana hamile olduğu sırada sancısı tutmuş ve acilen hastaneye gitmişler.. Babam annemi hastanede bırakıp anında çıkmış, gitmiş..

Nereye?
E 1986 Dünya Kupası'nın Brazilyasını seyretmeye tabi..

Yuh be baba!

Unutulmaz Replikler / 4

2010-07-15T16:43:00.000-07:00

Gözlerinizi kapattığınız zaman dünya yok olmuyor öyle değil mi?

-Memento-

Doğru ya da yanlış diye birşey yok, sadece popüler fikirler var..

-Twelve Monkeys-

Tanrıyı güldürmek istiyorsan, ona planlarından bahset..

-Aamores Perros-

İnsanlar hükümetten korkmamalı, hükümetler insanlardan korkmalı..

-V for Vendetta-

Ona aşığım, çünkü bana ihtiyacı yok..

-Closer-

Bir insanı diz çöktüren hiçbir şeyden hoşlanmıyorum..

-King Arthur-

Zaten biz yokmuşuz, cesaret yokmuş, yiğitlik mertlik yalanmış.. Ölümüne arkadaşlık, dostluk falan palavraymış.. Racon bitmiştir! Hepiniz yatağınızda rahatlıkla ölebilirsiniz..

-Kabadayı-

-Çünkü Amerika fırsatlar diyarıdır.. Fakir adamın zengin olabilieceği, bir ödleğinse delikanlıya dönüşebileceği yerdir; elinde silahı varsa tabi.. Umarım sen de elinde silah olan ödleklerden değilsindir..
- Oh, hayır efendim hayır.. Ben onlardan değilim.. Ben elinde ödlek olan bir delikanlıyım..
- Bak, biz asla seni öldürmeye çalışmadık, teslim olman için korkutmaya çalıştık..
- Düzgün ateş edemiyorum demenin bir yolu da bu tabi...

Shoot 'Em Up-

Arap Şunlara Kafa Atsana!

2010-07-15T06:11:00.000-07:00

"Gece pavyonda dansöz oynatıp,

sabahında Galatasaray'a 5 çeken takımın banko bek'i..

Mevzu yapılamazdı Kadıköy'de onlar olduğunda..

Arap'tı o.. Arap İsmail.."

-İsmail abi kaç yaşındasın, futbola ne zaman başladın kısaca anlatır mısın?

“1961 İstanbul doğumluyum, futbola Sarıyer’de başladım sonra Gaziantepspor’da oynadım 1982-83 sezonunun başında da Fenerbahçe’ye transfer oldum. Fenerbahçe’de 11 yıl top oynayıp 1993-94 sezonunda jübile yaptım.”

-Anteplisin değil mi?

“Yok hayır, Rizeliyim.”

-Abi Rizeliler açık tenli olur, senin gibi kapkara Rizeli zor bulunur. Senin bu Araplığın nereden geliyor?

“Aslında ben Arap falan değilim, lakabım Arap. Yıllarca hep bana ‘Arap İsmail’ dendi, kısaca Arap derlerdi, o tenimin esmerliğinden geliyor, memleket ise Rize.”

-‘Herkes bana Arap diyor’ dediniz. Ben birini hatırlıyorum o da size Arap diyordu, Gerson.

“Gerson bana ‘Ayap’ derdi. Arap demeye dili dönmüyordu. E Tabi takımda herkes Arap aşağı Arap yukarı deyince bizim Brezilyalı Gerson da ki, kendisi zenciydi, o da bana Arap diyordu. İlk dediği zamanı hiç unutmam, bu yeni gelmişti takıma, Dereağzında idman yapıyoruz, baktım Gerson ‘Ayap topu at’ diyor. ‘Ulan ben Arapsam sen Arabın önde gidenisin’ demiştim, herkes gülmüştü.”

-Abi yoksa senin bu Arap lakabı kabadayılıktan dolayı da takılmış olabilir mi? Genelde alemde racon sahibi babaların isimlerinde hep Arap sıfatı vardır.

“Bilmem olabilir. Kabadayılık vardı biraz, öyle haksızlığa gelemem, hemen tepki veririm, arkadaşım kavga ediyorsa yerimde duramam hemen ben de girerim, böyle bir yapım var benim.”

-O arkadaşlardan biri kabadayılığı ile ün salmış Abdülkerim miydi?

“Apo benim çok iyi arkadaşımdı, onunla ölüme bile gidilirdi, öyle sağlam arkadaştı, hala görüşüyorum kendisiyle, o benden daha fazla kavgacıydı ama, ben durduk yere kavga etmezdim, yeri gelince ederdim.”

-Mesela bir Samsun olayı var onun gibi mi?

“Samsunspor maçı tam faciaydı, 87 senesiydi, Samsun’da oynuyorduk, ortalık karıştı, herkes tekme tokat birbirine giriyordu, ben de bir baktım arkadaşlarım kavganın göbeğinde duramadım doğal olarak müdahele ettim, sonra maç yarıda kaldı.”

-Daha sonra ne oldu?

”Ne olacak, ben 4 ay ceza aldım, Federasyon bizim takımdan tam 7 futbolcuya aylarca ceza verdi. Çok ağır ödedik o kavganın faturasını.”

-80’li yılların Fenerbahçesi çok renkli bir takım, olacak o kadar ceza çünkü öyle film isimler varmış ki o takımda.

“Vardı tabi Apo, Arif abi en baştaydı zaten.”

-Arif abi nasıl biriydi?

“Mükemmel bir insandı, çok dürüsttür, çok da özel yetenekli bir futbolcuydu ama gece hayatı nedeni ile kendine çok yazık etti.”

-Siz de çok gezer miydiniz onlar gibi?

“Her futbolcu gezerdi sadece ben değil ama Arif abi ile Apo daha bir başka gezerdi, onların hızına kimse yetişemezdi. Mesela beni ilk gezmelere Arif abi çıkarmıştı, ben İstanbul’da hiçbir yer bilmezdim, Arif abi ise her yeri karış karış bilirdi, yeni açılan mekanları, en güzel gazinoları falan hepsini bilirdi, oralarda herkesi tanırdı, yanında beni de götürürdü ama ben onlar kadar fazla gezmezdim.”

-Neler yapardınız peki?

“Bizim zamanımızda öyle play-stationlar, lap-toplar, mp3 çalarlar falan yoktu, biz arkadaşlarla hep beraber takılırdık, aile gezmeleri yapardık, akşamları yemeklere giderdik, genelde toplu halde gezerdik, hatta Galatasaray’dan, Beşiktaş’tan arkadaşlar da olurda yanımızda. Kamplarda birkaç kişinin odasında toplanırdık, makara yapardık, kağıt oynardık, çok da güzel eğlenirdik.”

-11 sene Fenerbahçe’de oynadınız en güzel anınız neydi?

“103 golle rekor kırarak şampiyon olduğumuz sene her şey mükemmeldi onu unutamam.”

-En kötü anınız hangisiydi?

“Aydınspor’a 6-1 yenildiğimiz maç, o çok kötü bir anıydı.”

-Sizin rahmetli Özal ile de bir anınız olmuş onu anlatır mısınız?

“84-85 sezonunda Ankara’da Gençlerbiriliği ile oynuyoruz, yenmemiz gerek ama 1-0 yenik duruma düştük, sonra gol de atamadık artık maç bitti bitecek ama biz bir türlü golü bulamıyoruz, umudumuz da kalmamış. O arada tribünde rahmetli Özal da var, maç öncesi biriyle iddiaya girmiş, 1-1 biter diye. Son dakikalarda onun da umudu bitmiş. Neyse maça dönelim tekrar dakika 86 bir top geldi önüme, vursam mı vurmasam mı düşünürken, vurdum ama arkadaşlar bana vur-ma diye bağırdı çünkü çok zor pozisyondu ve şansımı fazlasıyla zorlamıştım ama top gitti kaleye gol oldu hem de öyle güzel bir gol oldu ki yılın golü seçildi. Maç benim o golle 1-1 bitti. Soyunma odasına rahmetli Turgut Özal geldi, beni buldu, ‘teşekkür ederim sana, iddiaya girmiştim, mahçup etmedin beni’ dedi.”

-Abi senin gollerinde vardı bir tanesini hatırlıyorum Atalanta’ya atmıştın, ayrıca sağ bek olmana rağmen penaltıları da sen kullanıyordun.

“Evet takımın penaltıcısı bendim, Aykut, Tanju varken de ben atardı, penaltı kararlılık gerektitir, teknik ve aynı zamanda sert vuruş gerektirir, kendine güven gerektirir, bu özellikler ben de vardı.”

-Peki milli maç anıları?

“Biz milli maçlara korkarak çıkardık, 3 mü 5 mi yiyeceğiz diye çok korkardık. O zamanlar senede 1-2 milli maç oynanırdı. İstanbul’da İngiltere’den 8 yediğimiz maçta ben de oynadım, maç sırasında Abdülkerim’in bileği dönmüştü, oyundan çıktı yedek kulübesinde rahmetli Candan Tarhan’ın yanına oturdu. O sırada milli takım teknik direktörü Candan Hocaydı. Durum 5-0 olmuş, Candan Hoca Apo’ya dönüp, ‘Apo fark olacak galiba’ demiş. Apo daha sonra bize bu olayı anlattı çok gülmüştük.”

-Abi senin lakabın Arap’tı, başka ne lakaplar vardı?

“Rıdvan Şeytan, Turhan Rambo’ydu, Erdi’ye ‘Takız’ derdik, onun dili peltekti sakız diyemezdi, Hakan’a Lazo derdik, Nezihi’ye de Deli derdik.”

-Gerçekten deli miydi?

“Bayağı deliydi, boş yere deli denmez ki insana, manyaklığından geliyordu lakabı, maçlarda garip deli deli hareketler yapardı.”

-Peki abi bir çok hoca ile çalıştın örnek aldığın biri var mı?

“Hiddink başkaydı, ben de teknik direktörlük yapıyorum ve onu örnek alıyorum, yanında tam 3 ay kaldım Eindhoven’de, Mardin’de, Sarıyer’de, Sivasspor ve son olarak Malatyaspor’da teknik direktörlük yaptım ve Hiddink’ten öğrendiklerimi uyguluyorum. Onun dışında Veselinoviç ile Stankoviç de iyi hocalardı.”

-Veselinoviç nasıl biriydi?

“Çok şakacı, futbolcularla diyaloğu iyi olan, bana bir tek o ‘Arap’ demezdi.”

-Ne derdi peki?

“Çocuk derdi, beni ufak tefek görüyordu herhalde o yüzden hep ‘çocuk’ derdi.

-Abi rakiplerinizle aranız nasılı saha dışında, mesela Fatih Terim Galatasaray’ın kaptanıydı. Görüşür müydünüz kendisiyle?

“Çok sık görüşmezdik ama Fatih Terim’i dışarıda görürdüm, karşılaşırdık yani tesadüfen öyle bir samimiyetimiz yoktu ayak üstü sohbet ederdik, ayakkabısının arkasına basarak yürürdü onu hatırlıyorum. Şimdiki hali ile arasında dağlar kadar fark var.”

-Saha içinde rakiplerinizle aranız nasıldı, neticede sen bir savunma oyuncusuydun, sertlikler oluyor muydu?

“Ben en çok Trabzonsporlu İskender ile kapışırdım, sahada her karşı karşıya kaldığımızda da tekme atardım, sert oynardım ona karşı, napayım durdurmak için başka çarem yoktu.”

-Kızar mıydı?

“Bana hiç kızmazdı çok severdi beni hatta ‘sen istersen ayağımı kır ama Müjdat yanıma bile yaklaşmasın’ derdi.”

-Müjdat ile derdi neydi?

“Bilmem ona gıcıktı, ‘Müjdat’a uyuz oluyorum,, sen vur ama o vurmasın’ derdi.

-Abi senin zamanında Aziz Yıldırım gibi, Ali Koç gibi yönetici ve başkanlar yoktu, o dönemki idarecilerinizle aranız nasıldı?

“Eski yöneticiler çok ilgilenirlerdi bizimle mesela Futbol Şube Sorumlumuz Aziz Yılmaz abi vardı, sahada bize bir şey olsa hemen o da sahaya dalardı, dışarıda da çok yardımları olurdu bize, manevi yönden de maddi yönden de destek olurlardı.”

2008 - Taha Dağlı

Yorumsuz..

2010-07-11T04:36:00.000-07:00

Kişisel Tribün Bildirisi

2010-07-08T06:45:00.000-07:00

Yeri geldiğinde sevdiklerimizden bile fazla zaman harcadığımız Fenerbahçe uğruna çok ağır fedakarlıklar yaparak bizleri‚ hepimizi aşırı gurur sahibi yapan Grup Ck‚ Vamos Bien ve 1907 Ünifeb gruplarının istediği para pul değil‚ boş edebiyat değil‚ yönetimin maddi desteği veya haybeden itibar hiç değil.. Anlaşılamamanın sıkıntısı var biraz..

Sadece Fenerbahçe değil‚ ülkenin tüm taraftar gruplarının başına bela olan ve olmaya devam edecek 5149 sayılı futbol ve tribün gerçeklerinden uzak olan Sporda Şiddet ve Düzensizliğin Önlenmesi Yasasına itiraz etmek‚ kabul etmemektir dertleri bu grupların..

Emniyetin keyfi tavırlarıdır..

İşte bu noktada‚ yapılacak icraat bu yasaya karşı çıkmaktır‚ cezaları‚ verilen kararları kabul etmemektir.. Asıl bu konuda Fenerbahçe Spor Kulübü yönetim üyelerinden destek alınabilir.. Örneğin Şekip Mosturoğlu gibi yıllarca Türkiye Futbol Federasyonu´nda Hukuk Kurulu Üyeliği yapmış bir isim var Yönetim Kurulumuzda.. Grupların avukatları ile görüşüp destek verebilir‚ yönlendirebilir.. İşte bu konuda sesimizi duyurmalıyız..

Dediğim gibi‚ para pul değil istedikleri bu grupların..
Ki zaten bugüne kadar imece usulüyle taş gibi ayakta kalan ve sağlam tribün icraatları yapan bu grupların tek derdi cezayı ödeyip mevzuyu kapatmak olamaz.. "evladıma miras bu sevda" dediysek eğer‚ tribün tarihinde kirli bir sayfa kapatmalıyız..

Kısaca‚ bu yasaya karşıyız..
Bu cezalara karşıyız..

Mevzubahis cezalara yapılacak itirazlarda ve tekrarının olmaması açısından ´üslubunca´ yönetime faks ve e-mail yollanması bir çok şeyi değiştirecektir yönetim düşüncesi bakımından..

Önce Grup Ck‚ sonra Vamos Bien ve son olarak 1907 Ünifeb´in tribün faaliyetlerini bıraktıklarını açıklamalarının ortak sebepleri düşünülmeli‚ bunun üzerine grup üyeleri‚ diğer gruplar ve münferit taraftarlar kulübe faks ve e-mail yollamalı..

Pankart bırakmak ağır iştir..

Hukuk mücadelesinde yalnız kalmamalı bu gruplar..
Yönetim‚ sıra sende!

Yönetimi uyandıracak olanlar ise bu sayfayı okuyanlar..

Merkez Yönetim Binası;
e-mail: editor@fenerbahce.org
fax: 0216 542 1960

Vurmuşuz Fenerbahçe sevdasını sırtımıza.. Çökersek eğer, bizi doğuran ana utansın!

Hayko Mesut Cepkin Özil

2010-07-07T14:33:00.000-07:00

Toplanırdık ya hani önceden Fenerbahçe'si olmayan fakat mühim bir maç öncesi, herhangi bir yerde, bira kapaklarını çakmakla açan arkadaşların acaip forsu filan olurdu, topluca seyredilirdi o mühim dediğimiz maç, böyle not alınası acaip keyifli yorumlar ardı ardına gelirdi, mühim maçın, mühim pozisyonlarını filan seyredemez olurduk.. Artık o civcivli sohbetler, maç esnasında, benim gibi gece vakti işten gelen arkadaşların 'internet' üzerinden, sohbetinden ve yorumlarından geri kalmak istemediğin vatandaşlarla aktif yazışma esnasında oluyor işte.. Yoksa yine toplanıp seyredilebilir bir maç tabi, -ki yapıyoruzda zaten-.. İş ki eskiye özlem olsun.. Yoksa Street Fighter'da ki Blanka'nın Tedaş'ta memur olduğunu düşünmek bile istemem..

O bahsettiğim yorumlarına yakın durulması gerekenlerden birisi kardeşim anti'dir ve yorumunu buraya nakşetmek boynumun borcudur.. Zira ayarı vermiş, güzel olmuş..

Almanya 'bizim' futbolcumuzla net pozisyon bulmuşmuş..
Kim bu 'bizim' futbolcumuz?
Türkiye liglerinde kaç kere oynamış, U16, U21 takımlarında hiç oynamış mı?
Türk bir hoca mı yetiştirmiş?
Türkiyede mi doğmuş?
Sarı mersedes filminde rol almış mı?

'Bizim' futbolcumuzmuş.. Okkalı bir küfür çekilir buna cevap olaraktan, gece yarısı Kadıköy rıhtımda yürüyenler bu küfrün yankılarını duyarlar ayık gecelerde..

Geldi İşte Rozetim!

2010-07-04T13:33:00.000-07:00

Haldun Sevel Haziran 1994'te, Maviş adlı küçük teknesiyle, Ayvalık'tan yola çıktı.. Bir süre sonra Midilli'nin 'Kolpos Yares' koyuna demirledi.. Geceyi orada geçirdi, teknesinde..

Ertesi sabah teknede tembellik ederken, kulağına bir türkü çarptı; 'Ela popses tukoma/ Masu pekso baklama/ Naka tebu niyageli / Napo leksu çiftetelli, çiftetelli, çiftetelli..' Sevel ayağa kalkıp bakındı.. Az ötedeki kayıktan geliyordu bu ses.. Civardaki teknelere balık satan yaşlı bir adam, hem sazının tellerine vuruyor, hem de türküyü söylüyordu.. Kayıkta kürek çeken, 12-13 yaşlarında bir kız çocuğu da vardı..

İhtiyar birkaç el kol hareketi yapınca tombul kız kayığı Maviş'e yanaştırdı.. Haldun Sevel, yarım Yunancası ile balığın fiyatını öğrenmeye çalışırken, ihtiyar gayet temiz bir Türkçe ile sordu: "Siz Türk müsünüz?" -Evet.. "Yoksam İstanbul'dan, Fenerbahçe'den mi?" Sevel, bu soruya da olumlu cevap verdiğinde ihtiyar ile küçük kız birbirlerine bakıp gülmeye başladılar.. Ardından ihtiyarın soruları geldi; "Belvü duruyor mu Belvü? Murat'ın babası Mustafa Kaptan yaşıyor mu? Peki ya Todori ne durumda?" Eski günleri anlatmaya başlamıştı; "Ben, bundan 40-50 yıl önce Belvü Gazinosu'nda Müzeyyen Senar Hanımefendi okurken, ona sahnede beyaz karanfil verdim, benim elimi sevdi, onu yanaklarından öptüm.." Artık balık satmayı boşlamıştı ihtiyar adam. Anlatıyor, anlattıkça daha da anlatası geliyordu: İstanbul Rumlarındandı.. Ona burada Aristidi Kaptan derlerdi.. Yanındaki, Atina'da yaşayan kızından olma torunu Panayota, tatil için gelmişti.. Yoksa Aristidi orada yalnız yaşıyordu..

Kaptan sordu: "Sende rakı var?" Evet, vardı. "Ama Atatürk'ün rakıdan?" Herhalde kulüp rakısı istiyor diye düşündü Sevel.. Sonra Aristidi'nin koya bakan küçücük evine gittiler.. Az sonra yemek masası; çiroz salatası, lakerda, sirkeli cacık, salata çorbası ve zeytinyağında kızartılmış iri barbunlarla donatılmıştı..

Anlatmayı sürdürdü Aristidi Kaptan; Babası, dedesi hep İstanbulluydu.. Son olarak Moda'da, Mektep Sokak'ta oturmuşlardı. 6-7 Eylül (1955) olaylarından sonra ayrılmak zorunda kalmışlardı.. Şimdi 80'ini aşmıştı..

Haldun Sevel, "Yaşlısın, hastasın, niye kızının yanına taşınmıyorsun? Burada doğru dürüst hastane yok, doktor yok" demesi üzerine, Aristidi Kaptan elini Türkiye kıyılarına doğru sallayarak şöyle dedi; "Gitmem.. Bak buradan memleketi seyrediyorum, gitmem!" Bu arada rakılar bitti, uzoya geçildi..

Böyle sıcak anılarla dolu birkaç günden sonra ayrılık vakti geldi.. Sevel sordu: "Tekrar geleceğim.. Benden ne istersin?" Aristidi Kaptan iki şey istedi; "Atatürk'ün rakısından getir.. Bir de Fenerbahçe rozeti.." Haldun Sevel, Aristidi'ye niye ceket yakasında yıpranmış, solmuş bir Fenerbahçe rozeti taşıdığını sordu.. İhtiyar anlatmaya başladı: "Birinci Dünya Savaşından sonra İstanbul işgal edildi.. Halimiz perişandı.. İşgalci İngilizlere, Fransızlara beddua ediyorduk.. Mütarekenin sonuna doğru, babam heyecanla geldi.. Maça gidecektik.. İngiliz takımı ile Fenerbahçe karşılaşacaktı.. Herkes Fenerbahçe'nin perişan olacağını sanıyordu.. Çok sert bir maç oldu.. Fenerbahçe kazandı.. Ortalık bayram yerine döndü.. Sokaklarda fener alayları yapıldı.. İstanbul halkı evindeki gaz lambalarında kullandığı gazı dahi, meşaleleri yakalım, galibiyeti kutlayalım diye bize verdi.. İşte bu rozeti o gün yakama taktım, bir daha da çıkarmadım.."

Futboldan anlamasa da Fenerbahçe taraftarı olan Haldun Sevel bunun üstüne Aristidi'nin elini öptü..

Aradan iki yıl geçti.. Söz vermesine, çok istemesine rağmen Sevel, Midilli'ye gidemedi.. Nihayet, 1996 yazında fırsatını buldu.. Rakıları ve Fenerbahçe rozetlerini teknesine yükleyip yola çıktı..

Ve Aristidi Kaptan'ın kapısını çaldı..

Geçen sürede Aristidi iyice kötülemişti. Önce onu tanımadı.. Sevel, Kulüp rakılarını, Fenerbahçe rozetlerini çıkarınca hafızası yavaş yavaş yerine geldi; "Niye bu kadar geç kaldın?" Zar zor yerinden kalkan Aristidi, eski ceketini giydi.. Yakasına yepyeni Fenerbahçe rozetini taktı.. Arkadaşlarının koluna girip kahvenin yolunu tuttu..

Oflaya puflaya, dura kalka, nefes nefese kahveye vardı ve rozetini gururla arkadaşlarına gösterdi; "Size demiştim.. Geldi, işte rozetim geldi.." Kahveden koca bir alkış sesi yükseldi..

Kısa bir süre sonra, Aristidi dünyaya gözlerini yumdu.. Mezarına, Haldun Sevel'in Fenerbahçe ve Moda'dan alıp götürdüğü memleket toprağı serpildi..

Kaynak;
Haldun Sevel
Emre Aköz

Bloklar Arası Sessizlik Sonrası Uğruna Ömür Dürülen

2010-06-30T06:41:00.000-07:00

Ömer Üründül aforizmaları;

-O pozisyonda kaleci olmasa gol olurdu.
-Gana'nın kazanması için gol atması şart!
-Şimdi tabi bloklar arası kolektif tandem anlayışının totaliter futbol felsefesine dayanaraktan..
-Ama bakınız bu yavaş çekim, böyle durduğuna bakma.. Sert top yani..
-Bir stoperde bulunması gereken fazlalıklar var..
-Maç bitmeden iki takımda gol bulabilir..

"Yapma demiyorum, hobi olarak yine yap.."

Diego Armando Maradona

2010-06-28T22:10:00.000-07:00

Sadece bir tane futbol Tanrısı vardır, bir de O'nun Messihi..

Dargın Mahkum

2010-06-27T12:51:00.000-07:00

Engel varsa önünde; yani bir seti, bir duvarı atlayarak geçmen gerekiyorsa, bir adım geri gitmen şart.. Vamos Bien ve Grup Ck bir adım geri gittiler ve "tribün faaliyetlerini" askıya aldıklarını açıkladılar.. Yapılması gereken genel eylem kavramın en güzelini yaptılar.. Şu tırnak içine aldığım cümleyi anlamayanların gözüne sokmak için tekrar etmek istiyorum.. Sadece tribün faaliyetlerini askıya aldılar.. Koreografi yok, pankart yok, sopalı yok; yani tribün güzelliği yok.. Sebepleri bildiride açıkca yazıyor..

Bu grupların güzel insanları zaten önceden de olduğu gibi yine tribünde, aynı yerlerinde olacaklar.. Bir adım geri çekilmek bu demek işte.. Orada, ama sessiz.. Sessiz çığlıktır büyüyecek olan, kulakları sağır edecek olan.. Susarak duyuruyoruz sesimizi..

Derdimiz piyon olmamaktı.. Sunay Akın demişti bir şiirinde "tek suçum / sap olmamak / baltanın / kanlı oyunlarına.."

Şu sayfalarda anlatamadığım tüm mevzuyu "esperi reşit" anlatmış tek bir paragrafla ve demiş ki; "Bazen dayatılana karşı, Bazarov gibi elinin tersiyle, 'boşversene bir üçüncü ihtimal her daim vardır, sunulan iki ihtimale karşı' demek gerek.. Sunulanların dışında bir üçüncü ihtimal.."

Biz yine, her zaman olduğu gibi tribündeyiz, yerimizdeyiz; ama sizin istediğiniz gibi değil, rahmetli Ünsal hocamızın dediği gibi, yıkanmak istemeyen çocuklarız!

kapatır kitabı şaban oğlu selim
kırkıncı yapraktır
anladığını anlatmayan alçaktır!

Ay'kutlu Yıllar

2010-06-27T02:10:00.000-07:00

Fenerbahçe taraftarının kulübede görebilmek uğruna şampiyonluğu feda edebileceği bir kaç canlıdan birisidir Kocaman Aykut..

Öyle kaşlarını çatarak, suskun takılarak, bedavadan 'efendi adam' sıfatını kazanmadı Aykut.. Kendisi için 1996 yılında çok farklı gündemler varken, o, Trabzonspor maçından sonra "Bütün bir sezon uğraşıyorsunuz ve bütün emekleriniz tek bir maçla heba oluyor. Kendi galibiyetimize seviniyorum ama Trabzonlu arkadaşlarım için daha çok üzülüyorum" diyebilecek kadar delikanlı olduğunu yıllar önce ispat etmiştir herkese.. Eliyle gol attığı maçtan sonra uzatılan mikrofonlara "evet, golü elimle attım" diyendir o.. Tıpkı yaptığı ortanın güzel bir gol olması sonucunda "niyetim orta yapmaktı, yanlışlıkla gol oldu, iyi oldu" demesi gibi..

Takımın başına gelişi tartışma konusu olabilir, fakat, 'Onursuz Daum' ve diğerlerinin arkasından kuyu kazdıklarını bildiği halde, sırf Fenerbahçe'nin zarar görmemesini istediği için koca bir sezon boyu 'susmuştur'.. Kişiliği tartışıldı, karizması yok, görevi belli değil denildi, Aykut eziliyor denildi.. O hep sustu..

Şimdi artık yılların hasreti dindi..

Yazının başında belirttiğim gibi uğruna şampiyonluğun bile feda edilebileceği bir adam geldi.. Camiayı birleştirebilecek tek isimdi o bana göre..

Kişisel olarak Fenerbahçeli oluşumun sebebidir demiştim bir travma gecesinin sonunda..

Mahallede gol attıktan sonra bağırdığım isimdir Kocaman Aykut.. Belli bir kuşağın isim babasıdır.. Diğerlerine antipatik gelmeyen nadir Fenerbahçelilerdendir.. 'Onursuz Daum'a istinaden "nasıl kovdu aykut kocaman" tezahüratının sebebidir..

Şu dönem bez parçalarının üzerinde sevdasını bir elinde fırça, bir elinde boya ile anlatmaya çalışan gençlerin, o boyumuzu aşan set pankartlarını yapan adamların, koreografi için kartonları tek tek binlerce koltuğa dizen güzel insanların boş arsalarda top koşturduğu zaman, -yani kısa şortlarla dolandığımız vakitler- sen de bizler için, Fenerbahçe için ter döküyordun ya hani.. Hocaaam; şimdi yine Fenerbahçe için terleme zamanı.. Bu sefer farklı bir coşkuyla.. Bu sefer hepimiz mutluyuz..

Yaşasın Çocukluğumuz!

Şimdi, tribün dalgalanmaları arasında yaşananan olumsuzluklardan ziyade, yapılmak istenilen tribün formatı inceden "çıtlayan nağmeler" olsada, sessizce başlıyoruz arkadaşlar;

Kalbimden kosKOCAMAN bir sevda geçer

İnsanı uzaklardan yakına çeker

Kazım'a Mektup

2010-06-25T15:10:00.000-07:00

Merhaba Kazım,

Nasıl geçiyor günlerin orada?

Sen sevmezsin heyecansız yaşamı. Her şey düzenlidir şimdi oralarda. Karmaşa yok, trafik yok. İstiklal Caddesi var mı orada da? Mis Sokak`ta kaçak çay veren garsona kızdığın gibi "Rize Çayı getirin bana" diyor musun oradaki hizmet eden meleklere de? Yeşil parkanı giyip yağmurlu günde taksinin ön koltuğuna otururken taksici seni tanımasın diye dua ediyor musun hala?

Hamsi pişiriyor musun orada? Pişirirken de "Ben seni sevduğumi dünyalara bildurdum" türküsünü söylüyor musun? Sahi Kazım Cennette hamsi var mı gerçekten? Hamsi olmadan Cennet bile çekilmez değil mi? Güzelliğini Hopa dağlarından almış sesinle Dido'yu söylüyor musun?

Manu Chao'nun konser vermesi için orada da uğraşıyor musun? Hala St.Pauli gelince seviniyor musun? Pazar günleri Trabzonspor´un maçlarını radyodan mı dinliyorsun hala? Spikerin mikrofonarımız Avni Aker'de diyene kadar sıkıntıdan patlıyor musun? Aytekin'in verdiği bordo-mavi çubuklu (reklamsız) formanı mı giyiyorsun hep? Yenildiğimizde ağlıyor musun hala?

Kazım bir kemençe veya bir tulum çalan bulabildin mi orada? Yalnız mısın orada? Kalabalık mı Trabzonspor tribünleri? Dozer Cemil'de orda mı? Birini daha soracağım sana Kazım;
1996 yılında 12 yaşındayken şampiyonluğu kaçırdığımız için kendini incir ağacına asan şehidimiz Mehmet Dalman'ı gördün mü? Mutlaka cennette karşılaşmışsındır. Ne yapıyor Memedim? İyi mi? Büyümüş mü Kazım? O Trabzon şivesi ile yanına gelip sana o soruyu sordu mu? Ona acı haberi verdin mi Kazım?

"Memedim 22 yıl oldu ve Trabzonspor hala şampiyon olamadı" dedin mi ona? Söylemeseydin keşke. Dayanamaz Memedin yüreği. Bir kez daha yıkılmasın o küçük dünyası.

Sarıldın mı ona sıkıca? Daha çok küçük o Kazım.. Sıkı sarıl ona.Hiç bırakma. Kimsesi yok orda Memedin. Onu ilk kez Trabzonspor maçına getiren babasını çok özlemiştir şimdi. Babalar gününde sarıldın mı ona? Sana hediye almak isterdi ama parası yoktur ki orada Memedin. Olsaydı eğer bil ki son kuruşuna kadar paraya kıyıp sana bir kaşkol alırdı. En güzel bordo-mavi duyguyla örülmüş.

Orada da havalar Karadeniz dağlarındaki gibi soğuk mudur mu acaba? Havalar soğuyunca sıkı sarıl ona Kazım. Senin yanında götürdüğün bordo-mavi çubuklu formayı ona ver. Daha çok küçük o. üşümesin Memedim. Sen de bilirsin o forma sıcak tutar adamı. Çoooook sıcak

Koynunda uyut onu. Hopa`ya giderken Zigana dağlarına bakan gözlerinle bak ona. Trabzonspor diye bağıran dudaklarınla öp onu. Söyle ona: "Memedim, 22 yıl oldu şampiyon olamadık. ama şampiyonluk için uşaklar hala uğraşıyor"

Bir de Kazım;
Trabzon maçını izleyenler arasında Trabzon 100-0 yenilse bile televizyona en yakın oturan, en çok çay içen, en çok bağıran ve lakabı Kama Yılmaz olan birini görürsen bil ki o da benim babamdır. Senin gibi onu da kanser aldı bizden. Bir bayram sabahı Memedi de yanına alıp benim için babama bir kez sarılır mısın ve söyler misin ona: "Yılmaz Amca oğlun evlendi. 20 gün önce de kızı oldu.ve kızına senin doğduğun köyün adı Alona`yı vermişler. Babası Alona`nın kulağına ezan okuduktan sonra 'Şampiyon Trabzon' diye seslenmiş" demeyi de unutma emi....

Memede sıkı sarıl! O daha çok küçüktür. Söz; şampiyonluk kupasını alınca bir senin bir de Memedin mezarına getireceğiz. Değil 22 yıl, bin yıl beklesek dahi..

Yavuz Saltık

Çamura Bile Yakışmıyorsun

2010-06-21T07:45:00.000-07:00

Sene kaç bilmiyorum.. O dönemde derbi maçlarını İtalyan hakemler yönetiyor..

Bir Fenerbahçe - Galatasaray karşılaşmasında bizim Fenerbahçeli Çarli Yılmaz (Yılmaz Şen), futbolun ölümsüz kralı Metin Oktay'a futbolla uzaktan yakından alakası olmayan bir hareket yapıyor ve Metin Oktay tıpkı mahalle kavgasındaymış gibi döndüğü gibi yumruğu yapıştırıyor..

O vakitler 'kırmızı kart' diye birşey yok.. Diskalifiye etmek var, sahadan göndermek var.. İtalyan hakem geliyor ve Metin Oktay'a "çık dışarı" işaretini çakıyor ve kral, küfür yediği tribünlerin önüne gelerek, elini göğsüne koyarak, beline kadar eğilerek selamını veriyor.. Yazının fotoğrafında görmüş olduğunuz bu selamdır..

Bu, Metin Oktay'ın futbol hayatı boyunca gördüğü tek kırmızı karttır, daha doğrusu kart değil, tek 'men cezasıdır'..

Galatasaray'a az da olsa saygım varsa bunun sebebi Metin Oktay'dır.. Tıpkı Beşiktaş'a olan saygımın Hakkı Yeten'den kaynaklandığı gibi..

Neden anlattım bunları..

Şimdilerde delikanlı denilebilecek topçuları mumla aradığımız için, futbolcu orospularının peyda olduğu şu günlerde Abdul Kader Keita'ya bir sayfa ayırmak istedim sadece..

Dünya Kupasında geçtiğimiz gün komik bir şekilde attırdığı Kaka, Süper Lig'te yapmış olduğu onca numaralar, bu adamın karaktersiz olduğunu tescillemiştir.. Zaten bildiğimiz, söylediğimiz bir mevzuya dünya şahit olmuş oldu sadece.. Bu yorumu okuyacak olan Galatasaraylı vatandaşlar "Lugano" diyecek, "Emre'yi anlat" diyecek, "Bilica'dan bahset" diyecek..

Peşinen cevap vereyim..

Hiç birisi "emek hırsızı" değil..

Sabri, Lugano, Nouma gibi oyuncular 'sadece kendi taraftarlarınca' sevilen oyunculardır.. Fakat hiç birisi emek hırsızı değildir!

Duygularımın nefrete dönüştüğü Galatasaray camiasına bile yakışmayan bu haysiyet yoksunu futbol orospusu adamdan bir an önce uzaklaşmalı.. Mahalleye fazla yaklaştırmamalı.. Biz futbolu sokaklarda ağır abilerden öğrendik, onlar sayesinde benimsedik 'artiz'leri sevmemeyi..

Bıraksın futbolu, işsiz kalmaz..

Fifinasi Hoca'mın dediği gibi krizde olan hollywood sinemasının Keita gibi artizlere ihtiyacı var.. Havadan polen düşse tepesine, kendini yere atacak şerefi eksik..

En azından Elano gibi Galatasaray'da başka, Ulusal takımında başka oynamıyor.. Mahallede neyse, caddede de öyle; artiz..

Emek hırsızı!

Mahallenin Dayısı Fenerbahçe

2010-06-17T05:47:00.000-07:00

Sezon sonu yaşanan ciddi travmanın ardından Aziz Yıldırım'ın Düzce'de, şantiyede, inşaat işleri kovalarken, ceketi elinde, keyfi yerinde yaptığı açıklamaların içerisinden bir cümle aktararak başlamak istiyorum..

"Biz rakiplerimize 10 puan fark attık.. Sadece Bursaspor'u hesaba katmadık.. Ona göre ayarlamadık kendimizi.. Galatasaray ve Beşiktaş'ın 10 puan önünde bitirdik ligi!" cümleleri, asırlık çınar Fenerbahçe Spor Kulübünün başkanının ağzından çıkıyor..

Özellikle tribün konusunda tek haklı yönünü bulamayacağım Aziz Yıldırım, yanlışlar zincirine Daum ile devam kararı alarak devam etti.. Az önce hatırlattığım şu Düzce'de, şantiyede, ceketi kolunda, keyfi yerinde yaptığı açıklamaların arasında, transfer sorulduğunda şöyle bir cümle sarfetmişti; "taraftarlar istedi diye Güiza'yı göndermem!"

Gönderme paşam.. Taliplisi yok diyemiyorsun, istediğim parayı vermiyorlar, ben çok para verdim, bedavaya satmam diyemiyorsun da, taraftara b.k atıyorsun hala!

Transfer konusunda ne kazandırdın Fenerbahçe'ye? Dünyada en çok oyuncu alan 30, en az satan 3 kulüpten birisiyiz..

14 Mayıs 2006 senesini unutmamamışken 16 Mayıs 2010 patlattınız yüzümüze, el birliğiyle.. Anons kepazeliğinden tutun, açıklamalarınıza kadar yakışmıyorsunuz artık!

Daum'la devam kararı öyle mi?

Ne diye gönderdin Zico'yu o zaman!

13 yıllık başkanlık süresince en başarılı sezonunu yaşatan adam Zico..

Şampiyonlar Liginde çeyrek final oynatan Zico..

Roberto Carlos sana mı geldi sanıyorsun? Zico orada olduğu için geldi..

Daum'u ısıtıp bize tekrar yedirmek adına "4 yılda 2 şampiyonluk, 2 ikincilik" masalı anlatma sakın.. Zico'nun 2 yılında 1 şampiyonluk, 1 ikincilik, bir de ŞL çeyrek finali vardı.. O ruh ile Chelsea, İnter, Sevilla gibi şımarık züppeleri dize getirdik biz.. Mahallenin dayısı Fenerbahçe idi o zaman..

Şimdi sayende şamar oğlanı! Hala Fenerbahçe tek büyüktür masalları okumaya devam et.. Soyutla Fenerbahçe'yi halktan.. Fenerbahçe büyüktür, evet.. Tek büyüktür hatta! O yoksa bolluk yoktur, hiç birşeyin tadı yoktur.. Ama, taraftarı sayesinde büyüktür.. Yönetimi, futbolcular değil.. Renkleri ihtişamlıdır Fenerbahçe'nin, sizin giydiğiniz kaliteli takım elbiseler değil, Fenerium değil.. Aristidi kaptan gibi bir rozet, bir kulüp rakısı bile yeter bize..

Daum'la mı devam edeceğiz?

Edelim..

Tribünde seyirci mi istiyorsun?

Helal olsun..

Anonsçuna talimatı ver, "şimdi ıslık" desin..

Çekirdekçi taraftara ver kombinelerini..

Ve,

biir, ikii, üüç..

ÇIIT

Ayrılık da Sevdaya Dahil!

2010-06-16T04:59:00.000-07:00

11 yıl..

Koskoca 11 yıldır çalışan, "tribün emekçisi" denildiğinde akla ilk gelenlerden olan ve yaptığı icraatlarla herkesin takdirini toplayan Grup Ck, aktif faaliyetlerini durdurma kararı aldı..

Cefakâr Kanaryalar artık yok..

***

Sebebi, verilen yersiz cezalar.. Sebebi, yönetimin tribüncüleri hukuk karşısında yalnız bırakması.. Sebebi, ipe sapa gelmez insanların yaptığı suçlamalar.. Sebebi Vamos Bien ve Ünifeb gibi kardeş gruplarla birlikte yapılan koreografilerin tüm masraflarını, adı geçen gruplar kendi bünyesinde karşılamaya çalışırken, yine sevdası uğruna yapılan bir pankartı açma eyleminde verilen cezaların maddi ve manevi can sıkıcı boyutlara gelmesidir..

***

Artık ses çıkarma vakti gelmişti ve bunun öncüsü Ck olmuştur.. Bu ses yönetime gitmiştir.. Bu ses oturduğu yerden ahkâm kesenlere gitmiştir.. Bu ses taraftara değil, 'seyircimize' gitmiştir.. Bu ses değer bilmez, vefasızlara gitmiştir.. Kulak zarlarını patlacaktır, çünkü bu ses büyüyecektir..

***

Yönetim artık 55.000 tane balon dağıtsın, şakşak versin girişte, 10 bin lira maaş alsın anons yapan lavuk, "evet şimdi ıslık" diye inletsin benim güzel Kadıköy'ümü.. "Gitmek mi zor, kalmak mı?" sorusunu nakşettin bu bünyeye.. Unutma Ck, seni seviyoruz! Vamos Bien seni seviyor.. Taraftar seni seviyor..

***

Son sözü söylüyor Alpaslan Özçelik; "hak varsa helal olsun, hakkı olan helal etsin!"

***

onlar istiyorlar ki

çift ağızlı baltalarıyla

yuvarlansın kafalarımız önüne yarın

o kadar gömlekleri beyaz kordunlu

golf pantolonlu

kadroların..

'Kardeşler!'

onlara sokakta rastlarsanız eğer

ölümü görmüş gibi çevirin başınızı..

kirpiksiz sarı gözler gözünüze bakarken

arkadan sırtınıza bir

bıçak girebilir!

onlar istiyorlar ki

kara toprağın kalbi durana kadar

biz pazarda kelepir bir mal gibi satılalım

kafamızın ışığını, gücümüzü kolumuzun..

ve dumanlanmağa başlayınca

gözümüzün bakışı,

yavaşlayınca

damarlarımızda kanın akışı

karaya vurmuş balıklar gibi

köprü altlarında yatalım!

'Kardeşler!'

onlara elleriniz dokunmuşsa eğer

yedi tas su dökün ellerinize..

yırtarak bayramlık gömleğimi ben

peşkir yaparım size..

biz,

ayrı dillerde aynı şarkıyı okuyanlar,

biz,

aynı yastıkta yatar gibi

toprağa başlarını yan yana koyanlar,

biz,

yüzümüzün derisi koyu açık yanmış diye,

saçlarımız ayrı ayrı boyanmış diye

barsaklarımızı birbirimizin avucuna dökerek

birbirimizin gırtlağını dişimizle sökerek

gebereceğiz!

ve kadrolar

parlatarak kara gömleklerinin beyaz kordunlarını

gömecekler kadife koltuklara

golf pantolonlarını..

'Kardeşler!'

onların adına benziyorsa eğer

adınızı değiştirin..

Vebanın girdiği kapıdan girin

onların evine atmayın ayak!

onlar istiyorlar ki

çift ağızlı baltalarıyla

yuvarlansın kafalarımız önüne yarın

o kara gömlekli beyaz kordonlu

golf pantolonlu

kadroların!

Nazım Hikmet Ran

İade-i İtibar Süreci

2010-06-12T00:49:00.000-07:00

Alışmıştık esasında şampiyonluk sevinçlerimizin kursağımızda kalmasına.. Oğuz ve Aykut'un gönderilişi gibi.. 2007'de, 16 sene sonra Fenerbahçe Erkek Basketbol takımını şampiyon yapan adam olan Aydın Örs'ün gitmesine göz yumulması gibi..

Fenerbahçe ile özdeşleşmiş isimlere sahip çıkamıyoruz biz.. Müjdat Yetkiner kulübün kapısından giremiyor, Aykut ve Oğuz'un gönderiliş biçimleri hala hafızamda, Tuncay Şanlı nerelerde, Semih ne yapmak istiyor.. Bir sürü soru.. Tam bir sosyolojik vak'a esasında bu mevzu..

Uzatmak istemiyorum, kısa bir hoşgeldin yazısıdır bu..
Fakat şunu söylemeden geçmek istemiyorum.. Mahmut Uslu isimli Fenerbahçe'ye yakışmayan bir yöneticinin istifası sonrası, camianın çıkarttığı 'adam' listesinin tepesinde yer alan Aydın Örs hocamızın geri gelmesi, güzel bir topu göğüste yumuşatıp voleyi doksana çakma hareketi oldu benim için..

Ertuğrul hocanın arkasında 'abilik' yapacak Aydın Örs..
Erkek Basketbol Genel Koordinatörlüğüne getirildi..

Haydi Kocaman Aykut!
Sıra sende iki gözüm..

İade-i itibar süreci bu..
Daha çok işimiz var..

11 Numaralı Serseri

2010-06-10T16:33:00.000-07:00

Konu nedir; Miroslav Stoch isimli vatandaşın Fenerbahçe'ye transferi.. Son söylemem gerekeni baştan belirteyim, çok sevindim.. 21 yaşında Chelsea'den, Uefa'nın 'yıldız adayı' diye lanse ettiği bir topçu almak çok keyifli.. Üstelik hatırladığım kadarıyla son dönemde en genç yabancı transferimiz..

Lakin takıldığım başka noktalar var..

Toplamda 3 tane maçını seyretmeyen insanların "süper yetenek" diye lanse etmesi rahatsız ediyor beni.. Akabinde ters manyel yapanlar da "ellerinde patlar", "vasıfsız topçu" diye eleştirileri komik geliyor.. Eredivisie maçlarını hangi kanalın verdiğinden bile haberi olmayan çoğunluğun yorumlarına kaldın sevgili Stoch kardeşim..

Video'lardan topçu beğenmek, menejerlik oyunlarından özellikleri eklemek, istatistiki bilgilerle yorumlamak; bunlar artık yordu beni.. Önümüzde Dünya Kupası maçları var, kimse demiyor ki "izleyelim, görelim, neymiş bu velet, bu yaşta gitmiş Chelsea'ye"..

"Galatasaray'ın elinden kaptık" nidaları peyda oldu sonra.. Beni asıl gururlandıran konu şudur; 2 haftadır tüm medya kuruluşları "Stoch Galatasaray'da" diye yazdı çizdi, hatta resmi sitelerinde açıkladılar, komik oldu tabi.. Tam 2 haftadır yazdılar, çizdiler; fakat resmi transfer döneminin ilk gününde sessiz sedasız ayarı verdi Fenerbahçe.. Gitti, aldı, geldi.. Laf değil, icraat cümlesinin hakkını verdiler, yüreğimizi fethettiler..

Tüm bunların yanında bir de efsane geyikler dönüyor ki okurken çok keyiflendim, acaip neşeli çocuklar var gerçekten.. Hele ki Allah'ın Slovakya'lısının "Türkiye'de Galatasaray'dan başka takımda oynamam ben hacı" dediğine inanan adamla ben oturup sohbet etmek istiyorum.. Sabaha kadar, katıksız.. Akabinde Gürcan Bilgiç'in bu sene Twente'de kiralık oynayan ve kanat oyuncusu olmasına rağmen 10 golü bulunan Stoch hakkında "bu sezon Chelsea'de pek fazla forma şansı bulamayan bir adamı aldı Fenerbahçe" demesi.. Vay benim kardaşıma be.. Ha benim Gürcan'ıma be..

Yahu, Stoch kardeşim.. Bir halt ettin, geldin sevdamız Fenerbahçe'nin kapısına, iyi ettin, güzel ettin, hoşgeldin.. Fakat kulaklarını tıka, işine bak.. Garip bir ülkeye geliyorsun.. Daha sen gelmeden balon dediler, süper yetenek dediler, tarzı olmayan adam dediler, Türkiye'ye gelmiş en iyi yabancı dediler.. Bitin artık be.. Uzak durun biraz..

Herşeyi geçtim; serseri görüntüsü var delikanlının.. Eğer futbolcuların "numara tipi" varsa, bu çocukta kesinlikle 11 numara tipi var.. Umarım o formayı giyer..

Haydi hayırlısı..